Румын суретшісі Стефан Лукиан: өмір және шығармашылық жолы
Ștefan Luchian
Румын суретшісі Стефан Лукиан (1868-1916) туралы ақпарат. Ландшафттар мен натюрморттардағы еңбегі, өмірі мен шығармашылығы туралы біліңіз. Сурет, өнер.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Румын суретшісі (1868–1916)
Romanian painter (1868–1916)
Ștefan Luchian (тегі Lukian да деп жазылады; 1 ақпан 1868 – 28 маусым 1916) – румын суретшісі, ол пейзаждар мен натюрморттарымен әйгілі.
Ștefan Luchian (, last name also spelled Lukian; 1 February 1868 – 28 June 1916) was a Romanian painter, famous for his landscapes and still life works.
Ерте өмір
Лучиан Ботошани округінің Штефанешти ауылында майор Думитру Лучиан мен Елена Чириаческудың ұлы болып дүниеге келді. Лучиан отбасы 1873 жылы Бухарестке көшіп келді, ал анасы оның әкесінің жолын қууына, Әскери мектепке түсуіне ниеттенді. Бірақ, 1885 жылы Лучиан Көркем өнер мектебінің сурет салу класына қабылданды, онда Николае Григореску оны өнер саласында мансап жасауға ынталандырды, ал оның туындылары Лучианның өмір бойына созылған шығармашылық жолына зор әсер етті. 1889 жылдың күзінен бастап Лучиан Мюнхендегі Көркем өнер академиясында екі семестр оқыды, онда ол Кунстареалда сақталған Корреджио мен Рембрандттың туындыларынан көшірмелер жасады. Румынияға оралғаннан кейін ол Cercul Artistic өнер тобының алғашқы көрмесіне қатысты. Ол бавариялық және румын мектептерінің академиялық талаптарын қабылдай алмады. Келесі жылы ол Парижге кетіп, Académie Julian-да оқыды, академиялық суретші Уильям Адольф Бугеродан сабақ алса да, импрессионизмнің туындыларымен танысты. Лучианның «Ultima cursă de toamnă» картинасы Эдуард Мане мен Эдгар Деганың ықпалын көрсетеді, сонымен қатар Société des Artistes Indépendants, модернизм және пост-импрессионизмнің де көрінісін береді (бұл оның Бухарестке оралғаннан кейін салған туындыларында да анық байқалады).
Luchian was born in Ștefănești, a village of Botoșani County, as the son of Major Dumitru Luchian and of Elena Chiriacescu. The Luchian family moved to Bucharest in 1873 and his mother desired that he would follow his father's path and join the Military School. Instead, in 1885, Luchian joined the painting class at the Fine Arts School, where he was encouraged to pursue a career in art by Nicolae Grigorescu, whose work was to have a major effect on his entire creative life. Starting in autumn of 1889 Luchian studied for two semesters at the Munich Fine Arts Academy, where he created copies of the works by Correggio and Rembrandt housed in the Kunstareal. After his return to Romania, he took part in the first exhibition of the Cercul Artistic art group. He showed himself unable to accept the academic guidelines imposed by the Bavarian and Romanian schools. The following year, he left for Paris, where he studied at the Académie Julian, and, although taught by the academic artist William Adolphe Bouguereau, became acquainted with impressionist works of art. Luchian's painting Ultima cursă de toamnă shows the influence of Édouard Manet and Edgar Degas, but also echoes of the Société des Artistes Indépendants, Modernism, and Post impressionism (also obvious in works created after his return to Bucharest).
Созылмалы аурулар мен өлім
1896 жылы Николае Вермонт, Константин Артахино және өнер жинаушы Александру Богдан Питештимен бірге Лукиан ресми Салонның алдында ашылған Бухаресттің Salonul Independenților-нің негізін қалаушылардың бірі болды (Париж Салонының румындық баламасы). Екі жылдан кейін бұл топ Societatea Ileana және оның баспасөз органы Ileana-ны құруға себеп болды, ал Лукиан оның алғашқы иллюстраторы болды. Осыдан бастап Лукиан өзінің туындыларына Символизм элементтерін енгізе бастады, түрлі байланысты бағыттардан шабыттанды: модерн, югендстиль және «Мир искусства» (Румыниядағы Символизм қозғалысын қараңыз). 1900 жылы Лукиан Румыния павильонына екі пастельді Дүниежүзілік көрмеге ұсынды, сонымен қатар сол жылы ол көптеген склероздың алғашқы белгілерін сезінді. Кейбір алғашқы жақсаруларға қарамастан, бұл ауру өмір бойы оны қуып жете берді. Дегенмен ол сурет салуын жалғастырды және 1915 жылға дейін көптеген көрмелерде жұмыстарын көрсетті, бірақ көпшілік көбінесе бейжайлық танытты. 1905 жылғы көрмесінде оның суретін сатып алған жалғыз адам – оның бұрынғы ұстазы Григореску болды. Аз ғана адамдар (соның ішінде жазушы Ион Лука Караджиале) оны бағалағанмен, Лукиан кедейлікте өмір сүрді (оны мұраға алған зор байлығы бірте-бірте таусылып кетті). 1909 жылдан бастап сал болуына байланысты, ол өмірінің қалған бөлігін креслода өткізді. Бұл оған пейзаждар мен гүлдерден тұратын бірнеше серия жасауға кедергі болмады. Ол бұрын гүлдерді салуды бастаған еді, бірақ 1908 жылдан бастап барлық шығармашылық күшін осы тақырыпқа жұмсады. Өмірінің соңында Лукиан енді суретшінің қылқаламын саусақтарымен ұстай алмады, сондықтан оны жұмыс істеу үшін білегіне байлап қоюға көмектесті. Сол кезде ол айтарлықтай жетістікке қол жеткізе бастады – жазушы Тудор Аргези бұл құбылысты Таке Ионескудың саясаткер ретінде сәтке ие болуымен байланыстырды (Ионеску сәннің орталығына айналып, еліктеу нысаны болды және Лукианның бірнеше картинасын сатып алғандардың бірі болды). Ауруы кеңінен танылғаннан кейін, Лукиан басқа біреудің өзінің атынан сурет салғанына рұқсат берді деген қауесет тарады; осы скандал Лукианның алаяқтық айыптарымен қамауға алуына әкелді (бірақ ол көп ұзамай босатылды). Аргези оның азаматтарының бірі болғанымен мақтанды. Ол Бухарестте қайтыс болды және қаланың Беллу зиратында жерленді.
In 1896, together with Nicolae Vermont, Constantin Artachino, and the art collector, Alexandru Bogdan Pitești, Luchian was one of the main founders of Bucharest's Salonul Independenților, which was opened in front of the official Salon (the Romanian equivalent of the Paris Salon). Two years later, the group led to the creation of Societatea Ileana and its press organ, Ileana, with Luchian as the original illustrator. From then on Luchian began integrating Symbolist elements in his work, taking inspiration from various related trends: Art Nouveau, Jugendstil, and Mir iskusstva (see Symbolist movement in Romania). In 1900, Luchian contributed two pastels to Romania's Pavilion at the World Fair, and in the same year experiencing the first symptoms of multiple sclerosis. After some initial improvements, this illness was lifelong. Nonetheless, he continued painting and, until 1915, had his works displayed in numerous exhibitions, albeit to a largely indifferent public. At his 1905 exhibition, the only buyer of a painting was his former teacher Grigorescu. Despite being appreciated by a select few (including the writer Ion Luca Caragiale), Luchian lived in poverty (the large fortune he had inherited was progressively drained). Paralysed from 1909, he had to live the rest of his life in an armchair. This did not prevent him from working on an entire series of landscapes and flowers. He had begun flower paintings earlier, but from 1908 he concentrated all his creative energy into the subject. Toward the end of his life, Luchian was no longer able to hold the painter's brush with his fingers, and was instead helped to tie it to his wrist in order to continue work. At the time, he had begun enjoying considerable success – a phenomenon which the writer Tudor Arghezi attributed to the momentary rise of Take Ionescu as a politician (Ionescu had become the center of a fashion and subject of imitation, and he was among the first to buy more than one of Luchian's paintings). As his disease became notorious, a rumor spread that Luchian allowed someone else to paint in his name; the scandal brought about Luchian's arrest under charges of fraud (he was released soon after). Arghezi took pride in being one of his few defenders. He died in Bucharest and was buried at the city's Bellu Cemetery.
Мұра
1930 жылдары Лучианның румын өнеріне тигізген әсері мәдени ортада пікір таласына түсті, бірнеше сыншылар оның туындыларының маңызсыз болғанын және өмірінің егжей-тегжейіне артық мән берілгенін айтты. Аргези тағы да бұл дауға қатысып, Лучианның өнерін қолдаған, ал қарсы пікірлерді қызғаныш пен Лучианның өрескелдікке деген наразылығымен байланыстырған құштар мақалалар жазды. Фильмде оның рөлін Ион Карамитру ойнады (Мария Плоа Лучианның қарындасы болды; фильмде Джордж Константин, Флорин Калинеску Аргези рөлінде, және Адриан Пинтеа Николае Тоница рөлінде де ойнады).
By the 1930s, Luchian's impact on Romanian art was becoming the subject of disputes in the cultural world, with several critics claiming that his work had been minor and the details of his life exaggerated. Arghezi was again involved in the polemic, and wrote passionate pieces which supported Luchian's art and attributed adverse reactions to jealousy and to Luchian's voiced distaste for mediocrity. where his character was played by Ion Caramitru (Maria Ploae was Luchian's sister; other actors starring in the film where George Constantin, ro, Florin Călinescu as Arghezi, and Adrian Pintea as Nicolae Tonitza).