Британдық саяхатшы және кәсіпкер лорд Алдингтонның өмірі мен дауы
Toby Low, 1st Baron Aldington
Британдық саяхатшы, бизнесмен лорд Олдингтонның өмірі мен қызметі. «Keelhaul» операциясындағы рөлі, соғыс қылдырылу айыптаулары және сот процесі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер және бизнесмен
British politician and businessman
Бригадир Тоби Остин Ричард Уильям Лоу, 1-ші Барон Олдингтон, Барон Лоу, (25 мамыр 1914 – 7 желтоқсан 2000), 1957 жылғы 10 шілдеде өзінің тегіне "Тоби" есімін қосып, содан кейін Тоби деп аталғанға дейін Остин Ричард Уильям Лоу деп танымал болды. Ол британдық Консервативтік партиясының саясаткері және бизнесмен болған. Алайда, ол "Кильхаул" операциясындағы рөлімен көбірек танылды – бұл операцияда нацистермен ынтымақтасқан ресейлік, украиндық және басқа да әскери тұтқындарды КСРО-ға мәжбүрлеп қайтару жүзеге асырылды, олардың көптегені атылып тасталды немесе еңбек лагерлеріне жіберілді. 1980-жылдардың соңында оны соғыс қылмыстары жасады деп айыптағандарға қарсы шағымдану арқылы сотта жеңіске жетті. Ол Лорд Аткиннің қызы Люси Аткиннің әкесі болды. Білімін Винчестер колледжінде (кейіннен ол колледж директоры, яғни басқару кеңесінің төрағасы болды) және Оксфорд университетінің Нью-колледжінде заң мамандығы бойынша алды. 1939 жылы ол адвокаттық құқық алды.
Brigadier Toby Austin Richard William Low, 1st Baron Aldington, Baron Low, (25 May 1914 – 7 December 2000), known as Austin Richard William Low until he added "Toby" as a forename by deed poll on 10 July 1957, was a British Conservative Party politician and businessman. He was however best known for his role in Operation Keelhaul, the forced repatriation of Russian, Ukrainian and other prisoners of war who'd collaborated with the Nazis to the Soviet Union where many of them were executed or sent to labor camps. After he was accused of war crimes in the late 1980s, he successfully sued his accusers for libel. and Lucy Atkin, daughter of the Lord Atkin. He was educated at Winchester College (where he later became Warden, i. e. chairman of the governing body), and at New College, Oxford where he studied law. He qualified as a barrister in 1939.
Отбасы
Олдингтон 1947 жылғы 10 сәуірде сэр Гарольд МакМайклдың қызы Фелисити Энн Араминта МакМайклға (2012 жылы қайтыс болды) үйленді. Олардың Чарльз Лоу, 2-ші барон Олдингтон ұлы және Джейн, Леди Робертс (Виндзор сарайындағы гравюралар бөлмесінің кураторы және Корольдік кітапханашы; сэр Хью Робертсқа үйленген) және Люси Энн Антеа (Аластер Лэйнге үйленген) есімді екі қызы болды.
Aldington married Felicité Ann Araminta MacMichael (died 2012), a daughter of Sir Harold MacMichael, on 10 April 1947. They had a son, Charles Low, 2nd Baron Aldington, and two daughters, Jane, Lady Roberts (Curator of the Print Room at Windsor Castle and Royal Librarian; married Sir Hugh Roberts), and Lucy Ann Anthea (married Alasdair Laing).
Жамандау туралы іс
1989 жылы лорд Олдингтон Николай Толстой мен Найджел Уоттсқа қарсы жала жабу ісінде рекордтық 1,5 миллион фунт стерлинг (плюс 500 000 фунт стерлинг шығын) төлеп, жеңіске жетті. Олар лорд Олдингтонды Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Лиенцдегі казактарды қайтару операциясына қатысқан кезінде Австриядағы соғыс қылмыстары жасады деп айыптаған еді. Найджел Уоттс, лорд Олдингтонның бұрынғы компанияларының бірі – Sun Alliance компаниясымен бизнес дауында болғандықтан, бұл ақпаратты өзінің мүддесі үшін пайдаланды. Ол Олдингтонның оқиғадағы рөлі туралы 10 000 дана листовка басып, саясаткерлер мен басқа да ықпалды тұлғаларға таратты. Толстой банкрот деп жариялағандықтан, төлеуден жалтарды.
In 1989 Lord Aldington initiated and won a record £1.5 million (plus £500,000 costs) in a libel case against Nikolai Tolstoy and Nigel Watts, who had accused him of war crimes in Austria during his involvement in the Repatriation of Cossacks at Lienz, part of Operation Keelhaul at the end of the Second World War. Nigel Watts, who was in a business dispute with Sun Alliance, one of Lord Aldington's former companies, used this information to further his own cause, printing 10,000 leaflets about Aldington's role in the matter and circulating them to politicians and other figures. Tolstoy avoided paying the damages by declaring himself bankrupt,
1995 жылдың шілдесінде Еуропалық адам құқықтары соты бірауыздан Ұлыбритания үкіметінің Адам құқықтары жөніндегі конвенцияның 10-бабына қатысты Толстойдың құқықтарын бұзғанын анықтады, соманы «демократиялық қоғамда артық және қажетсіз» деп сипаттады. Бұл шешім оған тағайындалған өтемақының мөлшеріне ғана қатысты және жала жабу ісі бойынша сот шешімін күштен шығармады. The Times газеті былай деп мәлімдеді:
In July 1995, the European Court of Human Rights decided unanimously that the British Government had violated Tolstoy's rights in respect of Article 10 of the Convention on Human Rights, describing the damages as "excessive and not necessary in a democratic society". This decision referred only to the amount of the damages awarded against him and did not overturn the judgement in the libel action. The Times commented:
«Кешегі граф Николай Толстой ісі бойынша Еуропалық адам құқықтары соты Ұлыбританияға қарсы маңызды мәселелер бойынша шешім қабылдады, 1989 жылы қазылар алдында Толстойға 1,5 миллион фунт стерлинг өтемақы тағайындалуы оның сөз бостандығын шектеуге тең екенін анықтады. Парламент осы шешімнің салдарына немқұрайлы қарай алмайды». Кейіннен Олдингтонға Қорғаныс министрлігіндегі достарының көмегімен маңызды құжаттарды жасырғандары туралы айыптаулар тағылды, бірақ Толстой мен Уоттс осы фактілерге сүйене отырып, апелляция жасауға рұқсат алмады. Найджел Уоттс 1995 жылдың сәуір айында Альдингтонды соғыс қылмыскері деп айыптаған памфлетті қайта таратуы үшін 18 айға сотталды. Апелляциялық сотта жаза 9 айға қысқартылды. 1995 жылдың маусым айында Уоттс Олдингтоннан ресми түрде кешірім сұрағаннан кейін түрмеден босатылды.
In its judgment yesterday in the case of Count Nikolai Tolstoy, the European Court of Human Rights ruled against Britain in important respects, finding that the award of £1.5 million levelled against the Count by a jury in 1989 amounted to a violation of his freedom of expression. Parliament will find the implications of this decision difficult to ignore. Subsequently, allegations were made that Aldington had been materially assisted by friends at the Ministry of Defence, who had suppressed crucial documentation, but Tolstoy and Watts were refused Leave to Appeal on the basis of those findings. Nigel Watts was jailed for 18 months in April 1995, after repeating the libel that Aldington was a war criminal in a pamphlet. The sentence was reduced to nine months on appeal. In June 1995, Watts was released from prison after issuing a public apology to Aldington.