Британдық ұлттық тәуелсіздік партиясы: 1970-ші жылдардағы саяси қозғалыс
National Independence Party (UK)
Ұлыбританияда 1970-ші жылдардағы ұлтшыл «National Independence Party» партиясы, көші-қонға, Еуропалық экономикалық қауымдастыққа және коммунизмге қарсы болды. Джон Дэвис басқарды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық оңшыл саяси партия
Ұлттық тәуелсіздік партиясы 1970 жылдары британ саясатында пайда болған шағын, оңшыл партия болатын. Партияны Джон Дэвис басқарды және иммиграцияға, Еуропалық экономикалық қауымдастыққа және коммунизмге қарсы бағыттарда үгіт жүргізді, бұл бағыттар әлдеқайда ірі Ұлттық фронт (NF) партиясының платформасына ұқсас болды.
British far right political party
The National Independence Party was a minor far right party that appeared in British politics during the 1970s. The party was led by John Davis and campaigned on a platform similar to that of the much bigger National Front (NF) on anti immigration, anti European Economic Community, anti communism themes.
Даму
Партияны Джон Дэвис құрды, ол 1960 жылдардың соңында өзінің жеке тобын құруға дейін Эндрю Фонтейннің одақтасы болған еді. Дэвис Джон О'Брайенмен жақсы қарым-қатынаста болды. 1970 жылы О'Брайен NF төрағасы болған кезде екі партия арасындағы ынтымақтастық артты, бұл Дэвистің Ұлттық демократиялық партияны Сент-Марилебон сайлау округіндегі кандидаттыққа ұсынбауға және оның орнына NF-тің Малкольм Скегс үшін үгіт жүргізуге көндіруімен дәлелденді. Дегенмен, жалпы нәтиже күрт болмады, себебі Тиндалл мен Мартин Вебстер «Spearhead» басылымын пайдаланып, О'Брайенді NF-ті жоюға ниеттенген билікшілдердің құралы ретінде көрсетті, ал NIP NF-ке қарағанда көпшілікке беймәлім болды. Сондықтан, О'Брайенге көңіл білдірген NF мүшелерінің кейбіреуі тарап ауыстыруға дайын болған жоқ. Бірақ, ортақ нарықтың белді қарсыласы, әуе вице-маршалы Дон Беннетт, О'Брайеннің партиядан шыққаннан кейін NIP-ті өзінің демеушілігіне алуға уақытша келісті.
The party was found by John Davis who had been an ally of Andrew Fountaine before establishing his own group in the late 1960s. Davis was a well established friend of John O'Brien. When the latter became NF chairman in 1970, co operation between the two parties increased, as was evidenced by the role Davis played in convincing the National Democratic Party to drop its candidate for the St Marylebone by election and instead to campaign on behalf of the NF's Malcolm Skeggs. The overall impact was not great, however, as Tyndall and Martin Webster were able to use Spearhead to portray O'Brien as merely a tool of an establishment determined to smash the NF whilst the NIP was little known in comparison to the NF, meaning that some NF members who sympathised with O'Brien were nevertheless not prepared to switch sides. Nonetheless, Air Vice Marshal Don Bennett, a leading opponent of the Common Market, was among the figures to at least temporarily make the NIP the focus of his patronage following O'Brien's defection.
Сайлаулар
Партия өзінің сайлаудағы мүмкіндіктерін 1972 жылғы Уксбриджте өткен қосымша сайлауда сынап көрді, бірақ нәтижесі нашар болды. Ол "Демократиялық консерваторлар ортақ нарыққа қарсы" кандидаты Реджинальд Симмерсон сияқты бір маргиналды оңшыл кандидаттан озып кетсе де, оның 1,64% дауыс жинауы "Одақ қозғалысының" Деннис "Биг Дэн" Хармстонынан (2,6%) және NF-тің Джон Клифтоннан (8,71% дауыс үлесі сол кезде NF үшін өте жақсы нәтиже болды) қалып қойды. Оның ең жақсы көрсеткіші 1974 жылғы ақпан айындағы жалпы сайлауда тіркелді, онда Майкл Кони "Ұлттық тәуелсіздік – Ортақ нарыққа қарсы" деп тіркеліп, Тоттенхэмде 4,4% дауыс жинады, бұл NF-тің Рой Пейнтерден жоғары нәтиже болды. Бұл Пейнтердің, бұрынғы Консервативтік партия мүшесінің, жергілікті жақсы танымал тұлға болғанына және аймақтық баспасөзде кеңінен жарияланғанына қарамастан болды. Осы кезде екі партия арасындағы қарым-қатынас соншалықты нашарлаған еді, тіпті NF партиясы NIP-ті "жек көретін" болды. Кони 1978 жылғы сайлауда тәуелсіз кандидат ретінде қатысты (NIP бұл аралықта таратылған еді) және кейін Консервативтік партияға қызмет етті. Бірақ, оның бір аймақта күшті жергілікті база құруының үлгісі, 1973 жылғы Ұлы Лондон Кеңесінің сайлауында 20,3% дауыс жинағандығы, кейіннен Джон Тинделлге қарсы Ник Гриффинді қолдаған Британдық Ұлттық партиясының өкілдерімен жоғары бағаланды, себебі олар да осындай жергілікті стратегияны қолдады.
The party tested its electoral fortunes in the 1972 Uxbridge by election but performed poorly. Although it finished ahead of one other fringe right wing candidate, the "Democratic Conservative against the Common Market" candidate Reginald Simmerson, its 1.64% vote share put it behind the Union Movement's Dennis "Big Dan" Harmston (2.6%) and way behind the NF's John Clifton, whose 8.71% vote share was a very good result for the NF at the time. Its best performance came in the February 1974 general election when Michael Coney, standing as "National Independence Anti Common Market" captured 4.4% of the vote in Tottenham, finishing ahead of the NF's Roy Painter. This came despite Painter, a former member of the Conservative Party, being a well known local figure and receiving widespread coverage in the area's press. By this time the relationship between the two parties had deteriorated so much that the NIP was "despised" by the NF. Coney was independent by the 1978 elections (the NIP having been wound up in the interim) and later served the Conservative Party, but his example of building a strong local base in a single area, which included a 20.3% vote share in the 1973 Greater London Council election, was later lauded by elements within the British National Party who supported Nick Griffin against John Tyndall, due to their support for a similar localist strategy.
Жоғалу
Дегенмен, Кони Харрингэйде қолдау тапқан деңгей басқа жерде қайталанбады, және NIP ешқашан маңызды күшке айналмады. Өзін «Саяси тәуелсіздік қозғалысы» деп атаған топпен тығыз байланыста болған партия, ұлтшыл «Ұлттық фронттың» басымдығына күш түсіре алмады және он жылдың соңына дейін тарап кетті. Оның көптеген мүшелері «Ұлттық фронтқа» қайта оралды.
The support enjoyed by Coney in Haringey was not replicated elsewhere, however, and the NIP never became more than a minor force. The party, which was closely associated with a group calling itself the Political Independence Movement, failed to challenge the hegemony of the National Front on the far right and had disappeared before the decade was out. Many of its members returned to the NF.