Михаэль Уолтер Филд: Тасманияның бұрынғы премьер-министрі
Michael Field (politician)
Майкл Уолтер Филд – австралиялық саяхатшы, 1989-1992 жж. Тасмания премьер-министрі, Тасмания университетінің экс-канцлері. Еңбек партиясының жетекшісі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Австралиялық саясаткер (1948 жылы туған)
Australian politician (born 1948)
Майкл Уолтер Филд (1948 жылдың 28 мамырында Тасманияның Латробе қаласында туған) – бұрынғы австралиялық саясаткер, 1989 және 1992 жылдар аралығында Тасмания премьер-министрі қызметін атқарған. Филд сонымен қатар Тасмания университетінің бұрынғы канцлері, ол осы лауазымды 2013 жылдың қаңтарынан 2021 жылдың 30 маусымына дейін атқарды. Ол 1988 жылдан 1996 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін Тасманияның Еңбек партиясының төрағасы болды. Филд Тасманияның жаңадан құрылған Жасыл партиясы мен тәуелсіздердің қолдауымен азшылық үкіметін басқарғанымен әйгілі, бұл келісім "Еңбек партиясы – Жасыл партия келісімі" деп белгілі.
Michael Walter Field (born 28 May 1948 in Latrobe, Tasmania), is a former Australian politician, holding office as the Premier of Tasmania between 1989 and 1992. Field is also a former chancellor of the University of Tasmania, holding that position from January 2013 to 30 June 2021. He was leader of the Tasmanian Branch of the Labor Party from 1988 until his retirement in 1996. Field is best known for operating in minority government with the support of the Independents, Tasmania's nascent Green party, with an agreement known as the Labor–Green Accord.
Өмірбаян
Филд Тасманияның солтүстік-батыс жағалауында өсіп, Девонпорт орта мектебінде оқыды. 1971 жылы Тасмания университетін тарих және саясаттану мамандығы бойынша бітірді. 1976 жылы Брэддон округінен Тасмания Мәжілісіне сайланды және түрлі уақыттарда министрлер кабинетінің мүшесі, премьер-министр және оппозиция жетекшісі болды. 1989 жылғы мәжіліс сайлауында Лейбористер партиясы бір орынға жеңіліске ұшырады. Алайда, Робин Грей басқаратын Либерал партиясы екі орыннан айырылып, көпшілігін жоғалтты. Билік тепе-теңдігі бес орын жеңген Жасылдар партиясына тиесілі болды. Содан кейін Филд тәуелсіз саясаткер Боб Браунмен келісімге келді, бұл Филдке бір орынмен үкімет құруға жеткілікті қолдау берді. Грей бастапқыда азшылық үкімет құруды жоспарлаған болатын. 29 мамырда келісімге қол қойылғаннан кейін Грей губернатор, сэр Филипп Беннеттен жаңа сайлау тағайындауды сұрады. Алайда Беннетт Грейдің үкімет жүргізуге жеткілікті қолдауы жоқ екенін айтып, бас тартты, демек ол таратуға құқығы жоқ деп шешті. Жасылдар партиясы жеке түрде Филдке Лейбористер партиясының азшылық үкіметін қолдайтындарын мәлімдеді. Бұл мәселе мәжілісте тексерілді және Грейге сенімсіздік білдіретін, ал Филдке сенім білдіретін резолюция қабылданды. Беннетт Филдті премьер-министр етіп тағайындады. Филдтің үкіметі ауыр қаржылық реформаларды жүргізді, бұл сол кезде танымал болмаса да, ұзақ мерзімді перспективада мемлекеттің қаржысын жақсартуға көмектесті. 1990 жылы Жасылдар партиясы келісімді бұзды, бірақ Филд 1991 жылы сенімсіздік дауысынан өтті. Алайда, 1992 жылғы мәжіліс сайлауында Лейбористер партиясы қаржылық белдіктерді тартуы және Жасылдар партиясымен келісім жасауы үшін қатты жазаланды. Оның халықтан алған дауысы 28,9 пайызға дейін төмендеді, ал Либерал партиясы сенімді көпшілікке ие болды. Осы ауыр жеңіліске қарамастан, Филдті жеңіліске кінәламады және партия жетекшісі қызметінде қалды. Филд штаттық Лейбористер партиясына федералдық араласу кезінде қалды және 1996 жылғы мәжіліс сайлауында партияны жетектеді. Филд тек көпшілік дауыспен ғана билік ететінін уәделеді. Ол сондай-ақ, егер Либерал партиясы азшылық үкіметке айналса, оны бірінші жылы құлатпайтынын уәделеді. Сайлауда Лейбористер партиясы үш орын жеңіп алды. Бұл Либерал партиясының көпшілігін жоғалтуына себеп болды, бірақ Филдті тағы да премьер-министр етіп тағайындау үшін жеткіліксіз болды. Лейбористер партиясы мен Жасылдар партиясының үкімет құруға жеткілікті орындары болғанымен, Филд сөзін сақтап, үкімет құру үшін Жасылдар партиясының қолдауын сұрамады. Бұл Жасылдар партиясы қолдаған Либерал партиясының азшылық үкіметін жалғыз нақты мүмкіндік ретінде қалдырды. Алайда, Грум да тек көпшілікпен билік етуге уәде берді және Тони Рандлдің пайдасына премьер-министр лауазымынан кетті, ол Жасылдар партиясымен келісімге келді. 1997 жылы саясаттан шыққаннан кейін Филд басқару және көшбасшылық консультанты болып жұмыс істеді. 2003 жылы Тасмания Парламентіне қызмет еткені үшін Филд Австралия орденінің серіктесі болып тағайындалды. 2000 жылы Тасмания университетінен мемлекетке және университетке қызмет еткені үшін құрметті заң докторы атағын алды. Филд 1999 жылы құрылған Тасмания инновациялық кеңесінің төрағасы болды. 2012 жылдың 3 шілдесінде Филд Тасмания университетінің 2013 жылдың қаңтарынан бастап ректоры болып тағайындалды. Ол 2021 жылдың 30 маусымында қызметінен кетті. Филд және оның әйелі Ян Тасман түбегінде тұрады, олардың үш баласы бар: Эмма Филд, Клэр Филд және Том Филд. Филдтің 1996 жылы Лейбористер партиясының жетекшісі ретінде өткен соңғы сайлауында танымал кәсіби одақ жетекшісі Джим Бэкон парламентке енді, ол Лейбористер партиясының әлеуетті жетекшісі ретінде қарастырылды. 1997 жылы Филд зейнеткерлікке шыққанда, Бэкон оны жетекші ретінде алмастыруға асықпады, ал Бэкон бір жылдан кейін 1998 жылы партияны билікке қайтарды және премьер-министр болды.
Field grew up on the north west coast of Tasmania, attending Devonport High School. He graduated from the University of Tasmania in 1971 with a Bachelor of Arts in history and political science. He was elected to the Tasmanian House of Assembly for Braddon in 1976 and was at various times a cabinet minister, premier and leader of the opposition. At the 1989 state election, Labor suffered a one seat swing. However, the incumbent Liberal government under Robin Gray lost two seats, and in the process lost its majority. The balance of power rested with the Greens who won five seats. Field then reached an agreement with Independent leader Bob Brown, giving Field enough support to form government by one seat. Gray had initially intended to form a minority government. When the accord was signed on 29 May, Gray asked the Governor, Sir Phillip Bennett for new elections. However, Bennett refused, concluding that Gray no longer had enough support to govern and had therefore lost the right to seek a dissolution. The Greens had also privately assured Field that they would support a Labor minority government. This was tested on the floor of the house and a motion was passed that expressed no confidence in Gray and confidence in Field. Bennett then duly commissioned Field as premier. Field's government presided over painful fiscal reforms that, while unpopular at the time, helped rehabilitate the state's finances in the long run. The Greens terminated the accord in 1990 but Field was able to survive a confidence vote in 1991. However, at the 1992 state election, Labor was severely punished not only for its fiscal belt tightening, but for dealing with the Greens. Its popular vote plummeted to 28.9 percent, while the Liberals won a solid majority. Despite this severe defeat, Field was not blamed for the debacle and stayed on as leader. Field stayed on through a federal intervention in the state Labor Party, and led Labor into the 1996 state election. Field promised that he would only govern in majority. He also promised that if the Liberals were reduced to a minority government, he would not bring it down in its first year. At the election, Labor took three seats. While this cost the Liberals their majority, it was short of what Labor needed to make Field premier once again. Although Labor and the Greens had enough seats between them to form government, Field kept his word and did not seek Green support to govern. This left a Liberal minority government supported by the Greens as the only realistic option. However, Groom had also promised only to govern in majority, and resigned as premier in favour of Tony Rundle, who reached a deal with the Greens. Since retiring from politics in 1997, Field began working as a management and leadership consultant. In 2003, Field was appointed a Companion of the Order of Australia for his service to the Parliament of Tasmania. He received a Doctor of Laws (honoris causa) from the University of Tasmania in 2000 for his service to the state and the university. Field was chairman of the Tasmanian Innovations Advisory Board from its inception in 1999. On 3 July 2012, Field was announced as the chancellor of the University of Tasmania, with effect from January 2013. He stepped down from the role on 30 June 2021. Field and his wife, Jan, reside on the Tasman Peninsula, and they have three children: Emma Field, Claire Field and Tom Field. Field's last election as ALP leader in 1996 saw the entrance to Parliament of popular union leader Jim Bacon, who was touted as a potential ALP leader. When Field retired in 1997, Bacon did not hesitate in succeeding him as leader, and Bacon became premier when he led the party back to power a year later in 1998.