Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Аллертон сарайы, сондай-ақ Аллертон паркі деп аталады, Англияның Солтүстік Йоркширдегі Аллертон Маулеверерде орналасқан, I санаттағы XIX ғасырлық готикалық немесе Викториялық готикалық үй. Ол 1843-53 жылдары Лондонның Бейкер-стриттен архитектор Джордж Мартин тарапынан қайта салынды. Сарай Харрогейттен шығысқа қарай 10 миль (16 км) қашықтықта, A1(M) тас жолының шығысында, A59 Йорк – Кнаресборо жолымен қиылысында және білім беру мен корпоративтік іс-шаралар үшін пайдаланылатын 20-шы ғасырдың соңында салынған ғимараттар кешенінің жанында орналасқан. Сыртта Аллертон Маулевердегі Сент-Мартин шіркеуі бар.
Listed building in North Yorkshire, England
Allerton Castle, also known as Allerton Park, is a Grade I listed nineteenth century Gothic or Victorian Gothic house at Allerton Mauleverer in North Yorkshire, England. It was rebuilt by architect George Martin, of Baker Street, London in 1843–53. It is 10 mile (16 km) east of Harrogate and just east of the A1(M), at its junction with the A59 York Knaresborough road and a late 20th century block used for education and corporate functions. Outside is St Martin's Church, Allerton Mauleverer.
1786 жылға дейінгі
Аллертон иелігі Нормандық жаулап алу кезеңінен бастап Молеверлер отбасына тиесілі болды. Жақын жердегі Сент-Мартин шіркеуінде оларға арналған бірнеше қабір ескерткіштері сақталған. Ричард Молевер 1692 жылы мұрагерсіз қайтыс болғанда, Аллертон оның әйеліне өтті, ол бұл иелікті екінші некесінен туған ұлы Ричард Арунделлге қалдырды. Арунделл 1745 жылы шіркеуді нормандық стильде қайта жаңғыртты. Шіркеудің ішкі бөлігі бүгінгі күнге дейін өзгеріссіз сақталған.
The Allerton estate belonged to the Mauleverer family from the time of the Norman Conquest. The nearby church of St Martin contains several tomb monuments to them. When Richard Mauleverer died heirless in 1692, Allerton passed to his wife, who left the estate to Richard Arundell, her son by her second marriage. Arundell remodelled the church in Norman revival style in 1745. The interior of the church remains unaltered to this day.
"Ескі Йорктің Ұлы герцогы"
1758 жылы Ричард Арунделл қайтыс болғаннан кейін Аллертон оның жесірі леди Фрэнсис Арунделлге, ал ол 1769 жылы қайтыс болғаннан кейін оның жүрек туысы Виконт Галвейге өтті. Оның ұлы Роберт Монктон Арунделл, 4-ші виконт, шамамен 1780 жылы Уильям Линдлиге жатқызылатын жобалар бойынша үйді қайта салды, бірақ 1786 жылы оны Джордж III-нің екінші ұлы және Джордж IV-тің інісі Йорк герцогы Фредерикке сатты. Йорк герцогы 1788 жылы үйдің ішкі бөлігін қайта жаңарту үшін Генри Холландты шақырды, бірақ 1789 жылы мүлікті Томас Торнтонға сатты. Герцог сондай-ақ Жеңіс ғибадатханасын салған болуы мүмкін, ол бүгін А1 тас жолынан 200 фут (61 метр) биіктіктегі төбеден көрінеді. Жергілікті аңыз бойынша, осы алып үйіндіні салу үшін үздіксіз көтеріліп-түсіп жүрген жұмысшылардың құмырсқа сияқты әрекеті, «Гранд Олд Йорк герцогы және оның 10 мың адамы» атты танымал балалар өлеңіне шабыландырды.
Following Richard Arundell's death in 1758, Allerton passed to his widow Lady Frances Arundell and on her death in 1769 to her nephew Viscount Galway. His son Robert Monckton Arundell, the 4th Viscount, rebuilt the house about 1780 to designs attributed to William Lindley, but he sold it in 1786 to Prince Frederick, Duke of York, second son of George III and brother of George IV. The Duke of York employed Henry Holland in 1788 to remodel the interior of the house, but sold the estate to Thomas Thornton shortly afterwards in 1789. The Duke may also have constructed the Temple of Victory, which is today visible from the A1 on a 200 feet (61 m) high hill. According to local legend, the ant like activity of workers constantly ascending and descending to build this gigantic mound inspired the famous nursery rhyme concerning The Grand Old Duke of York and his 10,000 men.
18051983 жыл
1805 жылы 17-ші барон Стуртон сатып алғанда, мүлік тағы да қожайынын ауыстырды. Құрметті Эдвард Стоуртонның отбасы 1805 жылдан 1983 жылға дейін үйдің иесі болды (Мобрей лордтары). 1965 жылы үйдің ішіндегі заттар сатылды. Одан кейін ол ‘Стуртон үйі’ деп аталды, ал католик дворяны готика стилінде шіркеу салды. Бірақ 1843 жылы оның ұлы георгиан стиліндегі үйді бұзып, қазіргі үйді Тюдор готика стилінде салу үшін Джордж Мартинге тапсырыс берді. 1856 жылы барлық интерьерді аяқтауға жеткілікті қаражат болмағандықтан құрылыс тоқтап қалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде үйді Корольдік Канада әуе күштері пайдаланды (RAF Бомбалау командованиесінің No. 6 тобы RCAF) және 1965 жылы. 22-ші барон Стуртонның қазасынан кейін отбасы онда тұруын тоқтатты.
The estate changed hands again in 1805 when purchased by the 17th Baron Stourton. The Hon Edward Stourton's family owned the house from 1805 to 1983 (the Lords Mowbray). The contents were sold in 1965. It then became 'Stourton House', and the Catholic peer added a chapel in Gothic style. However, in 1843 his son demolished the Georgian house and engaged George Martin, to build the present house in a Tudor Gothic style. In 1856 work came to a halt as there was not enough money to complete all the interiors. The house was used by the Royal Canadian Air Force during the Second World War (for the headquarters of RAF Bomber Command's No. 6 Group RCAF) and in 1965. The family ceased to live there after the death of the 22nd Baron Stourton.
1983 жылдан қазіргі уақытқа дейін
1983 жылы үйді америкалық кәсіпкер доктор Джеральд Рольфке сатылды. Сатып алуға үй мен бақша кірді, бірақ Лорд Моубрей сақтап қалған айналасындағы саябақ кірмеді. Доктор Рольф ғимаратты ең жоғары стандарттарға сәйкес қайта жаңартуға кірісті, үйді лайықты өлшемдегі және сәнді жиһаз бен картиналармен толтырды. Қазір мүлік Джеральд Артур Рольф атындағы тарихи ескерткіштерді сақтау және білім беру қорымен басқарылады, ал бөлмелер корпоративтік шаралар мен тойларға жалға беріледі. 2005 жылдың қаңтар айында болған ауыр өрт сарайдың солтүстік жағына, оның ішінде бас асханаға, кітапханаға, артқы кіреберіс залына, екі жатын бөлмесіне, олармен бірге киім ауыстыру бөлмелері мен жуынатын бөлмелеріне, сондай-ақ қызметшілер қанатына айтарлықтай зиян келтірді. 2006 жылдың көктемінде қалпына келтіру жұмыстары басталды және қазір көбінесе аяқталды. Маман мердігерлер жүргізген қалпына келтіру жұмыстарына әсем тас және терезелердің күрделі жөндеуі, бірінші, екінші және мансарда қабаттарына жаңа едендердің орнатылуы, маңызды металл конструкциялар және қолданыстағы шатырмен сәйкес келетін жаңа шатыр құрылысы кірді. Электрмен жабдықтау, су құбырлары және жылыту жүйелері, сондай-ақ гипстік жұмыстар да жаңаланды.
In 1983 the house was sold to Dr Gerald Rolph, an American businessman. The purchase included the house and gardens, but not the surrounding park which was retained by Lord Mowbray. Dr Rolph set about renovating the building to the highest standards, filling the house with furniture and pictures of appropriate scale and splendour. The estate is now run by the Gerald Arthur Rolph Foundation for Historic Preservation and Education, and rooms are available to hire for corporate events and weddings. A severe fire in January 2005 caused substantial damage to the north aspect of the castle, including the main dining room, library, rear entrance hall, two bedrooms and adjoining dressing rooms and bathrooms and the Servants' Wing. Restoration work commenced in the spring of 2006 and is now more or less complete. The restoration work by specialist contractors consisted of substantial repairs to the ornate stonework and windows, the installation of new floors at first, second and attic levels, significant steelwork, and a new roof structure to match the existing roof. Electrical, plumbing and heating installations as well as plasterwork were also renewed.
Қаулы
Қысқа жол 18 ғасырдың аяғындағы шаруашылық ғимаратының жанынан өтіп, Тюдор готикасы мен Виктория стиліндегі ғимаратқа жеткізеді. Негізгі блок қара түсті тастан салынған, кіреберіс алдынан биік мұнара көтеріледі. Оң жақтағы төменгі кірпіш қатарда 1805 жылғы капелла орналасқан, ал одан артында 18 ғасырдан қалған шаруашылық ауласының ғимараттары тұр. Аллертонның ішкі кеңістігі зор масштабта, Вестминстер сарайындағы Пугиннің жұмыстарындағыдай кеш готикалық безендірумен жасалған. Виктория дәуірінің алғашқы кезеңіндегі шеберлік және соңғы реставрация жұмыстары жоғары сапалы. Галереясы бар үлкен зал Англиядағы ең биік барондық залдардың бірі, биіктігі шамамен 70 фут (21 метр), негізгі блок ортасынан көтерілетін үлкен шам арқылы жарықтандырылған. Ол күрделі өрнектелген емен панельдермен және боялған шыны терезелермен әсемделген, ал қабырғалары Майкл Даль мен Уильям Добсонның туындыларымен қоса, толық бойдағы портреттермен безендірілген галереялық жайларға ие. Зал орталық және әсем безендірілген қонақ бөлмесіне, көк-ақ бал залына және түпнұсқа жобаларға негізделген, жергілікті шеберханада қалпына келтірілген кітап сөрелері бар кітапханаға жол ашады. Кітап сөрелерінің көп бөлігі, кітаптармен бірге, өртте жойылды. Қағаз Парламент үйі үшін Пугин жасаған жобалардың біріне сәйкес жасалған, ал төбесі жақында түпнұсқа түстермен қайта боялды. Бас қадамдар үлкен залдан басталады, оның астында Моубрей және Стуртон отбасыларының портреттері ілінген. Кітапхана мен асхана залдың солтүстік жағында орналасқан. Асхана панельді, Моубрей және Стуртон отбасыларының гербтары бар витраж терезелермен жабдықталған. Үлкен үстелде 1848 жылғы шамдар тұр. Қонақ бөлмесінде керемет гипстен жасалған төбе бар. Қабырғаларда Майкл Даль мен Чарльз Джервастың портреттері және Норфолк графтығындағы Мелтон Констебль залы үшін жасалған үлкен рококо айналары ілінген. Үйдің батыс жағындағы бал залын Лорд Моубрей және Стуртон бос қалдырған, бірақ доктор Ролф оны гипстен жасалған күмбезбен әсемдеді. Үйдің кіреберіс жағында бильярд залы, музыка залы, 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басындағы автоматты музыкалық аспаптар жинағы және таңертеңгі бөлме орналасқан. Үйдің батысындағы төбеде Палладий стиліндегі әдемі сегізбұрышты ғимарат – ІІ* санаттағы "Жеңіс ғибадатханасы" орналасқан.
A short drive leads past a late 18th century stable block before the visitor is confronted with the Tudor Gothic Victorian building. The main block is built of dark coloured stone, with a high tower rising above the entrance porch. The lower brick range to the right houses the Chapel of 1805, and behind are the lower buildings of the service courtyard, dating from the 18th century. The interior of Allerton was designed on a vast scale, with late Gothic decoration in the style of Pugin's work on the Palace of Westminster. The early Victorian craftsmanship and the recent restoration work are of the highest quality. The galleried great hall is one of the highest baronial halls in England, almost 70 feet (21 m) high, lit from a huge lantern which rises from the centre of the main block. It is adorned by intricately carved oak panelling lit by stained glass windows, and has galleried landings whose walls are hung with full length portraits including works by Michael Dahl and William Dobson. The hall is central and gives access to the elegant drawing room, the blue and white ballroom, and the library with bookcases based on the original designs and restored in the on site workshop. Most of the original bookcases, together with the books, were destroyed in the fire. The wallpaper was based on one of Pugin's designs for the Houses of Parliament and the ceiling has recently been repainted in the original colours. The principal staircase opens off the great hall, under another vaulted ceiling hung with portraits of the Mowbray and Stourton families. The library and dining room occupy the north side of the Hall. The dining room is panelled and has stained glass windows with the arms of the Mowbray and Stourton families. On the huge table, original to the house, are candelabra dating from 1848. The drawing room has a magnificent plaster ceiling. On the walls are portraits by Michael Dahl and Charles Jervas, and vast rococo mirrors, made for Melton Constable Hall in Norfolk. The ballroom, in the west of the house, was left with bare masonry by Lord Mowbray and Stourton, but Dr Rolph has decorated it with a plaster vaulted ceiling. On the entrance side of the house are the Billiard Room, the Music Room, housing a collection of late 19th and early 20th century automatic musical instruments, and the Morning Room. On a knoll to the west of the house is the Grade II* listed "Temple of Victory", a fine octagonal building of Palladian design.
Қасиетті Мария шіркеуі
1807 жылы шапел салынды, және оны готикалық стильде Питер Аткинсон жобалаған болуы мүмкін. Ол қоңыр және кремовый кірпіштердің қоспасынан тұрғызылған, және шатыры шафермен жабылған. Шапелде үш бөлімді негізгі зал, кесісу және бір бөлімді ғибадатхана бар. Терезелері сүйірленіп келген (ланцет) пішіндес, ал шығыс жағында үш жалған сүйірленіп келген (ланцет) терезесі бар. Кіреберіс батыс жағында, үйден тікелей, ал оның үстінде үй иесінің жатын бөлмесінен тікелей шыға алатын балконы орналасқан. Шапел 1985 жылы II* санаттағы ескерткіш ретінде тіркелді.
The chapel was added in 1807, and was probably designed by Peter Atkinson, in the Gothick style. It is constructed of a mixture of brown and cream brick, and has a slate roof. It has a three bay nave, a crossing, and a one bay chancel. The windows are lancets, and there are three blind lancets at the east end. The entrance is at the west end, directly from the house, and above it is a balcony with access directly from the master bedroom. The chapel was grade II* listed in 1985.