Африкада кездесетін қызыл жебе (Nomadacris septemfasciata) – ірі шоқыр, көшпелі өмір салтымен және құрғақ маусымда ұшу қабілетімен ерекшеленеді. Биологиялық сипаттамасы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шегіртке түрі, американдық топ
Species of grasshopper
the American band
Қызыл шегіртке (Nomadacris septemfasciata) – Сахара төңірегінен оңтүстік Африкада кездесетін ірі шегіртке түрі. Атауы артқы қанаттарының түсіне байланысты қойылған. Құрғақ маусымда көшпелі қозғалыс жасайтыны үшін француз тілінде "крикет көшпелі" деп те атайды. Үйір-үйір болып жиналғанда, оны шегіртке деп атайды. Nomadacris septemfasciata – Acrididae тұқымдасына жатады және Nomadacris туысының жалғыз өкілі. Nomadacris туысын 1923 жылы Борис Уваров құрған, ал түрді алғаш 1838 жылы Жан Гийом Аудинет Сервилл Acridium septemfasciatum деп атаған. Үйір бір күнінде көбінесе 20–30 км-ден артық жылжымайды. Ал жалғыз шегірткелер түнде жалғыз ұшуды ұнатады. Жалғыз өмір кезеңімен салыстырғанда, қауымдық қызыл шегірткелерде:
өмір сүру ұзақтығы қысқарады,
көбірек белгілер болады,
жеті емес, алты инстар сатысы болады,
жыныстық жетілу кешігеді,
жас ұрпақ ірі және ауыр болады, бірақ олар аз жұмыртқа салады.
The red locust (Nomadacris septemfasciata) is a large grasshopper species found in sub Saharan Africa. Its name refers to the colour of its hind wings. It is sometimes called the criquet nomade in French, due to its nomadic movements in the dry season. When it forms swarms, it is described as a locust. Nomadacris septemfasciata is in the family Acrididae and is the only member of the genus Nomadacris. The genus Nomadacris was erected in 1923 by Boris Uvarov and the species was named originally as Acridium septemfasciatum by Jean Guillaume Audinet Serville in 1838. A swarm rarely moves more than 20–30 km in a day. In contrast, solitary locusts prefer to fly in the dark and do so alone. Compared to their solitary phase, gregarious red locusts also have:
reduced lifespan
more markings
six instar stages rather than seven
longer sexual maturation
larger and heavier young, although they lay fewer eggs
Үйірдегі ана шегірткелер көбінесе түнде жұмыртқа салады. Олардың жас ұрпақтары бірден қауымдық мінез-құлық танытып, күн сайын жүздеген метрді "секіріп" өте алады.
Swarming females often lay eggs at night. Their young immediately behave gregariously and are capable of "hopping" hundreds of metres every day.
Аурудың басталуы
Аурудың таралу ошақтары Замбия, Танзания, Малави, Мадагаскар және Реюньон аралдарында анықталды. Сахель аймағында бұл түр Кабо-Вердеде, Малидегі Нигер өзенінің орталық дельтасында және Чад көлі маңында эпизодты түрде кездеседі. Ірі топтар Квазулу-Натал аймағына шабуыл жасады, бұл 1890 жылдардағы Африка мал обасының пайда болуына жағдай жасады. Соңғы кең ауқымды таралу 1930 жылдан 1944 жылға дейін болды, осы кезде Африканың оңтүстігінің көп бөлігі қамтылды. Қоршаған ортаға әсер ету арқылы шегірткелерді бақылауға жасалған сәтсіз әрекеттерден кейін, қазіргі уақытта химиялық препараттар қолданылуда. Энтомопатогенді саңырауқұлаққа негіделген биологиялық өнім, Metarhizium acridum, енді қолжетімді (дала шегірткесін қараңыз). Ол қызыл шегірткенің нимфалары мен ересектерінде сәтті сынақтан өтті. Дегенмен, соңғы жылдары зиянкестерді бақылаудың жаңа тәсілі құрылды. Интегралды зиянкестерді басқару (IPM) – бұл зиянкестерді басқару стратегиясы ретінде тиімді қолданылатын, экологиялық қауіпсіз әдістердің жиынтығы.
Outbreak areas have been identified in Zambia, Tanzania, Malawi, Madagascar, and Réunion. In the Sahel, the species is observed on a more incidental basis in Cape Verde, the central Niger River delta in Mali, and around Lake Chad. Large swarms attacked the KwaZulu Natal region which contributed to creating conditions which favoured the 1890s African rinderpest outbreak. The last widespread plague occurred from 1930 to 1944, when almost all of southern Africa was invaded. After unsuccessful efforts to control the locusts through environmental modifications, chemical agents are currently being used. A biological product based on an entomopathogenic fungus, Metarhizium acridum, is now available (see desert locust). It has been successfully tested on both nymphs and adults of the red locust. However, over recent years, a new mechanism to control pests was created. The Integrated pest management (IPM) is a combination of environmentally friendly methods that together can be used effectively as a pest management strategy.