Жорж Густав Зерффи: Журналист, революционер және тыңшының өмірі
Gustav Zerffi
Жорж Густав Зерффи – 1848 жылғы революциядағы журналист, тыңшы, әскери шенді. Венгрияда туған, саяси мақалалар жазып, Ховэд армиясындағы офицер болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джордж Густав (немесе Густав) Зерффи, Серф немесе, мүмкін, Хирш тегімен дүниеге келген (21 мамыр 1820 – 28 қаңтар 1892) – журналист, революционер және тыңшы.
George Gustav (or Gustavus) Zerffi, born with the surname Cerf or perhaps Hirsch (21 May 1820 – January 28, 1892) was a journalist, revolutionist and spy.
Өмірбаян
Венгрияда туған Зерффи Будапештте білім алған. Ол он сегіз жасында журналист болды. Ол он екі карикатурасы бар «Виенский портрет және көлеңке ойыны» (Вена, 1848) атты туындының авторы болды; 1848 жылы либералды «Дер Унгар» («Реформа») газетінің редакторы ретінде немістер мен императорлық отбасыға жасаған шабуылдарымен көзге түсті. Ссернатони, Станциц, Занетти, Штайнциц және басқалармен бірге ол революционерлерге бағыт-бағдар берді, ал 1848 жылы Йозеф Швайдельдің Хонвед армиясындағы капитаны және адъютанты болды. Бір кезде ол Коссуттың жеке хатшысы қызметін де атқарды. Революция сәтсіз аяқталуынан кейін ол Белградқа қашып кетті (1849), онда француз консулының қызметіне орналасты. Бірақ сол кезде ол Австрияның құпия қызметіне мүше болып кірді және 1865 жылға дейін Габсбургтердің ішкі істер министрлігі үшін венгр эмигранттарының (сондай-ақ басқа революциялық эмигранттар топтарының) қызметі туралы мәліметтер берді. 1850 жылы ол Коссуттың толық шығармаларын неміс тіліне аударды (cccxxii., cccxlvii., cccxlix.), екі жылдан кейін Парижге сапар шекті, ал 1853 жылы Лондонға барып, Медициналық корольдік колледжінің мүшесі, кейіннен неміс ұлттық қауымдастығының хатшысы болды. Бірақ күдік туғандықтан ол бұл қызметтен бас тартты, Лондонда қалып жүрді. Ол Гётенің «Фауст» туындысын сындық және түсіндірме жазбаларымен бірге ағылшын тіліне аударды және жариялады (1859). Ол Ұлыбритания азаматы атанды. Джозеф Маккейбтің сөзіне сүйенсек, ол Лондондық жексенбілік лекция қоғамында «агностикалық және өткір» рационалистік лекциялар оқыды: оның осы бағыттағы жарияланған еңбектеріне «Табиғи құбылыстар және олардың түрлі діни жүйелерге тигізетін әсері» (1873); «Догма және ғылым» (1876); және «Ежелгі сенімдердің өзінен ыдырауы» (1876) кіретін еді.
Born in Hungary, Zerffi was educated in Budapest. He became a journalist at the age of eighteen. He was the author of Wiener Lichtbilder und Schattenspiele, with twelve caricatures (Vienna, 1848); and as editor of the liberal Der Ungar (Reform) in 1848, he became conspicuous by his attacks upon the Germans and the imperial family. With Csernatoni, Stancsits, Zanetti, Steinitz, and others he set the tone for the revolutionists, and in 1848 he was József Schweidel's captain and adjutant in the Honvéd army. He also acted for a time as Kossuth's private secretary. On the failure of the revolution he fled to Belgrade (1849) where he entered the service of the French consul. By this time, however, he had become a member of the Austrian secret service, reporting on Hungarian émigré activities (and even other groups of revolutionary exiles) for the Habsburg Ministry of the Interior until 1865. In 1850 he translated Kossuth's complete works into German for the Europäische Bibliothek der Neuen Belletristischen Litteratur (cccxxii., cccxlvii., cccxlix. ), and two years later he visited Paris, going in 1853 to London, where he became a member of the Medical royal college, and afterward secretary of the German National Association. He resigned this post under suspicion, however, although he remained in London. He published an English version of Goethe's Faust with critical and explanatory notes (1859). He became a citizen of Great Britain. According to Joseph McCabe, he gave "agnostic and strongly worded" Rationalist lectures to the London Sunday Lecture Society: his published efforts in this direction included Natural Phenomena and their Influence on Different Religious Systems (1873); Dogma and Science (1876); and The Spontaneous Dissolution of Ancient Creeds (1876).