Үндістан дәлелдер заңы (1872) – британдық үкімшілік кезеңде қабылданған, сотта дәлелдерді қабылдау ережелерін біріктірген маңызды заң. Қазірде жаңа заңмен алмастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үндістан Императорлық заң шығарушы кеңесінің актісі
Act of Imperial Legislative Council of India
Үндістанның дәлелдеу туралы заңы, бастапқыда 1872 жылы Британдық Радж кезінде Императорлық заң шығарушы кеңесімен қабылданған, Үндістан соттарында дәлелдерді қабылдау ережелері мен оған байланысты мәселелерді қамтиды. 2024 жылдың ақпан айынан бастап Үндістанның дәлелдеу туралы заңы "Бхаратия сақшя адхиниям" заңымен алмастырылды.
The Indian Evidence Act, originally passed in India by the Imperial Legislative Council in 1872, during the British Raj, contains a set of rules and allied issues governing admissibility of evidence in the Indian courts of law. As of February 2024, the India Evidence Act was replaced by the Bharatiya Sakshya Adhiniyam.
Маңыздылық
Үндістан дәлелдеу туралы заңның қабылдануы және қолданысқа енгізілуі – Үндістанда енгізілген, дәлелдерді сотта қабылдауға қатысты ұғымдардың бүкіл жүйесін өзгертетін, жаңаша сот шарасы болды. Осыған дейін дәлелдер ережелері Үндістанның әртүрлі әлеуметтік топтары мен қауымдастықтарының дәстүрлі құқықтық жүйелеріне негізделген және каста, қауым, дін және әлеуметтік жағдайына байланысты әртүрлі адамдар үшін әртүрлі болды. Үндістан дәлелдеу туралы заңы барлық үндістерге қолданылатын бірыңғай заң стандартын енгізді. Заңның негізінде осы заңға негіз салушы деп есептелетін сэр Джеймс Фитцджеймс Стивеннің еңбегі жатыр.
The enactment and adoption of the Indian Evidence Act was a path breaking judicial measure introduced in India, which changed the entire system of concepts pertaining to admissibility of evidences in the Indian courts of law. Until then, the rules of evidences were based on the traditional legal systems of different social groups and communities of India and were different for different people depending on caste, community, faith and social position. The Indian Evidence Act introduced a standard set of law applicable to all Indians. The law is mainly based upon the firm work by Sir James Fitzjames Stephen, who could be called the founding father of this comprehensive piece of legislation.
Қолданылуы
1947 жылы 15 тамызда Үндістан тәуелсіздік алғаннан кейін, Акт Үндістан Республикасы мен Пәкістан аумақтарында күшіне енді. 1971 жылы 26 наурызда Бангладеш тәуелсіздік алғаннан бері, кейбір қажетті өзгерістер енгізілгенімен, ол Бангладештің барлық аумағында қолданылып келеді. 1947 жылдан бастап Акт Үндістанда күшіне еніп, қолданылып келеді, бірақ Пәкістанда 1984 жылы «Дәлелдеу туралы ереже 1984» (сондай-ақ «Qanun e Shahadat» деп белгілі) арқылы жойылды. Ол соттағы барлық сот процестеріне, оның ішінде әскери соттарға да қолданылады. Дегенмен, ол анттарға және арбитражға қолданылмайды.
When India gained independence on 15 August 1947, the Act continued to be in force throughout the Republic of India and Pakistan,., Since the independence of Bangladesh in 26 March 1971, it is in use throughout Bangladesh though some necessary amendments have been made. After 1947, the Act continues in force in India, but it was repealed in Pakistan in 1984 by the Evidence Order 1984 (also known as the "Qanun e Shahadat"). It also applies to all judicial proceedings in the court, including the court martial. However, it does not apply on affidavits and arbitration.