Мәскеу метросы: Александровский сад стансасы

Кіріспе

Александровский сад (Москва) метро станциясы – Мәскеу метросының Филев желісінің станциясы. Ол А. И. Гонцкевич пен С. Сулин жобалаған және метроның бірінші кезеңімен бірге 1935 жылдың 15 мамырында ашылды. Станция Воздвиженка көшесінің оңтүстік бөлігінде (бұл кезде Коминтерн деп аталған) Ресей мемлекеттік кітапханасының ғимаратының жанында орналасқан. Станцияның екі жақтанғы платформаларының солтүстік жағы тек қана жұмыс уақытында ғана жұмыс істейді.

Тарих

Бастапқыда станция Biblioteka Imeni Lenina станциясына жақын орналасқандықтан бірінші кезең жоспарларына енгізілмеген. Жаңа станциямен жоспарларға өзгеріс енгізілгенде, жоспарланған үлкен туннельдің дизайнын қатарлас жолдармен және бағаналар қатарымен бөліп өзгертуге емес, оның биіктігін арттырып, «Париж стиліндегі» платформаларды салуға шешім қабылданды. Құрылыс 1934 жылдың шілдесінде басталды, және бірден қиындықтар туындады. Көше астында 2 миллион шелек су шығаратын, сынғыш керамикадан жасалған үлкен кәріз құбыры орналасқан еді. Мұндай жағдайда тіпті топырақтың аз ғана дірілі де ауыр апатқа әкелуі мүмкін еді, әсіресе метро туннельдері одан 1,5–2 метр қашықтықта болғандықтан. Мәселені шешудің бірнеше жолы ұсынылды: канализацияны уақытша тоқтатып, жиналған суды Арбат алаңындағы арық арқылы Мәскеу өзеніне жіберу, немесе канализацияны металл құбырларға ауыстыру. Мәскеу Кеңесі екі идеяны да қабылдамады, біріншісі санитарлық-гигиеналық себептермен, екіншісі көшені бірнеше аптаға жабу қажеттілігінен. Инженер Кулбах инновациялық шешім ұсынды – коллекторды жер бетінен қазылған траншеялардан емес, туннель қабырғалары салынған траншеялардан ауыстыру. 40 метрлік учаскедегі жұмыстар жоғары дәлдікпен орындалды, коллектор зақымдалмады, жарақат алғандар мен көшелер жабылмады. Станцияның қалған бөлігінде қиындықтар аз болды және 1935 жылдың 31 қаңтарында станция рекордтық уақытта аяқталды. Станцияның қазіргі күйінде болуына себеп – оның қисайған платформалары мен сегізбұрышты бағаналардың үш қатары. Әр платформаның орта сызығы бойымен орналасқан екі сыртқы бағана қатары ақ мәрмәрмен қапталған. Үшінші бағана қатары, ақ түспен боялған және жол төсемі мен платформалар арасындағы биіктік айырмашылығын ескере отырып, қара плиткалы тіреулерге сүйенген, станцияның басты осі бойымен өтеді және екі жолды бөліп тұрады. Жолаушылар кейінірек салынған орталық көпір арқылы өтеді. Кіру және шығу үшін, сондай-ақ Biblioteka Imeni Lenina станциясына ауысу үшін уақытша вестибюль салынды (архитекторлары П. Файдыш және С. Лавров), ол Воздвиженка және Моховая көшелерінің бұрышында орналасқан (қазіргі уақытта метроның кіреберісі сол жерде). Ленин кітапханасының ірі ғимаратының ішінде тұрақты вестибюль салу жоспарланған. Батыс жағында, жақында бұзылған Войенторг ғимаратының астындағы метро тоннеліне шығатын тағы бір вестибюль жоспарланған. Платформалардан баспалдақтар әлі де бар, олар қызметтік бөлмелерге барады. Бастапқыда Библиотека Имени Ленинаға тікелей ауысу болған жоқ, себебі бірінші кезеңде пойыздар Сокольникиден Смоленскаяға (1937 жылдан кейін Киевскаяға), содан кейін Мәдениет саябағына тікелей бағытталған. Ауысу дәліздері жақын арада аяқталса да, 1938 жылы Арбатты Кировскийден бөлуге мүмкіндік берген Покровский радиусы ашылғанға дейін пайдаланбаған болуы мүмкін. Осы уақыт ішінде негізгі кітапхана ғимараты аяқталды, және метро кіреберісін орналастыру жоспарланған. Жаңа вестибюль 1940 жылы ашылуы тиіс еді, бірақ станцияға күтілетін жолаушылар ағынына төтеп бере алмайтыны анық болды, сондықтан қайта құру жобасы жасалды. Екі платформа да жолдардың үстінен кішкентай жаяу жүргіншілер көпірімен қосылатын болды, ал ауысу дәліздері екі есеге кеңейтілді. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс жоспарларды жүзеге асыруды кейінгіге шегерді, және жаңа вестибюль тек 1946 жылы ашылды. Осы уақыт ішінде қайта құру аяқталды, және жаяу жүргіншілер көпіріне вестибюльден тікелей кіруге болады. Соғыстан бұрынғы жоспарлауы, соғыстан кейінгі сталиндік монументализмге тән емес, жеңіл архитектурасында айқын көрінеді. Сонымен қатар, баспалдақпен қараңғы, тар дәліздер кеңітіліп, едені 1,5 метрге көтеру арқылы тегістелді. 1946 жылдың 24 желтоқсанында қайта құру аяқталды, ал станция Коминтерн таратылғаннан кейін Калининская деп қайта аталды. 1953 жылдың 5 сәуірінде жаңа, терең Арбатский радиусы іске қосылды. Калининская жолаушылар үшін жабылып, оның жер асты бөлімі жабылды. Кітапханадағы вестибюль Арбатскаяға берілді, жаңа станцияның негізгі жер асты вестибюліне қосылу үшін эскалатор салынды, Калининскаяның вестибюлі орнына баспалдақ салынды. Жолаушылар ағыны да бөлінді: жоғары қабатқа – эскалатор, төмен қабатқа – баспалдақ. Калининская платформаларына үш кіреберіс жолының екеуі жабылды. Алайда, 1958 жылдың 8 қарашасында жаңа Филевская желісінде трафик қайта ашылды, Калининскаядан басталып, алғашқы, терең Арбатский радиусын қамтыды. 1960 жылдардың ортасында, қиылыстардың астындағы метроға қосымша кіреберістер, сондай-ақ Biblioteka Imeni Lenina станциясына екінші ауысу дәлізі салынды. Екінші қайта құру (1997–99) кезінде кішкентай эскалатор алынып, баспалдақпен ауыстырылды. Тарихы барысында станция бірнеше рет аттарын өзгертті, бастапқыда Ulitsa Kominterna деп аталған, 1946 жылы Михаил Калининнің құрметіне Калининская деп аталды. Алайда, ұқсас аты бар Калининская желісі және КСРО-дағы саяси өзгерістер станция атауын тағы өзгертуге себеп болды. 1990 жылы станция жақын жердегі алаңның құрметіне ресми түрде Vozdvizhenka деп аталды, бірақ бірнеше күннен кейін Кремльдің жанындағы Александровский бағының құрметіне Alexandrovsky Sad деп аталды.

Originally the station was not included in the plans for the first stage due to its closeness to the Biblioteka Imeni Lenina station. When a change to the plans was introduced with a new station it was decided not to augment the design of the planned large tunnel with parallel tracks separated by a row of columns, but to modify it by increasing its height and building platforms on the sides in what is known as a Parisian Style. Construction began in July 1934, and immediately problems were encountered. Under the street was situated a massive sewage pipe consisting of fragile ceramic, and with an outflow of two million buckets. In such conditions, even a slight vibration in the soil would have caused a serious accident, especially since the proposed subway tunnels were only 1.5–2 metres away from it. A few solutions to the problems were proposed, either to temporary turn off the sewer system and deposit the massed water via a gully on the Arbatskaya square into the Moskva River, or to relay the sanitation into metallic pipes. Moscow Soviet discarded both ideas, the former out of sanitary and hygienic interests, the second one because that would have required closing off the whole street for a few weeks to the traffic. Engineer Kulbakh came up with a more innovative solution – relaying the collector not from trenches dug up from the surface, but from those in which the walls of the tunnels were built. Works on a shared 40 metre stretch were carried out with superior precision and accuracy, thus preventing the collector to be damaged, with no injuries or streets being closed off. For the remaining part of the station very little problems took place and in record times on 31 January 1935 the station was completed. The unique circumstances which resulted in station is accredited to its current appearance with side platforms that are curved and three rows of octagonal columns. The two outer rows of columns, which run along the centre line of each platform, are faced with white marble. The third row of columns, painted white and resting on square, black tiled piers to account for the difference in height between the track bed and the platforms, runs along the main axis of the station and separates the two tracks. Passenger cross over a central bridge that was added later. For entrances and exits as well as transfers to the close by station Biblioteka Imeni Lenina, a temporary vestibule was built (architects P. Faidysh and S. Lavrov), and was situated on the corner of Vozdvizhenka and Mokhovaya streets (currently an entrance to an understreet subway is located there). A more permanent vestibule was planned to be included inside the massive building of the Lenin library. One more vestibule was planned on the western end exiting to a subway underpass across the recently demolished Voyentorg building. Staircases from the platforms still exist and go to rooms that are used for service needs. No direct transfer to Biblioteka Imeni Lenina originally existed, that was because on the first stage trains went from Sokolniki to Smolenskaya (Kievskaya after 1937) and then onto Park Kultury one after the next. Although transfer corridors were completed soon after, it is unlikely that they were used prior to the opening of the Pokrovskiy radius in 1938 which allowed to separate Arbatskiy from Kirovskiy. During this time the main library building was being completed which had plans to accommodate a metro entrance inside it. The new vestibule was due to be opened in 1940, but it became apparent that the station will not cope with the passenger traffic that will bestow upon it, and a reconstruction project was developed. Both platforms would be connected with a small footbridge over the paths, and the transfer corridors were to double in width. However World War II delayed the plans' realisation, and the new vestibule was opened only in 1946. During this time the reconstruction was finally carried out, with the footbridge being directly accessible from the vestibule. Its pre war planning is clearly demonstrated in the light architecture, uncharacteristic of the postwar Stalinist monumentalism. The dark narrow corridors with staircase were also widened and leveled by raising the floor a total of 1.5 metres. On the 24 December 1946 of that year the reconstruction was complete, and the station was renamed as Kalininskaya following the disestablishment of the Comintern. On 5 April 1953 a new, deep Arbatsky radius was launched. Kalininskaya was closed to passengers and its underground section was sealed. The vestibule inside the library was handed over to Arbatskaya which required an escalator to be built to connect to the main underground lobby of the new station, a staircase was also built in place of Kalininskaya's foyer. The passenger traffic was also divided, to rise – escalator, down – staircases. Two out of three passes to Kalininskaya's platforms were sealed. However, on 8 November 1958 metro traffic on the new Filyovskaya line was re opened, starting from Kalininskaya and including the first, shallow Arbatsky radius. During the mid 1960s additional access to the subways under the crossroads as well as a second transfer corridor to Biblioteka Imeni Lenina were added. In a second reconstruction (1997–99), the small escalator was removed and replaced with a staircase. During its history the station was renamed several times, originally opened as Ulitsa Kominterna it was renamed in 1946 to Kalininskaya after Mikhail Kalinin. However the confusion caused by a similarly named Kalininskaya line and the changing politics in the USSR caused the station to be renamed again. In 1990, it was officially renamed Vozdvizhenka for the nearby square; however after only a few days, was renamed Alexandrovsky Sad after the Alexander Garden next to the Kremlin.

Трансферлер

Станция Мәскеу метрополитенінің ең ірі алмасу торабының бір бөлігі болып табылады, ол 4 станциядан тұрады. Осы станциядан Арбацко-Покровская желісінің Арбацкая станциясына және Сокольническая желісінің Библиотека имени Ленина станциясына көшуге болады. Бұл екі станцияның да Моховская көшесіне бірлескен шығуы бар. Осы станциялар арқылы Серпуховско-Тимирязевская желісінің Боровицкая станциясына көшуге болады. Боровицкая станциясына тікелей көшіп отыру мүмкін емес.