Вуди Бэй шығанағы: тарихы мен құрылыс жоспаларының сәтсіздігі

Кіріспе

Вуди Бэй – Англияның Солтүстік Девон жағалауындағы шығанақ. Линтоннан батысқа қарай 3 миль (5 км), Комб Мартинден шығысқа қарай 8 миль (13 км) жерде орналасқан, құмды-тасты жағажайға ие. Ол Эксмур ұлттық паркінің шетінде, Мартинхоу азаматтық округінде жатыр және Оңтүстік-Батыс жағалау жолындағы бағыттық нүкте болып табылады. Бұл аймақты демалыс орны ретінде дамытуға бір кезде жоспарлар болған. Шабытты жағажайға өте тар, бір мильдік тік жолмен ғана қол жеткізуге болады, тұрақ жоқ. Мұрынды айналып келгенде Ли Абби шығанағы орналасқан, ол Ли Абби иелігінде. Мұнда тұрақпен бірге қолжетімді жағажай бар.

Тарих

1885 жылы Мартинхоу иелігі, соның ішінде сол кездегі Вуда шығанағы, Кенттегі Орпингтон қаласынан келген бай заңгер полковник Бенджамин Лейкке сатылды. Мүмкін, жақын орналасқан Линтон және Линмут қалаларында сэр Джордж Ньюнестің жасаған тырыстарына еліктеу ниетімен, полковник Лейк шығанақты эксклюзивті курорт ретінде дамытуды жоспарлады. Ол Мартинхоу сарайын қонақ үйге айналдырды және 1894 жылы Мартинхоу орталығында жаңа гольф алаңын ашты. Жер учаскелері сатылды және шығанаққа көрінетін орманды беткейлерде бірнеше виллалар салынды. Полковник Лейктің жоспарлары аймаққа келушілерді көбейтуді, байланыс жолдарын жақсартуды талап етті. Жаңа жолдар салынды және 1895 жылы жағалаудағы бу кемелерімен қатынау үшін кемежай құрылысы басталды. 1898 жылы тар табанды Линтон және Барнстапл темір жолы келді, шығанақтың үстінде салыстырмалы түрде үлкен станция салынды. Сондай-ақ, жағалауға қарай тармақ желісі салу жоспарланды (бірақ орындалмады). 1897 жылдың қаңтар айында, кемежай дерлік аяқталған кезде, аймақта жұмыс істейтін ірі бу кемелер компаниясы Линмут емес, Вуди шығанағына қатынайтынын жариялады. Бұл Линтон және Линмут тұрғындарының арасында үлкен алаңдаушылық тудырды, бірақ соңында шешім өзгертілді. Вуди Бей кемежайының ресми ашылуы 1897 жылдың 15 сәуірінде өтті. Алайда, нашар ауа райы және төмен су деңгейі алғашқы кемелердің тоқтауына кедергі келтірді, бұл болашақ келушілер үшін жағдай жасады – кемежай төмен су деңгейінде кемелерді қабылдауға жеткіліксіз болды. Бристольден тұрақты қызмет көрсетілсе де, күтілгеннен азырақ бу кемелері тоқтады, сондықтан кемежайды шығанаққа қарай кеңейту жоспарлары жасалды. Жақын жердегі Линтон және Линмут Клиф темір жолы сияқты, Линтон және Барнстапл темір жолымен байланысу үшін клиф темір жолы да ұсынылды, бірақ ешқайсысы жүзеге аспады. 1899 жылдың 12 қаңтарында кемежай дауылдан қирады, бір жылдан кейін тағы бір дауыл болды. Ол ешқашан жөнделмеді және 1902 жылы металл терісі үшін демонтаждалды, бірақ оның қалдықтарын бүгін де жағалауда көруге болады. Полковник өз арманын орындау үшін аймаққа ақша салуын жалғастырды. 1900 жылдың шілдесінде ол 170 000 фунт стерлингтен астам қарызбен банкрот болды. Ол клиенттерінің жинақтарын Вуди Бейді дамытуға жұмсағаны үшін он екі жылға түрмеге кесілді және 1907 жылы Мартинхоу маңындағы одан әрі қарқынды даму мүмкіндігімен бірге қайтыс болды.

In 1885 the Manor of Martinhoe, including the then named Wooda Bay, was purchased by Colonel Benjamin Lake, a wealthy solicitor from Orpington in Kent. Perhaps in an effort to emulate Sir George Newnes' efforts in the nearby twin towns of Lynton and Lynmouth, Col. Lake planned to develop the bay as an exclusive resort. He converted Martinhoe Manor House into an Hotel, and in 1894, opened a new golf course at Martinhoe common. Plots of land were sold off, and a number of villas were built on the wooded slopes overlooking the bay. Col. Lake's plans meant there would be a need to bring in more visitors, by improving communications into the area. New roads were built and in 1895, construction of a pier was started, to provide access from coastal steamers. In 1898, The narrow gauge Lynton & Barnstaple Railway arrived, with a relatively substantial station built high above the bay. There were also plans (never fulfilled) for a branch line to run down towards the shore. In January 1897, with the pier almost completed, a major steamship company operating in the area announced that they would be sailing to Woody Bay instead of Lynmouth. This caused considerable alarm among the Lynton and Lynmouth residents, and eventually, the decision was reversed. The official opening of the Woody Bay pier took place on 15 April 1897. However, bad weather and low tides prevented the first ships from docking, and this set the scene for future visitors – the pier was not long enough to cater for landings at low tide. Although there was a regular service from Bristol, fewer steamers were calling than had been intended, and plans were drawn up to extend the pier further out into the bay. A cliff railway was also mooted, like the nearby Lynton and Lynmouth Cliff Railway, to connect with the Lynton & Barnstaple Railway, although neither plan ever came to fruition. On 12 January 1899, the pier was severely damaged by a storm, with another a year later. It was never repaired, and the remains were finally demolished for scrap in 1902, although some evidence of its existence can still be seen on the shoreline today. The Colonel continued pouring money into the area, in an effort to see his dream become reality. In July 1900, he was forced into bankruptcy, with debts of over £170,000. He was sentenced to twelve years in prison, for using clients' savings to fund the Woody Bay developments, and died in 1907 along with any prospect of further intensive developments around Martinhoe.

Қазіргі күн

Вуди Бей темір жол станциясы – қазіргі Линтон және Барнстейпл темір жолының базасы, қайырымдылық қоры болып табылатын және бу локомотивтері үшін бастапқы маршруттың бір бөлігін қайта іске қосқан ұйым.