Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Архитектуралық стиль
Architectural style
Тюдор жаңғыру архитектурасы, Ұлыбританияда «макеттік Тюдор» деп те аталады, алғаш рет 19-шы ғасырдың екінші жартысында Ұлыбританиядағы тұрғын үй сәулетінде пайда болды. Тюдор архитектурасының ерекшеліктерін жаңғыртуға негізделгенімен, шындығында ол Тюдор дәуіріне дейін жеткен орта ғасырлық ағылшын халық сәулетінің стилін қабылдады. Кейіннен бұл стиль басқа елдерде, әсіресе британдық колонияларда таралды. Мысалы, Жаңа Зеландияда сәулетші Фрэнсис Петре осы стильді жергілікті климатқа бейімдеді. Сингапур, сол кездегі британдық колонияда, регент Альфред Джон Бидвелл сияқты сәулетшілер «Ақ және қара үйлер» деп белгілі болған стильді дамытты. Стильдің алғашқы үлгілері сол кезде «Нео-Тюдор» дизайн деп саналған Норман Шоу және Джордж Деви сияқты көрнекті сәулетшілердің еңбектерінде пайда болды. Тюдорбетан – Тюдор жаңғыру архитектурасының бір саласы, ол Джейкобеттанның күрделі элементтерін алып тастап, «Қуанышты Англия» стиліндегі үйлердің ыңғайлы және әдемілігіне баса назар аударды. Ол өнер және қолөнер қозғалысымен байланысты болды.
Tudor Revival architecture, also known as mock Tudor in the UK, first manifested in domestic architecture in the United Kingdom in the latter half of the 19th century. Based on revival of aspects that were perceived as Tudor architecture, in reality it usually took the style of English vernacular architecture of the Middle Ages that had survived into the Tudor period. The style later became an influence elsewhere, especially the British colonies. For example, in New Zealand, the architect Francis Petre adapted the style for the local climate. In Singapore, then a British colony, architects such as Regent Alfred John Bidwell pioneered what became known as the Black and White House. The earliest examples of the style originate with the works of such eminent architects as Norman Shaw and George Devey, in what at the time was considered Neo Tudor design. Tudorbethan is a subset of Tudor Revival architecture that eliminated some of the more complex aspects of Jacobethan in favour of more domestic styles of "Merrie England", which were cosier and quaint. It was associated with the Arts and Crafts movement.
Сәйкестендіру
Бүгінде "Тюдор архитектурасы" термині көбінесе алғашқы төрт Тюдор монархтарының билік кезінде, шамамен 1485 және 1560 жылдар аралығында салынған ғимараттарды білдіреді, бұл Хэмптон-Корт сарайының ең көне бөліктерінде ең жақсы көрініс тапқан. Тарихшы Малкольм Эйрс өзінің "Тюдор және Якобиндік ел үйі: құрылыс тарихы" атты еңбегінде жеке қамалдың ел үйімен алмастырылуын "биліктің ортасы және қонақжайлылықтың мекени" ретінде "Тюдор дәуірінің ұлы жетістіктерінің бірі" деп есептейді. Сарай сәніндегі кейінгі өзгерістер элиталар арасында Елизавета архитектурасының пайда болуына әкелді, олар қазір "ғажайып үйлер" деп аталатын Ренессанс архитектурасының ерекше үлгісінде салынды. Елизавета I өзі дерлік ештеңе салған жоқ, оның әкесі 50-ден астам сарай мен үй қалдырған. Сарайдан тыс стильдер өте баяу дамыды, және негізінен "Тюдор" ғимараттары салынуын жалғастырды, соңында жалпы ағылшын халықтық стиліне бірікті. Стиль қайта жаңартылғанда, әдетте Тюдор архитектурасының қарапайым, рустикалық және әсерлі емес аспектілеріне баса назар аударылды, осылайша ортағасырлық үйлер мен ауылдық коттедждерді үлгі етті. Стиль осы қарапайым сипаттамаларды сақтаса да, тік еңісті шатырлар, көбінесе балық қабырғасымен төселген жартылай ағаштан жасалған қабырғалар, биік терезелер, жоғары түтін шығаратын мұржалар, бағаналы галереялардың үстіндегі шатырлы қабаттар, консольдермен бекітілген терезелер және тіпті кейде сабаннан төселген шатырлар Тюдор стилінің қайта жаңғыруына ерекше әсер берді.
Today, the term 'Tudor architecture' usually refers to buildings constructed during the reigns of the first four Tudor monarchs, between about 1485 and 1560, perhaps best exemplified by the oldest parts of Hampton Court Palace. The historian Malcolm Airs, in his study The Tudor and Jacobean Country House: A Building History, considers the replacement of the private castle by the country house as "the seat of power and the centre of hospitality" to be "one of the great achievements of the Tudor age". Subsequent changes in court fashion saw the emergence of Elizabethan architecture among the elite, who built what are now called prodigy houses in a distinctive version of Renaissance architecture. Elizabeth I herself built almost nothing, her father having left over 50 palaces and houses. Outside court circles styles were much more slow moving, and essentially "Tudor" buildings continued to be built, eventually merging into a general English vernacular style. When the style was revived, the emphasis was typically on the simple, rustic, and the less impressive aspects of Tudor architecture, imitating in this way medieval houses and rural cottages. Although the style follows these more modest characteristics, items such as steeply pitched roofs, half timbering often infilled with herringbone brickwork, tall mullioned windows, high chimneys, jettied (overhanging) first floors above pillared porches, dormer windows supported by consoles, and even at times thatched roofs, gave Tudor Revival its more striking effects.
Тарих
Готика стилі Ұлыбританияда Ренессанс және барокко кезеңдерінде де танымал болғанмен, 16 ғасырдың соңында классицизмнің ықпалымен толығымен жойылды. Тұрғын үйлер мен сарайлар архитектурасы заманауи талғамға сәйкес жылдам өзгергенімен, Реформациядан кейін көптеген маңызды шіркеулер салынбады; керісінше, ескі готикалық ғимараттар сақталды және протестанттық қажеттерге бейімделді. Консерватизм мен дәстүрлілік бағалы болған жағдайларда (мысалы, Англия шіркеуінде және Оксфорд пен Кембридж университеттерінде) жаңа қосымшалар мен шатырлар ескі құрылыстардың архаикалық стилімен үйлесім табуға немесе оған сәйкес болуға тырысты. Кристофер Реннің Шығыс Сент-Дунстан шпилі (Лондон, 1668–71), Оксфордтағы Христос колледжіндегі Том мұнарасы (1681–82) және Николас Хоксмурдың Оксфордтағы Әл-Жандар колледжіндегі Кодрингтон кітапханасы мен алдыңғы алаңы (1751) – барокко кезеңінде сақталған готиканың ең көрнекті мысалдары. Готика дәуірінің соңғы және ең жаңа кезеңі ретінде Тюдор стилі 17 және 18 ғасырлардағы Англияда ең көптеген тұрмыстық нысандарда сақталды; көптеген ескі ғимараттар қайта салынды, кеңейтілді немесе Тюдор дәуірінде әшекейленді. Осылайша, Тюдор стилі, мүмкін, грузиндердің ортағасырлық өткені туралы қалыптасқан көзқарасына зор әсер етті. Ортағасырлық сәулеттің әртүрлі кезеңдері толыққанды анықталған және зерттелгенге дейін, А. В. Н. Пугин және Джордж Гилберт Скотт сияқты дизайнерлер безендірілген готиканы перпендикуляр готикадан артық деп жариялағанға дейін, Тюдор элементтері готиканың қайта жандануының алғашқы үлгілерінде маңызды рөл атқарды. Хорас Уолполдың Твикенхемдегі Strawberry Hill House (1749–76; Ричард Бентли, Джон Чьют және Джеймс Эссекспен бірлесіп жобаланған) соңғы готикалық үлгілерден алынған элементтерді ұсынады. 1810–1811 жылдары Бристоль банкирі зейнеткер қызметкерлері үшін салынған Блейз Хамлеттегі тоғыз коттедж тобында Джон Нэш Тюдордың жергілікті сәулетінің ерекшеліктерін алдын ала таңдап пайдаланды, мысалы, әдемі бұралған кірпіш түтін құбырларын, осы арқылы орта таптың ыңғайлы және көркем үйлерін жасады. Олардың кейбіреулерінің шатыры сабанмен жабылған, тіпті екі деңгейлі, мүлдем қажетсіз болғанымен, өте әдемі көрінеді. Нэш бұл топ туралы суреттермен толық кітап жариялады; бұл болашағы бар формула еді. Нэштің Блейз Хамлетінен өзгеше, 1817 жылы Розеберидің 4-ші графы Арчибальд Примроуз үшін салынған Эдинбургке жақын орналасқан Далмени үйі – Тюдор сарайының ерте стилінде салынған кең, сәнді резиденция, әсіресе Норфолк графтығындағы Шығыс Баршам сарайынан (салынған шамамен 1520 ж.) үлгі алған. Бұл кезде стиль "Ескі Англия" деп аталды және шіркеулер мен пасторлық үйлер үшін өте қолайлы деп есептелді, себебі олар көбінесе готикалық стильде салынған шіркеулерге жақын орналасқан, сондай-ақ меценаттар қалаған үлкен терезелерді "тік" готикаға қарағанда осы стильге енгізу оңай болды. Бұл кезеңде стиль қалалық үйлерге емес, ауылдық үйлерге арналған стиль еді. Тюдор стилі "әсіресе төмен, кең жайылған үйлерге" бейімделуге өте қолайлы болды. 1850 жылдан кейін "Ескі Англия" термині жергілікті сәулетке негізделген мүлдем басқа стильді білдірді, бірақ Тюдордың кейбір ерекшеліктері, мысалы, биік кірпіш түтін құбырлары жиі сақталды. Тюдор немесе перпендикуляр готика кезеңінің үлгілері 1820 жылдардан бастап жаңа институционалдық ғимараттарға да әсер етті. Далменинің архитекторы Уильям Уилкинс Рен мен Хоксмурдың үлгісін ұстанды және Кембридж университетінің әртүрлі колледждері үшін тарихи стильде жаңа алаңдар жобалады, соның ішінде Корпус-Кристи колледжінің Жаңа алаңы (1822–27); Кингс колледжінің Алдыңғы алаңы (1824–28); және Тринити колледжінің Жаңа алаңы (1825). Осыған ұқсас, Генри Хатчинсон мен Томас Рикман Кембриджтегі Сент-Джонс колледжінде (1826–31) Жаңа алаң мен Еске алу көпірін жобалады. Джеймс Савидждің (1824) Сент-Люка, Челси – Англиядағы ең жақсы ерте готикалық қайта жаңғыру шіркеулерінің бірі және перпендикуляр готикалық дизайнның ықпалын көрсетеді.
Although the Gothic style remained popular in Britain well into the Renaissance and Baroque periods, by the end of the 16th century, it had subsided completely in the wake of classicism. While domestic and palace architecture changed rapidly according to contemporary taste, few notable churches were constructed after the Reformation; instead, old gothic buildings were retained and adapted to Protestant use. In contexts where conservatism and traditionalism had great value (e. g., within the Church of England and at the Universities of Oxford and Cambridge) building additions and annexes were often designed to blend or harmonize rather than contrast with the archaic style of the older work. Christopher Wren's steeple of St Dunstan in the East (London,1668–71) and Tom Tower at Christ Church, Oxford (1681–82), and Nicholas Hawksmoor's Codrington Library and Front Quad at All Souls College, Oxford (1751) are the most notable examples of "Gothic survival" in the Baroque period. As the last and most recent phase of the Gothic period, the Tudor style had the most secular survivals in 17th and 18th century England; many older buildings were rebuilt, added to, or redecorated with ornament in the Tudor period. As such, the Tudor style had perhaps an over sized influence on the image formed by the Georgians of their medieval past. Before the various phases of medieval architecture had been well identified and studied, and designers such as A. W. N. Pugin and George Gilbert Scott had advocated for the use of the Decorated gothic rather than the perpendicular, Tudor elements figured heavily in the early examples of the Gothic Revival. Horace Walpole's Strawberry Hill House at Twickenham (1749–76; designed in collaboration with Richard Bentley, John Chute, and James Essex) features elements derived from late gothic precedents. In the group of nine cottages at Blaise Hamlet, built around 1810–1811 by a Bristol banker for his retired employees, John Nash demonstrated a remarkably forward looking selective appropriation of Tudor vernacular architecture such as fancy twisted brick chimney stacks to make picturesque and comfortable middle class homes. Several have thatched roofs, some at two levels in a completely unnecessary but very picturesque way. Nash published an illustrated book on the group; this was a formula with a future. In contrast with Nash's Blaise Hamlet, Dalmeny House near Edinburgh, built in 1817 for Archibald Primrose, 4th Earl of Rosebery, is a large stately home in a revival of the early Tudor palace style, drawing in particular from East Barsham Manor in Norfolk, built c. 1520. At this time the style was known as "Old English", and considered especially appropriate for vicarages and rectories, partly because they were usually next to the church, which was likely to be Gothic, and because the larger windows patrons wanted were easier to work into the style than into a "pointed" Gothic. At this stage it was essentially a style for the country rather than houses in towns. Tudor style was "almost infinitely adaptable, particularly to low, spreading houses", After about 1850 "Old English" came to mean a rather different style based on vernacular architecture, although some Tudor features such as tall brick chimneys often remained. Examples of the Tudor or Perpendicular Gothic period also influenced new institutional buildings beginning in the 1820s. The architect of Dalmeny, William Wilkins, followed the precedent of Wren and Hawksmoor in designing new quads for various Cambridge colleges in a historic mode including New Court, Corpus Christi College, Cambridge (1822–27); Front Court, King’s College, Cambridge (1824–28); and New Court, Trinity College, Cambridge (1825). In a similar vein, Henry Hutchinson & Thomas Rickman contributed the New Court and Bridge of Sighs at St. John’s College, Cambridge (1826–31). St. Luke's, Chelsea by James Savage (1824) is one of the finest early revivalist church buildings in England and shows the influence of Perpendicular Gothic design.
21 ғасыр
Көптеген британдық құрылысшылар Тюдорбетан стилінің нұсқаларын өздерінің қолданатын стильдерінің қатарына қосады, ал бұл стиль көбінесе пастишпен байланысты болады. Архитекторлардан осы стильде жұмыс істеу сирек сұралады, және қазіргі постмодернистік архитектура 20-ғасырдың ортасымен байланысты модернизмге қарағанда әлдеқайда кең стильдер спектрін қамтиды, бірақ "Тюдорбетан" деп аталатын ғимараттармен танымал архитекторлар аз. Қазіргі заманғы құрылыстарда, әдетте жеке үйлердің аудандарында, жартылай ағаштан жасалған көрініс "нақты" құрылымға, әдетте ағаш қаңқасы немесе бетон блоктарына жабылатын сәндік элементтер арқылы қол жеткізіледі. Суретте көрсетілгендей, қалаулы көрініс алу үшін тақталар мен штукатурканың үйлесімі қолданылады. Қызмет көрсетуді азайту мақсатында, "тақталар" қазір көбінесе uPVC жасалма ағаштан, пластиктен немесе талшықпен нығайтылған цементтен жасалған, қоңыр немесе ағаш түсімен боялған. АҚШ-та бұл стиль көбінесе ағаштарды көк немесе жасыл сияқты түстерге бояу арқылы өзгереді. Тюдор стилінің қайта жаңғыруы 1970 және 1980 жылдары жаңа американдық үйлер үшін ең танымал болды. Бүгінде бұл елде тұрғын үй құрылысында сирек қарастырылады, себебі итальяндық, Жерорта теңізі және француз виллалары стиліндегі үйлер оларды танымалдылық бойынша басып озды.
Many British builders include variations on Tudorbethan in the range of styles they draw on, and the style tends to be associated with pastiche. Architects are rarely requested to work in the style, and though current postmodern architecture includes a much wider range of styles than the modernism associated with the mid 20th century, few architects are known for buildings which could be called "Tudorbethan". In modern structures, usually on estates of private houses, a half timbered appearance is obtained by applied decorative features over the "real" structure, typically wood stud framing or concrete block masonry. A combination of boards and stucco is applied to obtain the desired appearance, here seen in the upper image to the right. To minimise maintenance, the "boards" are now commonly made of uPVC faux wood, plastic or fibre reinforced cement siding with a dark brown or wood effect finish. In the United States, the style is often further modified by painting the timbers colors such as blue or green. The Tudor Revival style was most popular for new American homes in the 1970s and 1980s. Today, it is rarely considered for residential construction in that country as Italian, Mediterranean, and French villa style homes have superseded them in popularity.
Эволюция
Тюдор жаңғыру стилі 19 ғасырдың екінші жартысындағы әсем Виктория готика жаңғыруына жауап ретінде пайда болды. Сол кездегі өнеркәсіп енгізген жаппай өндірістен бас тартып, Тюдорбетан стиліне жақын өнер және қолөнер қозғалысы, Тюдор, Елизавета және Якоб дәуірлерінің қарапайым дизайнына ден қойды. Тюдор стилі алғаш рет Ұлыбританияда 1860 жылдардың соңында Крагсайдте пайда болды – эклектикалық сәулеттік стильдегі төбедегі сарай, онда Тюдор ерекшеліктері бар; Крагсайдті архитектор Норман Шоу жобалады. Шоу «болашақ ертегі сарайының» жобасын клиенті Лорд Армстронг пен оның қонақтары аң ауына кеткенде бір түстен кейін дайындады. Певснер бұл стильдің «Тюдор стилінен, оның тас және қара-ақ нұсқаларынан» алынғанын атап өтті. Жартылай ағаштан жасалған қасбет Солтүстік-Шығыс Англияның дәстүрлі архитектурасына сай емес деп сынға ұшырады, бірақ сәулет тарихшысы Марк Жируард Шоудың шығармашылық ниетін түсіндірді; ол «романтикалық әсерге жетіп, суретшінің бояу түтігіне қол созғанындай, оған да қол жеткізді». Шоу шамамен сол уақытта Шығыс Сассекстегі Уитхэмге жақын Лейсвудты да жобалады, ол ауласы бар үлкен сарай, қалқыма қамалдармен, мұнаралармен, жартылай ағаштан жасалған жоғарғы қасбеттермен және биік түтікшелермен толықтырылған – бұл барлығы Тюдор архитектурасымен байланысты ерекшеліктер. Бірақ таңқаларлығы, ол «Королева Анна стилі» деп аталды, бірақ ол шын мәнінде Елизавета және Якоб дәуірлерінің дизайн элементтерін, соның ішінде терезелердің тіреуіш тақталары мен шығыңқы терезелерін біріктірді. Кейіннен стильге классикалық, Грузия дәуірінен бұрынғы элементтер енгізіле бастады, олар Ұлыбританияда «Королева Анна» стилін білдіреді. Қазіргі таңда «Королева Анна» термині тек АҚШ-та қолданылады. Ұлыбританияда стиль Тюдор тамырларына жақын болса, АҚШ-та ол Тюдор немесе Королева Анна дәуірінде салынған архитектурадан өзгеше стильге айналды. Бұл стиль қоғамдық ғимараттарда да қолданылды; оның алғашқы мысалы – 1840 жылдардың соңында салынған Лондон орталығындағы Линкольн қонақүйіндегі Үлкен зал мен кітапхана. Архитекторы Филипп Хардвик, классикалық Юстон аркасымен танымал. Тарихшы Майкл Холл бұл зал мен кітапхананы «19 ғасырдың ең үздік Тюдор жаңғыру ғимараттарының» бірі деп санайды.
The Tudor Revival style was a reaction to the ornate Victorian Gothic Revival of the second half of the 19th century. Rejecting mass production that was introduced by industry at that time, the Arts and Crafts movement, closely related to Tudorbethan, drew on simple design inherent in aspects of its more ancient styles, Tudor, Elizabethan and Jacobean. The Tudor style made one of its first appearances in Britain in the late 1860s at Cragside, a hilltop mansion of eclectic architectural styles that incorporated certain Tudor features; Cragside was designed by the architect Norman Shaw. Shaw sketched out the whole design for the "future fairy palace" in a single afternoon, while his client Lord Armstrong and his guests were out on a shooting party. Pevsner noted its derivation from "the Tudor style, both in its stone and its black and white versions". The half timbering has been criticised as unfaithful to the vernacular tradition of the North East of England, but the architectural historian Mark Girouard explained Shaw's picturesque motivation; desiring it for "romantic effect, he reached out for it like an artist reaching out for a tube of colour". At approximately the same time, Shaw also designed Leyswood near Withyham in East Sussex, which was a large mansion around a courtyard, complete with mock battlements, towers, half timbered upper facades and tall chimneys – all features quite readily associated with Tudor architecture; in Shaw's hands, this less fantastical style achieved immediate maturity. Confusingly, it was then promptly named "Queen Anne style", when in reality it combined a revival of Elizabethan and Jacobean design details including mullioned and oriel windows. The style later began to incorporate the classic pre Georgian features that are generally understood to represent "Queen Anne" in Britain. The term "Queen Anne" for this style of architecture is now only commonly used in the USA. While in Britain the style remained closer to its Tudor roots, in the USA it evolved into a form of architecture not instantly recognisable as that constructed in either the Tudor or Queen Anne period. The style was also utilised for public buildings; an early example was the Great Hall and Library at Lincoln's Inn in central London, built in the late 1840s. The architect was Philip Hardwick, better known for the classical Euston Arch. The historian Michael Hall considers the hall and library among "the finest Tudor Revival buildings (of) the nineteenth century.
Тюдорбет
Тюдорбетан – Тюдор жаңғыру архитектурасының бір саласы; бұл термин 1933 жылы Джон Бетджеманның "Жакобетан" стилін ойлап табуымен байланысты, ол осы стильді 1835-1885 жылдар шамасындағы, бұрын "Еркін ағылшын Ренессансы" деп аталған, әртүрлі стильдердің шамалы қайта жаңғыруын сипаттау үшін қолданған. Бұл көбінесе Елизавета I және Джеймс VI сарайларының қызметкерлері салған әсем үйлердің үлгісі болды. "Тюдорбетан" осыдан бір қадам әрі жылжып, Жакобетан стилінің көпбұрышты мұнараларын және имитациялық қоршауларын жойды, соның орнына "Merrie England" стилінің тұрмыстық және сүйкімді элементтерін қолданды. Бұл стиль Өнер және қолөнер қозғалысымен байланысты. Солтүстік Америкадан тыс жерлерде "Тюдорбетан" термині "Тюдор жаңғыруы" және "имитациялық Тюдор" синонимі ретінде де қолданылады.
Tudorbethan represents a subset of Tudor Revival architecture; the word is modelled on John Betjeman's 1933 coinage of the "Jacobethan" style, which he used to describe the grand mixed revival style of circa 1835–1885 that had been called things like "Free English Renaissance". This was generally modelled on the grand prodigy houses built by the courtiers of Elizabeth I and James VI. "Tudorbethan" took it a step further, eliminated the hexagonal or many faceted towers and mock battlements of Jacobethan, and applied the more domestic styles of "Merrie England", which were cosier and quaint. It was associated with the Arts and Crafts movement. Outside North America, Tudorbethan is also used synonymously with Tudor Revival and mock Tudor.
Жарым ағаштан жасалған
1880 жылдардан бастап Тюдор жаңғыруы Хэмптон Корт немесе Комптон Вайниатс сияқты кірпіштен салынған және қақпалы мұнаралары бар сарайлардың әсемдігіне қарағанда, қарапайым, бірақ көңілді Елизавета шағын үйлеріне көбірек назар аударды. Үлкен де, кішкентай үйлердің жоғарғы қабаттары мен қабырғалары жартылай ағашпен безендіріліп, бастапқыда қарапайым шағын үй стилінде биік әшекейлі түтін құбырларымен аяқталды. Осы жерде өнер және қолөнер қозғалысының ықпалы айқын көрінді. Тюдор стиліндегі үйлер түпнұсқадағы ағаш қаңқалы құрылымдардан өзгеше, онда үйдің салмағы толығымен ағаш қаңқаға жүктелген. Қазіргі заманғы үйлер кірпіштен, әртүрлі материалдан жасалған блоктардан, сылақтан немесе тіпті қарапайым қабырғалардан тұрады, ал сыртында бұрынғы функционалдық және құрылымдық салмақты еліктеу үшін жұқа тақтайшалардан жасалған «қаңқа» орнатылған. Бұған Бэкингемширдегі Аскотт Хаустың «шағын үй» стилі мысал болады. Бұл стильді Ротшильдтер отбасы үшін Диви жасаған, олар осы стильдің алғашқы қолдаушылары мен насильшілері болды. Саймон Дженкинс Аскотттың «жартылай ағаштан жасалған, биік шатырлы, гүлденген үйі Тюдор стилінің Англияның кез келген дәуірі мен жағдайына қаншалықты тартымды екенін көрсетеді» дейді. Девидің Сент-Албан сотындағы және басқа жерлердегі жұмыстарында «ілулі плиткалар мен өрнекті кірпіш қалау» сияқты Тюдор жаңғыру стилінің басқа да ерекшеліктері енгізілді. Сент-Албанда ол «ортағасырлық негіздерінің тасына» салынған Тюдор сарайының әсерін беру үшін тас негіздерді пайдаланды. Осы кездегі кейбір прогрессивті жер иелері өз қызметкерлері үшін дұрыс санитарлық жағдай мен тұрғын үйді қамтамасыз етудің маңыздылығын жақсы түсінді, соның салдарынан кейбір ауылдық поселеністер Елизавета дәуіріндегі ауылдар сияқты қайта жаңартылды, көбінесе ауылдың жасыл алаңы мен көлінің маңында орналасқан. Бұған Бэкингемширдегі Ментмор мысал бола алады, Певснер «Өнер және қолөнер (және) шағын үй» стиліндегі құрылыстарды атап өтті. Дегенмен, Тюдор жаңғыруының көп бөлігі суреткерлік көркемдікке бағытталды. Бұл «табиғилық» құштарлығымен, ғимараттарды ғасырлар бойы органикалық түрде дамығандай көрсету ниетімен біріктірілді, бұл архитектура тарихшысы Джеймс Стивенс Керлдің пікірінше, «архитектураға ағылшын халқының ең маңызды үлесінің бірі» болды. Мысалы, Франк Лафборо Пирсон Кенттегі Хевер қамалындағы клиенті Уильям Уолдорф Астор үшін салған «Тюдор ауылы». Пирсон шағын үйлер үшін шынайы Елизавета дәуіріндегі құрылыс материалдарын – тас, плитка және кірпішті табу үшін көп еңбек етті, соның нәтижесінде Астор: «Мен олардың бірнеше ай бұрын салынғанына сенбедім, олар өте ескі және қисайған сияқты көрінді» деді. Идеалданған жартылай ағаштан жасалған стильдің танымал мысалы – Лондондағы Liberty & Co. универмагы, ол үлкен жартылай ағаштан жасалған Тюдор сарайы стилінде салынған. Дүкенде маталар мен жиһаздар, сондай-ақ өнер және қолөнер қозғалысының жетекші дизайнерлері жасаған басқа да тауарлар сатылды.
From the 1880s onward, Tudor Revival concentrated more on the simple but quaintly picturesque Elizabethan cottage, rather than the brick and battlemented splendours of Hampton Court or Compton Wynyates. Large and small houses alike with half timbering in their upper storeys and gables were completed with tall ornamental chimneys, in what was originally a simple cottage style. It was here that the influences of the arts and crafts movement became apparent. Tudor Revival houses are dissimilar to the timber framed structures of the originals, in which the frame supported the whole weight of the house. Their modern counterparts consist of bricks or blocks of various materials, stucco, or even simple studwall framing, with a lookalike "frame" of thin boards added on the outside to mimic the earlier functional and structural weight bearing heavy timbers. An example of this is the "simple cottage" style of Ascott House in Buckinghamshire. This was designed by Devey for the Rothschild family, who were among the earliest patrons and promoters of this style. Simon Jenkins suggests that Ascott, "a half timbered, heavily gabled, overgrown cottage, proves the appeal of Tudor to every era and condition of England". Devey's work at St Alban's Court and elsewhere incorporated other features of the Tudor Revival style such as "hung tiles and patterned brickwork". At St Alban's he also made use of rag stone footings to create the impression of a Tudor mansion built "on the stone of medieval foundations". Some more enlightened landlords at this time became more aware of the needs for proper sanitation and housing for their employees, and some estate villages were rebuilt to resemble what was thought to be an idyllic Elizabethan village, often grouped around a village green and pond; Mentmore in Buckinghamshire is an example of this, Pevsner noting the "Arts and Crafts (and) cottage orné" building styles. The Tudor Revival, though, now concentrated on the picturesque. This combined with a desire for "naturalness", an intention to make buildings appear as if they had developed organically over the centuries, which the architectural historian James Stevens Curl considered "one of the most significant of English contributions to architecture". An example is the "Tudor Village" constructed by Frank Loughborough Pearson for his client William Waldorf Astor at Hever Castle in Kent. Pearson went to considerable lengths to source genuine Elizabethan building materials for the cottages, including stone, tiles and bricks, leading Astor to comment; "I could not believe they had been built a few short months ago, they looked so old and crooked". A very well known example of the idealised half timbered style is Liberty & Co. department store in London, which was built in the style of a vast half timbered Tudor mansion. The store specialised, among other goods, in fabrics and furnishings by the leading designers of the Arts and Crafts movement.
Ішкі бөлмелер
Тюдор стиліндегі ғимараттардың интерьері стильмен бірге айтарлықтай өзгерді, көбінесе стильдің алғашқы үлгілерінен гөрі қайта жаңартылған дәуірге жақын болды, себебі бұл стиль "сирек үй ішіне терең бойына сіңді". Аскотт үйінде, 19 ғасырдың соңғы жиырма жылында салынған Девидің ұлы шедеврінде, интерьер отыз жылдан кейін қайта жаңартылды. Тюдор жаңғыру стилі ескіргені саналды және оның орнына сәнді Керзон-стрит бароккосы келді, ол инглинок отшатырларын және ауыр емен панельдерін алып тастады. Шындығында, кең әрі жарық бөлмелер 16 ғасырдан гөрі 18 ғасырдың әсерін көбірек көрсетеді. Cragside өзінің тақырыбына сәл жақын, бірақ бөлмелер өте үлкен, кейбіреулерінде Тюдор стиліндегі панельдер бар, ал асханада монументальді ингленок бар, бірақ бұл итальяндық Ренессанс пен Камелоттың қосылысына көбірек ұқсайды, Тюдорға емес. Ментмордағы коттедждерде интерьерлер ешқандай айырмашылығы жоқ, олар төменгі орта тапқа жататын викториялық шағын үйлердің интерьерлерімен бірдей. Сыртқы және ішкі пішіні бірдей күтіммен жасалған Тюдор жаңғыру стиліндегі үйдің мысалы – Олд Плейс, Линдфилд, Батыс Сассекс. 1590 жылға дейін салынған үй 1870 жылдардан бастап боялған шыны дизайнер Чарльз Имер Кемпе тарапынан кеңейтілді. Архитектор Джордж Фредерик Бодли бөлмелерді "суреттер галереясы" деп сипаттады, ал Country Life журналында "Олд Плейске қарағанда ағылшын сипатымен нәрсе болуы мүмкін бе?" деген мақала үйдің көп бөлігі жаңа салынғанда, он жылдай ғана болғанда жазылды. Кейбір үлкен Тюдор стиліндегі үйлерде Тюдордың үлкен залы қабылдау залымен ұсынылады, көбінесе ол отыру немесе асхана ретінде жабдықталады. Жакоб стиліндегі үлгілерге негізделген бірнеше қабатты үлкен ағаш баспалдақтар көбінесе көрнекті орында орналастырылған. Осы стильдердің араласуы "Жакобетан" терминіне әкелді, нәтижесінде Харлакстон Манор сияқты үйлер пайда болды, олар екі кезеңнің бірінің ғимаратына ұқсамайды. Холл Бёргли Хаус пен Вуллатон Холлдың ықпалын атап өтті, "он жетінші және он сегізінші ғасырлардың континенттік архитектурасынан алынған идеялармен үйлесім тапқан". Көбінесе 20 ғасырдың басындағы Тюдор стиліндегі үйлерде Тюдор дәуіріне деген үлкен құлшыныс байқалады, ішкі орналасуы да сәйкес келеді, бірақ қазіргі заманғы жайлылықпен үйлесімді. Бұл ескі сәнді аудандарда байқалады, онда учаскелердің көлемі үйдің жекеленіп тұруына мүмкіндік береді, тіпті көршілес үйлердің стильіндегі айырмашылықтарға қарамастан. Ескі немесе жаңа салынған, берік арқалықтар мен жартылай ағаштан жасалған сыртқы қабырғалар тек сыртқы әсер береді. Жасанды қартайтылған және қарартқыш арқалықтар жеңіл ағаштан жасалған, жүктеме көтермейді және тек безендіру үшін төбе мен қабырғаларға бекітіледі, ал жасанды оттар құйылған темірден жасалған оттықтардан секіріп тұрады, бұл отшатыр бөлменің үштен бірін құрайды. Кейде иелері Тюдордың өмір сүру жағдайларын жақын түрде қайта жасайтынға тырысты; мысалы, Батыс Сассекстегі Балиффскорттағы Мойнс үйі, оны Клайв Аслет "Тюдор талғамындағы ел үйлерінің ең экстремалды және ең сәттісі" деп сипаттады. Лорд Мойннің әйелі Эвелин, қоғамдық қонақүйші, әуесқой сәулетші Амяс Филипсті сол жерде тұрған ортағасырлық Балиффскорт шіркеуінен шабыттанған үйді салу үшін жалдады. Ғимараттың дизайны келушілердің үйден шығып, сыртқы баспалдақтар арқылы өз бөлмелеріне кіруін талап етті. Чипс Ченнон, күнделік жазушы және саясаткер, жатын бөлмелерін "біршама "әдемі" монахтың қамалына ұқсайтын етіп безендірілген" деп сипаттады. Романшы Э. Ф. Бенсон өзінің "Люсия патшайымы" атты кітабында стильді сатиралық түрде сипаттады; "жерде шыбықтар, қайыс танкерлермен жабдықталған шкаф, және қабырғалардағы шамдардың тұнжыралары өте көне, сондықтан тек ең өткір көздері ғана оқи алатын шыны терезелер".
The interiors of the Tudor style building have evolved considerably along with the style, often becoming truer to the replicated era than were the first examples of the revival style, where the style "rarely went far indoors". At Ascott House, Devey's great masterpiece constructed throughout the last twenty years of the 19th century, the interior was remodelled thirty years later. The Tudor Revival style was considered passé and was replaced by the fashionable Curzon Street Baroque sweeping away the inglenook fireplaces and heavy oak panelling. the large airy rooms are in fact more redolent of the 18th century than the 16th. Cragside is slightly more true to its theme, although the rooms are very large, some contain Tudor style panelling, and the dining room contains are monumental inglenook, but this is more in the style of Italian Renaissance meets Camelot than Tudor. While in the cottages at Mentmore the interiors are no different from those of any lower middle class Victorian small household. An example of a Tudor Revival house where the exterior and interior were treated with equal care is Old Place, Lindfield, West Sussex. The property, comprising an original house of c.1590, was developed by the stained glass designer Charles Eamer Kempe from the 1870s. The architect George Frederick Bodley described the rooms as "a series of pictures" and an article in Country Life asking whether "anything could be more English in character than Old Place", was written when much of the house was barely 10 years old. In some of the larger Tudor style houses the Tudor great hall would be suggested by the reception hall, often furnished as a sitting or dining room. Large wooden staircases of several flights were often prominently positioned, based on Jacobean prototypes. It is this mingling of styles that has led to the term Jacobethan which resulted in houses such as Harlaxton Manor which bore little if any resemblance to a building from either period. Hall notes the influence of Burghley House and Wollaton Hall, "fused with ideas drawn from Continental architecture of the seventeenth and eighteenth centuries". More often it is in the Tudor style houses of the very early 20th century that a greater devotion to the Tudor period is found, with appropriate interior layout, albeit coupled with modern day comforts. This can be seen in older upscale neighbourhoods where the lots are sufficiently large to allow the house to have an individual presence, despite variations in the style of neighboring houses. Whether of older or recent origin, the appearance of solid beams and half timbered exterior walls is only superficial. Artificially aged and blackened beams are constructed from light wood, bear no loads, and are attached to ceilings and walls purely for decoration, while artificial flames leap from wrought iron fire dogs in an inglenook often a third of the size of the room in which they are situated. Occasionally, owners sought to replicate more closely the conditions of Tudor living; an example were the Moynes at Baliffscourt in West Sussex, a house which Clive Aslet describes as "the most extreme and most successful of all Tudor taste country houses". Lord Moyne's wife, Evelyn, a society hostess, employed the amateur architect Amyas Philips to create a house inspired by the medieval Baliffscourt Chapel which stood on the site. The cloister like design required visitors to leave the house and access their bedrooms via external staircases. Chips Channon, the diarist and politician described the bedrooms themselves as "decorated to resemble the cell of a rather 'pansy' monk". The novelist E. F. Benson satirised the style in his book Queen Lucia; "the famous smoking parlour, with rushes on the floor, a dresser ranged with pewter tankards, and leaded lattice windows of glass so antique that it was practically impossible to see out of them sconces on the walls held dim iron lamps, so that only those of the most acute vision were able to read".