Окинава халық биі – Жапонияның Окинава аралдарынан шыққан дәстүрлі би. Бабалар рухын құрметтеу үшін биленеді, қазір Окинава мәдениетінің маңызды бөлігі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Окинаваның дәстүрлі халық биі – Жапонияның Окинава аралдарында пайда болған халық биінің бір түрі. Бастапқыда, бұл би әрбір ауылдың жастары ата-аналары мен арғы тектілерінің рухын құрметтеу үшін бон мерекесінде орындаған бон биі болған. 20-шы ғасырда ол үлкен өзгерістерге ұшырады және бүгінде Окинава мәдениетінің маңызды бөлігі саналады.
Okinawa traditional folk dance
(, ) is a form of folk dance originating from the Okinawa Islands, Japan. In origin, it is a Bon dance that is performed by young people of each community during the Bon festival to honor the spirits of their ancestors. It underwent drastic changes in the 20th century and is today seen as a vital part of Okinawan culture.
Халықтық стиль
Қазіргі заманғы биді 20-30 жас ерлер мен әйелдер, негізінен, жұп немесе шеңбер құрап орындайды. Бишілер ән шырқайды, ұрандайды, барабан шалады, сондай-ақ халық әндерімен сүйемелдейді. Аймақтық стильге қарай үш түрлі барабанның әртүрлі комбинациялары қолданылады: 大太鼓; Одайко, үлкен цилиндр тәрізді барабан; 締太鼓; Шимедайко, Но театрында қолданылатын орташа өлшемді барабан; және Буддистік рәсімдерде қолданылатын кішкентай қол барабаны. Бишілер кейде кішкентай қол гонгтары мен кастаньеталар да ойнатады. Бишілер әртүрлі костюмдер киеді, әдетте бұл костюмдер жергілікті дәстүрге және бишінің жынысына сәйкес келеді; қазіргі заманғы костюмдер көбінесе жарқын түстермен ерекшеленеді және ерекше, түрлі-түсті түйінді тюрбанмен толықтырылады. Арнайы жилеттер, тайцтар және аяқ киім де танымал.
Modern is danced by 20 to 30 young men and women, mainly in doubled lines or circles to the accompaniment of singing, chanting, and drumming by the dancers as well as by folk songs played on the Three types of drums are used in various combinations, depending upon regional style: the 大太鼓; ōdaiko, a large barrel drum; the 締太鼓; shimedaiko, a medium sized drum similar to ones used in Noh theatre; and the , a small hand drum similar to ones used in Buddhist ceremony. The dancers also sometimes play small hand gongs and castanets. dancers wear various costumes, usually according to local tradition and gender of the dancer; modern costumes are often brightly colored and feature a characteristic, colorful knotted turban. Special vests, leggings, and shoes are also popular.
Шығу тегі
Көптеген басқа халықтық өнер түрлерінің тегі белгісіз. Иха Фуюу болған нәрсенің атының 16-17 ғасырлардағы «(есім)» кітабының 14-томында кездесетін «(фраза)» фразасымен байланысты екенін айтты. Бұл теория қазір қолдау таппайды. Атының түпкілікті нұсқасының әнінде қолданылған шақырудан шыққандығы ықтимал. Мейдзи дәуірі газеттерінде (イェンサー), (ヤイサー) және (エンサー) сияқты түрлі жазбалар қолданылған. Негізгі құрамында әндер бар. 1713 жылғы жазбалар Тайчуды (1552–1639), Муцу провинциясынан шыққан Жодо сектасының монахын енгізгендігін көрсетеді. Жазбаға сәйкес, ол буддалық ілімді халық тіліне аударып, Шо Ней билігінде Наха халқына үйреткен. Басқа да дереккөздер Тайчудың 1600 жылдардың басында үш жыл бойы астана аймағында болғанын және патша мен жоғары лауазымды шенеуніктерді дінге өткізгенін растайды. Кейбір зерттеушілер оның Нэбуцу биін Нахаға әкелгенін болжайды. Нәрсенің тегімен байланысты маңызды фактор – (チョンダラー), қуыршақтар тобы. Оның этимологиясы туралы екі теория бар: бірі олардың Киотодан шыққандығын, екіншісі оның негізін қалаушысының аты Кё (но) Котаро (京小太郎) екенін көрсетеді. Олардың тегі 18 ғасырдың басында жасырынғандықтан, олардың ұзақ бұрын материктік Жапониядан келгенін көрсетеді. Қазіргі Шури Кубагава чо (Шури астанасының бөлігі) негізінде олар қуыршақ ойындарын қойған, мерекелерде ән шырқаған және жерлеу рәсімі ретінде нэмбуцу әндерін орындаған. Осы себептерге байланысты оларды (тілек) немесе (әнші) деп те атаған. Олардың бастапқыда орындалғандығы белгісіз немесе кейін басқа топтан үйренгендігі белгісіз. Тайчудың ізбасарларынан айырмашылығы, олар Окинава аралында еркін жүрген. Оның Мейдзи дәуірінің соңынан Шова дәуірінің басына дейін Окинаваның солтүстігіне тарағаны көрінеді. Солтүстік Окинавадағы бірнеше қауым оның Сесоко, Мотобудан, маусымдық жұмысшылардың жабдықтау орталығынан әкелінгенін сенеді. Дәстүрлі түрде ерлер барабанмен билейтін, ал әйелдер барабансыз билейтін болса, шығармашылық нәрсесінде барабанмен билеуді таңдайтын әйелдер көп. Жаңа әндерге билеуге еркіндікпен қатар, шығармашылық топтар көбінесе дәстүрлі және каратэ элементтерін пайдалана отырып, өз хореографияларын жасайды. Құрылғалы бері шығармашылық Окинавада өте танымал болды және Мияко, Яеяма аралдарына, Йорон аралына (1992) экспортталды. Шығармашылық халықаралық деңгейде, Гавайи, АҚШ және Оңтүстік Америка сияқты Окинава халқы көп шоғырланған жерлерге экспортталды. XXI ғасырдағы көптеген жас риукюандар үшін шығармашылық олардың мәдени сәйкестігінің маңызды бөлігіне айналды, дәстүр мен қазіргі заманғы шығармашылықтың арасындағы байланысты қамтамасыз етеді. Шығармашылықтың өсуінің салдары – нақтылық дағдарысы. Жастар қауымдастықтары өздерінің қауымдық нәрселерін Окинава дәстүрі ретінде қарастырады, бірақ бұл дәстүр 1970 жылдарға дейін «өсу кезеңінің» нәтижесі болып табылады.
The origin of is unclear, like for many other folk performing arts. Iha Fuyū argued that the name of was related to , a phrase appearing in Volume 14 of the (16th–17th centuries). This theory is no longer supported. It is more likely that the name derived from an exclamation used in the original song of , the The standardization of the written form was relatively new. Meiji era newspaper articles used various forms including (イェンサー), (ヤイサー), and (エンサー). The core of consists of songs. The (1713) attributes the introduction of to Taichū (1552–1639), a Jōdo sect monk from Mutsu Province. According to the record, he translated Buddhist teaching into the vernacular speech and taught it to the people of Naha during the reign of Shō Nei. Other sources confirm that Taichū stayed in the capital region for three years in the early 1600s and converted the king and other high ranking officials. Some researchers speculate that he introduced or dancing nembutsu to Naha. Another important factor related to the origin of is (チョンダラー), a group of puppeteers. The records two theories regarding the etymology of One is that it indicates their origin, Kyoto. The other is that its founder was named Kyō (no) Kotarō (京小太郎). The fact that their origin had been obscured by the early 18th century suggests that they came from mainland Japan a long time ago. Based on modern day Shuri Kubagawa chō (part of the capital Shuri), they performed puppet plays, chanted on celebratory occasions and sang nembutsu songs as a funeral service. For these reasons, they were also called ( prayer) or ( chanter). It is uncertain if the performed from the very beginning or learned later from a different group. Unlike Taichū's followers, they wandered around Okinawa Island. It appears that spread to northern Okinawa from the late Meiji period to the early Shōwa period. Several communities in northern Okinawa believe that was introduced from Sesoko, Motobu, a supplying center of seasonal workers. Whereas traditionally men would dance utilizing drums, while women would dance drumless, creative features many females who choose to dance with drums. In addition to having the freedom of dancing to new songs, creative groups often create their own choreographies, typically using elements of traditional and karate. Since its formation, creative has become hugely popular in Okinawa, and has also been exported to the Miyako and Yaeyama Islands, Yoron Island (1992) Creative has also been exported internationally to virtually anywhere with sizeable Okinawan populations, such as Hawaiʻi, the continental United States, and South America. For many young Ryukyuans in the 21st century, creative has become an integral part of their cultural identity, providing a vital link between tradition and modern creativity. One consequence of the rise of creative is a crisis in authenticity. In response, youth associations increasingly see their community based as Okinawan tradition although the perceived tradition is a result of "growing pains" up to 1970s.