Каролина провинциясының 1669 жылғы негізгі заңдары

Кіріспе

1669 жылғы Каролина провинциясының негізгі заңдары (Британ Солтүстік Америка колониясы)

Каролинаның Негізгі Конституциялары 1669 жылдың 1 наурызында Каролина провинциясының сегіз иесі тарапынан қабылдалды, оған қазіргі Вирджиния және Флорида арасындағы жердің көп бөлігі кірді. Ол Каролина жарғысының және Каролина провинциясының иелерінің келісімдері мен шарттарын (1665) алмастырды. 1669 жылдың 1 наурызы – иелер Конституцияны бекітіп, оны Колонияға жіберген күн болды, бірақ кейін 1682 және 1698 жылдары тағы екі нұсқа енгізілді. Сонымен қатар, 1690 жылы иелер Конституцияларды күштен шығарды. Конституцияның қолданыстағы нұсқасына қатысты иелердің талаптары болғанымен, отаршылар 1669 жылдың 21 шілдесіндегі нұсқаны ресми мойындады, өйткені сол күні алты ие Конституцияны "өзгеріссіз үкімет формасы және қағидасы" ретінде бекіткен. Бұл нұсқаның ең ерте қолжазбасы Оңтүстік Каролина штатының Колумбия архивінде сақталған деп саналады. Конституциялар "реакциялық" сипатта болды және "феодалдық әлеуметтік құрылымды ынталандыруға бағытталған, ерекше құқықтық жүйемен тәжірибе жасады", оның ішінде қылмыстық істер бойынша бір ауыздан келісім таба алмаған қазылар алқасының шешімдерін пайдалану да бар. Кейбір ғалымдар отаршылардың, қоныс салушылардың және британдық тәждің бастапқыда Конституциялардан қашықтап, сырт қалғанын айтады. Дегенмен, бұл шындықтан алыс: ол корольдің колонияға берген бұрынғы жарғысына сүйенген және маңызды құқықтық жағдайларды бейнелеген заңдық құжат болды. Негізгі Конституциялардың ережелері толыққанды қолданылмаған және ратификацияланбаған болса да, олар Каролиналардағы билікті қалыптастыруға, әсіресе жерді бөлуге көмектесті. Отаршылардың құжатқа қатысты басты алаңы – иелерді иерархиялық құрылған қоғамдағы жоғарғы сатыда тұрған дворяндар ретінде көрсету болды. Екіншіден, Конституцияларда қоныс салушылар үшін іс жүзінде жүзеге асыру қиын болған ережелер болды. Сондықтан иелер ережелерді бес рет өзгертуге мәжбүр болды. Олар Джеймс II-ге қарсы революциядан кейін, яғни «Даңқты революциядан» кейін ішінара жойылды, бұл да осындай принциптерге қарсы ішінара реакцияны көрсетті. Алайда, «Негізгі Конституциялардың» авторлары болған сегіз ие және король үшін бұл басқарудың дұрыс тәртібін көрсететін болды, немесе олардың сөзімен айтқанда, олар «өмір сүріп жатқан монархияға және осы провинцияның құрамына кіретін монархияға ең қолайлы үкімет құру үшін» иелермен үкімет құрып жатқан еді; және біз көптеген демократия құрудан сақтануға тырысамыз».

The Fundamental Constitutions of Carolina were adopted on March 1, 1669 by the eight Lords Proprietors of the Province of Carolina, which included most of the land between what is now Virginia and Florida. It replaced the Charter of Carolina and the Concessions and Agreements of the Lords Proprietors of the Province of Carolina (1665). The date March 1, 1669 was the date that proprietors confirmed the Constitutions and sent them to the Colony, but later on two other versions were introduced in 1682 and in 1698. Moreover, the proprietors suspended the Constitutions in 1690. Despite the claims of proprietors on the valid version of the Constitution, the colonists officially recognized the July 21, 1669 version, claiming that six proprietors had sealed the Constitutions as "the unalterable form and rule of Government forever" on that date. The earliest draft of this version in manuscript is believed to be the one found at Columbia, South Carolina archives. The Constitutions were "reactionary" and "experimented with a non common law system designed to encourage a feudal social structure", including through the use of non unanimous jury decisions for criminal convictions. Some scholars think that the Colonists, settlers and the British Crown kept themselves at a distance to the Constitutions from the beginning. However that is far from the truth: it was a legal document that drew on the King's earlier charter to the colony and reflected crucial legal realities. While the provisions of the Fundamental Constitutions were never fully employed nor ratified, the Constitutions did help to shape power in the Carolinas and especially land distribution. Colonists' main concerns over the document were its exaltation of proprietors as noblemen at the apex of the hierarchically designed society. Second, the Constitutions had rules that were hard to implement by settlers for practical reasons. Thus, the proprietors had to amend the rules five times. They were repealed in part after the revolution against James II—the Glorious Revolution—which also reflected a partial reaction against such principles. However, for eight proprietors and the king who were the authors of the "Fundamental Constitutions," it reflected the proper order of governance, or as they wrote, they were creating a government with lords so "that the government of this province may be made most agreeable to the monarchy under which we live and of which this province is a part; and that we may avoid erecting a numerous democracy."

Авторлығы

Джон Локктың Каролина провинциясының меншік иелерінің бірі, Энтони Эшли Куперге қызмет еткен кезінде Негізгі Конституциялар жасалғандықтан, Локк Конституцияларды жасауға маңызды рөл атқарды деген кең тараған пікір бар. Тарихшы Дэвид Армитаж бен саясаттанушы Вики Хсуэ пікірінше, Конституцияның авторлары Локк пен оның қолдаушысы Купер, сондай-ақ Шафтсберидің 1-ші графы болған. Дегенмен, бұл құжат Карл II колонияны табыс еткен сегіз меншік иесі үшін жазылған, қол қойылған және мөрленген заңдық құжат еді; осы себепті тарихшы Холли Брюэр Локк жалақы алатын хатшы ғана болған және Негізгі Конституцияны заңгер өсиетнама жазғандай жазды деп санайды.

Негізгі ерекшеліктері

Локктың кейінгі жазбалары танымал болғаннан кейін (1689 жылғы Даңқты революциядан кейін), оның рөлі Конституцияларға, әсіресе классикалық либерализм аясындағы құндылығына назар аударды. Армитаж Конституциялардың Локк есімімен байланыстырылған алғашқы басылымдық жұмыс болғанын, және олар 1689 және 1690 жылдары жарияланған «Адам санасы туралы тәжірибе» және «Үкімет туралы екі трактаттан» бұрын жарияланғанын айтады. STC каталогында қазіргі қолжазбаларға сәйкес келетін (1670 және 1682 жылдары) Негізгі Конституциялардың басылымдары болуы мүмкін деп болжанады. Бірақ, расталатын алғашқы басылым 1698 жылға дейін күткен, бұл Локктың жақсы танымал жазбаларынан шамамен он жылға соңғырақ. Конституциялардағы діни төзімділіктің деңгейі Вольтерді таң қалдырды, ол: «Көзіңді екінші жарты шарға бұр, Каролинаны көр, оның заң шығарушысы дана Локк еді» деп кеңес берді. Конституция діни себептермен пана іздеген топтарға белгілі бір кепілдіктер берді. Осы мақсатта, құжаттың 97-бабында былай делінген: «Христиан дініне мүлдем жаттар, олардың сенімдері, білімсіздігі немесе жаңылысы бізге оларды қууға немесе оларға зиян келтіруге құқық бермейді; және басқа жерлерден келіп, жерленуге тырысатындар, сөзсіз, дін мәселелерінде әртүрлі пікірде болады, олардың бостандығына рұхсат етілуін күтеді, сондай-ақ яһудилер, мүшріктер және христиан дінінің тазалығынан бас тартқандар одан қорқып, алыс қалуға мәжбүр болмауы керек. Сондықтан, кез келген дінде келісетін жеті немесе одан көп адам шіркеу немесе дін құрады, оған басқалардан ажырату үшін бір атау береді». Осыған сәйкес, Конституция дінге қарсы шығушыларға және яһудилер сияқты сырттан келгендерге ғибадат ету және шіркеу құру құқығын берді. Олар сондай-ақ пұтқа табынушы үндістерге және мүшріктерге діни төзімділік көрсетуге уәде берді. Конституцияларда Джон Локктың әлдеқайда әйгілі «Үкімет туралы екі трактатындағы» теңдік, демократиялық және либералдық стандарттарға қарағанда либералдық және аристократиялық элементтер аз болды. Негізгі Конституциялар Солтүстік Америкада аристократия мен құлдықты қолдады. Конституцияның 110-бабында «Каролинаның әрбір ерікті адамы өзінің қара нәсілді құлдарына, олардың сенімдері мен дініне қарамастан, толық билікке ие болады» делінген. Осы ережеге сәйкес, құл иелері құлдарының өмірі мен өлімі туралы шешім қабылдауға толық құқылы болды. Сонымен қатар, Негізгі Конституцияларда христиан болу қожайынның құлдарға деген азаматтық билігін өзгерте алмайды деп қарастырылған. (107-бап) Брюер Локктың Негізгі Конституцияларға ерте қатысуының Карл II-нің империядағы құлдық пен иерархияны насихаттау жоспарларымен ынтымақтастығының дәлелі екенін, бірақ шындығында Локктың кейінгі жазбалары оның идеяларының Негізгі Конституциялардың және Карл II мен оның Жеке кеңесінің империядағы иерархия мен құлдықты насихаттауға бағытталған басқа да әрекеттерінің әлеуметтік көрінісіне реакция ретінде қалыптасқанын көрсетеді. Құлдықтан басқа, мұрагерлік дворяндықтың құрылуы және дворяндық атақтарды мойындауы даулы мәселелерді тудырды. Корольдің Каролинадағы сегіз иеленушіге берген бастапқы жарлығы иеленушілерге Англияда қолданылып жүрген граф немесе барон сияқты атақтарды беруге тыйым салғандықтан, олар екі жаңа атақ – кассик және лендграфты жасады, олар әкеден ұлға мұрагерлік болып берілетін. Бұл дворяндарға тек Бас судьяның сотында сотталу және өздерінің теңдестерінен құралған қазылар алдында кінәлі деп танылу сияқты артықшылықтар берілді. (27-бап) Конституция құлдықтан басқа, мұрагерлік крепостной жүйесін енгізді, оның мүшелері лейтмендер деп аталды. Құлдар сияқты, лейтмендер мен лейтмендер оларға қызмет ететін дворяндардың билігі мен юрисдикциясына бағынышты болды. (22-бап) Конституция бойынша, иеленушілер мен дворяндар колонияның кең жерлерінің бестен екісіне ие болды. Сол сияқты, еріктілер қалған жерді иеленуге құқылы болды, ал олардың арасынан елу акрдан астам жері барлар дауыс беруге құқылы болды, ал бес жүз акрдан астам жері барлар Парламент мүшесі болуға құқылы болды. (72-бап) Жерге меншік құқығы талаптары Англиямен салыстырғанда еріктілерге қолайлы деп саналады. Сайлаулар жасырын дауыс беру арқылы өткізілетін болды, бұл Англияда әлі де кең таралған тәжірибе емес еді. Заңдар жүз жылдан кейін автоматты түрде күшін жояды, осылайша ескірген ережелердің кітаптарда қалуының алдын алады.

After Locke's later writings became famous (after the Glorious Revolution of 1689), his role brought attention to the Constitutions, particularly for their value in the context of classical liberalism. Armitage suggests that Constitutions were the first printed work with which Locke's name could be associated, and that they were published before his widely known writings, Essay Concerning Human Understanding and the Two Treatises of Government, published in 1689 and 1690. The STC catalog guesses there might be publications of the Fundamental Constitutions that correspond to the existing manuscripts (in 1670 and 1682). However first publication that can be confirmed is 1698, which postdates by almost a decade Locke's better known writings. The level of religious tolerance portrayed in the Constitutions was acclaimed by Voltaire who advised, "Cast your eyes over the other hemisphere, behold Carolina, of which the wise Locke was the legislator." The Constitutions introduced certain safeguards for groups seeking refuge for religious reasons. To that end, Article 97 of the document foresaw: " the natives who are utterly strangers to Christianity, whose idolatry, ignorance, or mistake gives us no right to expel or use them ill; and those who remove from other parts to plant there will unavoidably be of different opinions concerning matters of religion, the liberty whereof they will expect to have allowed them and also that Jews, heathens, and other dissenters from the purity of Christian religion may not be scared and kept at a distance from it therefore, any seven or more persons agreeing in any religion, shall constitute a church or profession, to which they shall give some name, to distinguish it from others." Accordingly, the Constitutions gave the right to worship and the right to constitute a church to religious dissenters to Christianity and outsiders such as Jews. They also promised religious tolerance towards idolater Indians and heathens. The Constitutions also had less liberal and more aristocratic elements in it compared to the egalitarian, democratic and liberal standard of John Locke's much more famous, Two Treatises of Government. The Fundamental Constitutions promoted both aristocracy and slavery in North America. The notorious article 110 of the Constitutions stated that "Every freeman of Carolina shall have absolute power and authority over his negro slaves, of what opinion or religion soever." Pursuant to this provision slaveholders were granted absolute power of life and death over their slaves. Additionally, the Fundamental Constitutions held that being a Christian does not alter the civil dominion of a master over his slaves. (Article 107) Brewer argues that Locke's early involvement in the Fundamental Constitutions is evidence of his cooperation with Charles II's plans to promote slavery and hierarchy in the empire, but that in fact Locke's later writings show how his ideas formed in reaction to the societal vision propounded by the Fundamental Constitutions and other efforts of Charles II and his Privy Council to promote both hierarchy and slavery across the empire. Apart from the slavery, the erection of hereditary nobility and recognition of noble titles raised controversies. Because the King's original charter to the eight proprietors for Carolina prevented the proprietors from granting titles already in use in England, such as Earl or Baron, they created two new titles, cassique and landgrave, that would be passed down from father to son. Those nobles were granted privileges such as being tried only in Chief Justice's Court and being found guilty by a jury of their peers. (Article 27) The Constitutions introduced also a hereditary serfdom system, the members of which were called leetmen, in addition to slavery. Like the slaves, the leetmen and leetwomen were under command and jurisdiction of noblemen to whom they serve. (Article 22)
Through the Constitutions, the Lords Proprietor and the noblemen owned two fifths of the Colony's vast lands. By the same token, the freemen had the right to property for the rest of the land, and any among them who owned more than fifty acres had right to vote, and any who had more than five hundred acres of land had the right to be a member of Parliament. (Article 72) This requirement of land ownership has been considered as relatively favorable to the freemen in comparison to the England. Elections were to be held by secret ballot, which was not yet common practice in England. Laws were to expire automatically after one hundred years, thus preventing outdated regulations from remaining on the books.