Кіріспе

GM2 ганглиозидозының AB нұсқасы – ми мен жұлынның жүйке жасушаларының прогрессивті бұзылуына себеп болатын сирек кездесетін аутосомдық рецессивті метаболизмдік ауру. Оның патологиясы Сандхофф ауруы мен Тай-Сакс ауруына ұқсас. Бұл үш ауру GM2 ганглиозидоздары ретінде жіктеледі, себебі әрбір ауру бета-гексозаминаза ферментінің белсендірілуіндегі нақты молекулалық ақауды көрсетеді. AB нұсқасы бета-гексозаминаза ферментінің кофакторы – GM2 активаторын жасауға жауапты геннің бұзылуынан туындайды.

Симптомдар мен белгілер

GM2 ганглиозидозының АБ вариантының белгілері мен көріністері, сәбилік Тай-Сакс ауруының белгілері мен көріністерімен толықтай сәйкес келеді, ерекшелігі – ферменттік талдау нәтижесінде гексозаминаза А деңгейі қалыпты болады. Бұл аурудың айқын белгісі – көз тексеруі арқылы анықталатын «алыс қызыл дақ». Осы «алыс қызыл дақты» Уоррен Тей 1881 жылы Тай-Сакс ауруының алғашқы жағдайын сипаттағанда бірінші болып хабарлаған, және оның себебі де сол. АБ вариантының болжамы сәбилік Тай-Сакс ауруының болжамымен ұқсас. АБ вариантымен туған балалар нәрестелік немесе ерте балалық жаста қайтыс болады.

Себеп

GM2A геніндегі мутациялар GM2 ганглиозидозының AB нұсқасын тудырады. Бұл жағдай аутосомалық рецессивті тип бойынша мұраға беріледі. GM2A гені GM2 активаторы деп аталатын белокты жасау үшін нұсқаулар береді. Бұл белок жүйке жүйесіндегі маңызды фермент – бета-гексозаминдаза А-ның қалыпты жұмыс істеуі үшін қажет, ол GM2 ганглиозиді деп аталатын липидті ыдыратады. Егер осы локустағы екі аллельдегі мутациялар GM2 активаторының қызметін бұзса, бета-гексозаминдаза А өзінің қалыпты функциясын орындай алмайды. Нәтижесінде ганглиозидтер орталық жүйке жүйесінде жиналып, қалыпты биологиялық процестерге кедергі келтіреді. Ганглиозидтердің жиналуынан туындаған прогрессивті зақымдану жүйке жасушаларының жойылуына алып келеді. ТСД (Тей-Сакс ауруы) пациенттеріндегі ферменттік талдаулар бірнеше ерекше жалған теріс жағдайларды көрсетті – ауру дамыған, бірақ ферменттік белсенділігі қалыпты пациенттер. Басқа жағдайларда, ТСД тасымалдаушылары ретінде тексерілмеген ата-аналардың балалары классикалық нәрестелік ТСД симптомдарымен ауырды. Соңында GM2 ганглиозидозы үш түрлі гендегі мутациялардың нәтижесінде туындауы мүмкін екендігі анықталды, олардың бірі – активатор белок. Бұл белокты іс-қызметтен шығаратын мутация салдарынан туындаған ауру AB нұсқасы деп аталды. 1992 жылы GM2A генінің өзі 5-хромосомаға орналасқандығы анықталды, ал нақты локусы келесі жылы белгіленді.