Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық стэп биші және жазушы
American tap dancer and writer
Бренда Буфалино (7 қыркүйек 1937 жылы туған) – американдық стэп биші және жазушы. Ол Америкалық стэп би қорының (фонды) құрылуына бірге қатысты, хореографиясын қойып, басқарды, ол кезде ол Америкалық стэп би оркестрі деп аталды. Буфалино «Тап бидің бастауын табу. Тап би, әңгімелер, теория және тәжірибе» атты естеліктерді және Codhill Press баспасынан жарық көрген «Circular Migrations» атты өлеңдер жинағын, сондай-ақ Outskirts Press баспасынан жарық көрген «Бөлінген шағанның әні» атты повесть жазды. Ол The Flobert Award, The Tapestry Award, The Tap City Hall of Fame Award, The Dance Magazine және Bessie Award сыйлықтарымен марапатталды, бәрі де тап би саласына ең үлкен үлес қосқаны үшін. Hayes and Bigfords Restaurant авангардтық қауымдастықтардың бас қосып әңгімелесу ортасына айналды және Буфалиноға философия, әдебиет және өнер туралы әңгімелерге қатысуға алғашқы мүмкіндік берді. Бостон қаласындағы жылдары оның стиліне оның жақсы көрген және жақын сезінген музыкасы әсер етті, бұл кейіннен оның би стиліне де ықпал етті.
Brenda Bufalino (born September 7, 1937) is an American tap dancer and writer. She co founded, choreographed and directed the American Tap Dance Foundation, known at the time as the American Tap Dance Orchestra. Bufalino wrote a memoir entitled, Tapping the Source Tap dance, Stories, Theory and Practice and a book of poems Circular Migrations, both of which have been published by Codhill Press, and the novella Song of the Split Elm, published by Outskirts Press. She has been awarded The Flobert Award, The Tapestry Award, The Tap City Hall of Fame Award, The Dance Magazine, and the Bessie Award, all for outstanding achievement and contributions to the field of tap dance. Hayes and Bigfords Restaurant became the scene for avant garde communities to meet and ended up giving Bufalino her first exposure to conversations over philosophy, literature, and art. Her years in Boston shaped her style through music that she loved and experienced in an intimate way that later impacted her tap style.
Нью-Йорк қаласы
1955 жылы Буфалино джаз клубтарын аралап шығу үшін Нью-Йоркке кетті. Көшкеннен кейін көп ұзамай ол әйгілі стэп бишісі Хони Коулздің иелігіндегі Dance Craft би студиясында билеуге түсті. 17 жасында Коулз Буфалиноны өзінің шәкірті ретінде қабылдады. Буфалино Коулздің әуен мен жеке есімдік сипатқа берген назарынан үлкен шабыт алды. Соңында ол Эрнаст "Брауни" Браун, Чак Грин, Джимми Слайд және Говард "Сандмен" Симс сияқты стэп бидің шеберлері бар Copasetics тобымен бірге өнер көрсетуге шақырылды. Коулзбен бірге жаттығу кезінде Буфалино түрлі жаттығулармен айналысып, өзін дамытып жатты. Ол Мэтт Маттокстан джаз, Сивилла Форттан заманауи және афро-кубалық биді оқыды, сонымен қатар Нью-Йорктің вадевильдік түнгі клубтарында белсенді өнер көрсетуші болды.
Bufalino left for New York City in 1955 to scour the jazz clubs. Shortly after moving, she began dancing at Dance Craft, a dance studio owned by the famous tap dancer, Honi Coles. At age 17, Coles took on Bufalino as his protégé. Bufalino became greatly inspired by Coles’ emphasis on melody and personality. She was eventually invited to perform with the Copasetics, which included tap legends such as Ernest "Brownie" Brown, Chuck Green, Jimmy Slyde and Howard “Sandman” Sims. While training with Coles, Bufalino continued to stay active in a variety of training. She studied jazz from Matt Mattox, modern primitive and afro cuban from Syvilla Fort, all the while being an active performer in the New York Vaudeville nightclub circuit.
Кранның қайта пайда болуы
Буфалиноның мансабы 80-ші жылдары өрге жұртты, ол әлемнің түкпір-түкпірінде өткен көптеген әртүрлі көркем жобаларға қатысты. Буфалиноның туындылары Blue Note сияқты шағын джаз клубтарында да, ірі оркестрлік сахналарда да көрсетілді. Нью-Йоркке қайтып келген соң Буфалино мен Коулс қайта байланысып, тағы да бірге жұмыс істей бастады. Буфалино 70-ші жылдары Коулстың степ-би индустриясында қайта көзге түсуіне зор үлес қосты. 80-ші жылдардың басында ол Коулс пен Копасетиктермен бірге Лондон мен Францияда, соның ішінде Сент-Чиниандағы Авра Петридес ұйымдастырған фестивальдерде халықаралық турнеде болды. Бұл Буфалиноның алғашқы өнер фестивалімен танысуы болды және кейіннен Америкадағы степ-би фестивальдеріне шабыттандырды. 1984 жылы Буфалино «Cantata and the Blues» атты жеке қойылымын орындады, ол оның степ-би карьерасын одан әрі дамытты. Бұл қойылымда контрапункт, салмақ және күрделі ырғақтар пайдаланылды. Осы кезеңде Буфалино Нью-Йорк пен басқа елдердегі көптеген студияларда сабақ берді. Сонымен қатар, ол Американың айналасында (Колорадо, Портленд, Бостон, Сан-Франциско, Хьюстон) үлкен танымалдылыққа ие болған степ-би фестивальдеріне белсенді қатысты. Осы оқыту тәжірибесі Буфалиноның педагогикалық шеберлігін жетілдіруге және степ-биді Американың түкпір-түкпіріндегі адамдарға жеткізуге көмектесті. Соңында оның труппасының мүшесі Тони Вааг Нью-Йоркке сабақтар, қойылымдар мен семинарларды әкелген Tap City атты степ-би фестивалін құрды.
Bufalino’s career peaked during the 80’s, and she found herself involved in many different artistic endeavors that spanned all across the globe. Bufalino’s work premiered in both small jazz clubs, such as the Blue Note, and large orchestral settings. After moving back to New York City, Bufalino and Coles reconnected and began working together again. Bufalino played a key role in Coles’ resurface in the tap industry in the 70’s. In the early 80’s she toured with Coles and the Copasetics internationally in London and France, including festivals produced by Avra Petrides in St. Chinian. This was Bufalino’s first exposure to any kind of art festival and led to later inspiration for tap festivals in America. In 1984, Bufalino performed Cantata and the Blues, a solo show that established her tap career further. This performance utilized counterpoint, weight, and complex rhythm. During this time, Bufalino taught at many studios in NYC and internationally. Additionally, she became heavily involved in the tap festivals (Colorado, Portland, Boston, San Francisco, Houston) around America that were gaining immense popularity at the time. These teaching experiences lead Bufalino to solidify her pedagogy and bring tap dance to people all around America. Eventually, one of her company members, Tony Waag, created Tap City, a Tap festival that brought classes, performances, and tap seminars to New York City.
Американдық танк оркестрі
Blue Note-та жеке орындаушы ретінде өнер көрсетіп, Copasetics тобымен гастрольде болып, стэп фестивальдерінде қатысқанда, Буфалино 1986 жылы 11 бишіден тұратын топты біріктіріп, American Tap Dance Orchestra (кейіннен American Tap Dance Foundation) құрды. Оркестрдің тұжырымы – әртүрлі топтарды пайдаланып, оркестрдің көптеген бөлімдерін қамтитын бишілер тобын жасау еді. Бір бөлігі бас, екіншісі барабан, ал әуенді әдетте жеке орындаушы орындайтын. Олар алғашқы туындыларын Баттери Парктегі 4 шілдедегі «Азаттық мүсіні» фестивалінде көрсетті. Кейіннен үш жарым минуттық PBS арнаулы қойылымын, «Haitian Fight Song» премьерасын өткізді, бұл компанияны танымал ете түсті. Осы қойылымнан кейін компания «42-ші көше – өзеннен өзенге» және «Төрт маусым» [Джаз нұсқасы] сияқты танымал туындыларын көрсетті. Кармен Мурмен бірлесіп жасалған «Touch, Turn, Return» спектаклі Джадсон шіркеуінің театрында көрсетілді және Буфалиноның ең көп сынға ие болған авангардтық туындысы саналады. 1989 жылдан 1995 жылға дейін компания Нью-Йоркте Woodpeckers Tap Dance Center & Inter Arts Space орталығын басқарды, сабақтар, қойылымдар мен осыған байланысты шаралар ұйымдастырды. Бұл орын тек би үшін ғана емес, сонымен қатар поэзия кештері, театрлық қойылымдар, өнер галереялары және музыкалық концерттерге де арналды. Компанияның жұмысы концерт сахнасына стэп биін шығарған, ескіше көзқарастарды жоққа шығаратын эстетикаға ие болды. Көбінесе қара костюмдер мен жамылғының ұзын бөлігін киген бишілер контрапункт пен какофонияны пайдаланды. Буфалино композицияны аранжировкалауға белсенді қатысты және олардың қойылымдарында ойнаған музыканттармен тығыз жұмыс істеді. Ол режиссер ретінде көрермендердің бишілердің дыбысын жақсы еститініне көз жеткізуге тырысты. Оркестрдің дыбысын басу арқылы оркестрді тыныштандырып, көбінесе барабанды өзі ойнайтын, осылайша дыбысты бақылай алатын.
While performing at Blue Note as a soloist, touring with the Copasetics, and making appearances at tap festivals, Bufalino banded together a group of 11 dancers in 1986 to create the American Tap Dance Orchestra (later becoming American Tap Dance Foundation). The concept behind the orchestra was to use different groups of tappers to encompass the many sections of a band or orchestra. Some would be bass, others drums, with a soloist usually carrying the melody. They premiered their first work at the Statue of Liberty 4 July Festival in Battery Park. They later premiered a three and a half minute PBS special performance, Haitian Fight Song, which launched the company into stardom. Following this performance, the company premiered other iconic works such as 42nd Street River to River and The Four Seasons [Jazz version]. Touch, Turn, Return created in collaboration with Carmen Moore premiered in the Judson Church Theater, and is considered Bufalino’s most critically acclaimed avant garde work. From 1989 to 1995, the company also operated Woodpeckers Tap Dance Center & Inter Arts Space in New York City, and presented on going classes, performances and related activities. This space was not only for dance, but housed poetry nights, theatrical performances, art galleries, and musical concerts. The company’s work had an iconoclastic aesthetic that put tap dance on the concert stage. Often appearing in black suits with coat tails, the dancers utilized counterpoint and cacophony in their tapping. Bufalino was very involved in arranging the composition and worked very closely with the musicians that played for their performances. As a director, she was keen on making sure the audience could hear the tappers. She was known to quiet the orchestra by muting the horns, and often played the drums herself so she could control the volume.
Мұра
Джаздық штанга биінің көрнекті өкілі және инноваторы ретінде танылған Буфалино, штанга биін концерт сахнасына енгізуде және көрермендерді ұзақ ырғақты композицияға назар аударуға шақыруда алғашқылардың бірі болды. Хореограф ретінде Буфалино өз жұмысында оқиға айту, аранжировка, композиция таңдау және жазу мәнеріне ерекше мән берді. Ол: «Штанга бишісі музыкамен үйлесімде болуы керек» деп сенді. Буфалино штанга бишілерінің оқу және өнер көрсету кезінде сапалы микрофондар, ағаш едендер, жарықтандыру және қажетті техникалық жабдықтарды талап етуде ықпалды болды. Штанга индустриясында ақ нәсілді әйел болғандықтан ол қарсылыққа ұшырады және өмірінің көп бөлігін продюсерлер мен техниктерді өз жұмысына көндіруге арнады. Барлық қиындықтарға қарамастан, Буфалиноның жұмысы концерт сахнасында штанга биін қалай қоюға және бағалауға болатынын анықтады. Ол шығармашылық жолында шекараларды бұзып, бұрын штанга индустриясының қағидаларына қайшы келген түрлі элементтерді үйлестірді.
Recognized as a leading exponent and innovator of jazz tap dance, Bufalino was a pioneer in putting tap dance on the concert stage and challenging the audience to sustain its attention on prolonged rhythmic composition. As a choreographer, Bufalino emphasized story telling, arrangement, choice of composition, and writing in her work. She believed that, “The tap dancer should be integrated with the music.” She was influential in demanding quality microphones, wood floors, lighting, and proper technical needs for tap dancers in both their training and performances. Bufalino experienced backlash for being a white woman in the tap industry and spent her entire career getting producers and technicians to be on board with her work. Through the challenges, Bufalino’s work eventually created a pallet for how tap dance could be produced and appreciated on the concert stage. As a creator, her work pushed boundaries and blended different types of elements that were previously contrary ideals to the tap industry.