Уэльстің Пембрукшир аймағындағы Сент-Догмаэлс аббаттығы – 1115 ж. құрылған, бүгінде қираған ортағасырлық монастырь. Тарихы, орналасқан жері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Мария аббаттығы (сондай-ақ Сент-Догмальс аббаттығы деп те аталады) – Уэльстің Пемброкширдегі Сент-Догмальс қаласында, Теифи өзенінің жағасында және Кардиган мен Поппит-Сэндс жанында орналасқан I санаттағы қираған аббаттық. Бұл ортағасырлық аббаттың қираған қалдықтары, алғаш рет 1115 жылы Фицмартин әулеті құрған. Ол Тирон орденімен байланысты, бұл ортағасырлық монахтар ордені Францияда, Англияда, Уэльсте, Шотландияда және Ирландияда көптеген монастырьлар мен аббаттықтарға ие болған. Қазіргі уақытта бұл орын қираған, бірақ аббаттың маңызды бөліктері сақталған, оның ішінде батыс қабырғасының соңғы бөлігі, солтүстік қабырғасы, солтүстік трансепті және крипттың шығыс қабырғалары. Аббаттың оңтүстігінде бірнеше монахтар ғимараты сақталған, сондай-ақ оңтүстік-шығыс жақта орналасқан, 13 ғасырға жататын, көптеген жағдайда емхана болған дерлік, жеке ғимарат та бар.
The Abbey of St Mary (also known as St Dogmaels Abbey) is Grade I listed ruined abbey in St Dogmaels in Pembrokeshire, Wales, on the banks of the River Teifi and close to Cardigan and Poppit Sands. It is the ruins of a medieval abbey, originally founded in 1115 by the Fitzmartin family of Cemais. It was established by the Order of Tiron, a medieval monastic order, which owned a large number of priories and abbeys in France, England, Wales, Scotland and Ireland. It is now in ruins, but substantial parts of the abbey remain, including the western end wall, the north wall, the north transept, and eastern walls of the crypt. There are also several monastic buildings which survive to the south of the abbey and a detached 13th century building, most likely an infirmary, which is located to the south east.
Тарих
Аббатхана орнының 6 ғасырдағы Догмаэль негізін салған кельт монастырының орны болған деп саналады. Догмаэль – Итель ап Середиг ап Кунедда Вледигтің ұлы және сонымен қатар, Әулие Дэвидтің туысы деп есептеледі. Аббатхананың өзін Норман Лорды Роберт Фиц Мартин және оның әйелі Мод Певерел (Уильям Певерелдің әпкесі, 1149 ж. қайтыс болған) құрды. Олар Нормандиядан Тиронендік орденнің он үш монахын алып келді. 1118 жылы олар тағы 13 монах алып, монастырьдің мәртебесін аббат деңгейіне көтеруге рұқсат алды. Бұл ресми түрде 1121 жылдың 10 қыркүйегінде, Фулхардты епископ Бернард Сент-Дэвидс алғашқы абат етіп тағайындағанда болды. Аббатхана Тиронның еншісінде болды, мүмкін таратылуына дейін. Алайда, 1138 жылы Грюффуд ап Синнанның ұлдары Оуэйн Гвинед және Кадуаладр, сондай-ақ ханзадалар Анарауд пен Каделл, даниялық жалдамалы әскерлердің көмегімен Сент-Догмаэльс ауылы мен аббатханасын тонады. Аббатхана 1536 жылы, жылдық кірісі 200 фунт стерлингтен кем болған басқа да көптеген монастырлармен бірге таратылды. Сол кезде он сегіз монах пен абат ғана қалған еді. Аббатхананың көп бөлігі Раднорширдегі Престейннің Джон Брэдшоуына жалға берілді. Ол аббатхана аумағында сарай салды. Брэдшоу аббатхана кешенінің үлкен бөлігін бұзды немесе өзгертті және 1543 жылы сарайын аяқтады. Ол және оның ұрпақтары осы жерде бір ғасырдан астам уақыт өмір сүрді. Брэдшоу қайтыс болғаннан кейін, мүлік көптеген мұрагерлер мен қайта сатулардың иелігіне өтті, 1934 жылға дейін Уэльс шіркеуінің өкілдігі мүлікті Жұмыс комиссиясына тапсырды. 1947 жылы қазба жұмыстары мен нығайту жұмыстары басталды. Сондай-ақ, бұрынғы аттар сарайында 2008 жылдың маусымында ашылған келушілер орталығы құрылды. Осы оқиғалар мен жаңалықтар келушілер санын арттырды.
The site of the abbey is thought to have been the location of a Celtic monastery founded by Dogmael, a 6th century saint said to have been the son of Ithel ap Ceredig ap Cunedda Wledig, and also reputedly the cousin of Saint David. The abbey itself was founded by the Normal Lord Robert Fitz Martin and his wife, Maud Peverel (sister of William Peverel the younger, d.1149), who brought thirteen monks of the Tironensian Order in Normandy to live in at the priory. In 1118, he was then given another 13 monks and gained permission to raise the classification of the priory to Abbey status. Formal establishment of this took place 10 September 1121, when Fulchard was installed as the first Abbot by Bishop Bernard of St David's. It remained a daughter house of Tiron, probably until its dissolution. However, in 1138, the village and abbey of St Dogmaels were sacked by Gruffudd ap Cynan's sons, Owain Gwynedd and Cadwaladr, acting with princes Anaraud and Cadell with the help of Danish mercenaries. The abbey was dissolved in 1536, along with hundreds of other houses whose annual income was less than £200. By this time, there were only eight monks and the abbot. The majority of the abbey's possessions were leased to John Bradshaw of Presteigne in Radnorshire. He built a mansion, probably within the abbey precinct. Large parts of the abbey complex were destroyed or altered by Bradshaw who completed his mansion in 1543. He and his descendants lived on the site for over a century. After Bradshaw's death the estate shifted between a multitude of heirs and resales, until 1934 when Representative Body of the Church in Wales placed the estate into the care of the Commission of Works. In 1947 excavation and consolidation began. productions have been staged. Also a visitor centre was created in the former Coach House, which opened in June 2008. These events and additions have led to an increase in the number of visitors.
Қираған жерлер
Ең көне сақталған қалдықтар XII ғасырдың бірінші жартысына жатады. Шіркеудің кейбір бөліктері монастырьдің дереу қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін салынған секілді, бірақ батыс бөлігі, яғни мирян пайдалануы үшін, аяқталмаған. Неф XIII ғасырда аяқталды, бірақ жоспарланған наурындарсыз. Ерекшелігі, шіркеудің батыс жағынан кіретін есігі жоқ, мүмкін, жердің беткейі тік болғандықтан. Төртбұрышты ғибадатхана күмбезделген крипт үстінде салынған, бұл қасиетті Догмаэльдің реликвияларын сақтау орны болған болуы мүмкін. XIII ғасырдың ортасында монастырьдің галереясы солтүстікке қарай кеңейтілді, ал галерея аркадалары шамамен сол кезде таспен қайта салынды. Шаруашылық жайлар XIII ғасырдың соңында немесе XIV ғасырдың басында кеңінен қайта жаңартылды. Жаңа лазарет салынды, одан кейін шаптерхаус. XIV немесе XV ғасырда батыс қанаттың көп бөлігі абаттың жағдайына қарай өзгертілді. Абаттың қонақтары үшін жаңа қанат қосылды. Шіркеудегі соңғы өзгеріс – солтүстік трансептті қайта құру, оның күрделі жақтаулы күмбезді шатыры болды. Бұл XVI ғасырдың басында, монастырь жабылуға азықалғанда болды. Оның жомарт дизайны бұл жеке шіркеу болуы мүмкін екенін көрсетеді, мүмкін, негізін қалаушының отбасы, Кемайстың иелеріне арналған ескерткіш ретінде салынған. Лазареттен оюлы тас бұйымдарының сынықтары жиналды, ал бұрынғы ауылдық шіркеуде болған бірнеше ойылған тастар оңтүстік қабырғаға жиналды.
The earliest surviving remains date from the first half of the twelfth century. It seems that parts of the church were built to satisfy the immediate requirements of the monastery, but that the western part, for the use of the laity, was not finished. The nave was completed in the thirteenth century, although without the intended aisles. Unusually the church lacks a west doorway, possibly because the slope of the ground becomes steeper. The square ended sanctuary was built over a vaulted crypt, possibly a repository for relics of St Dogmael. About the middle of the thirteenth century, the cloister was enlarged northwards; the cloister arcades were rebuilt in stone about the same time. The domestic quarters were extensively rebuilt at the end of the thirteenth or beginning of the fourteenth century. A new infirmary was built, followed by a chapter house. In the fourteenth or fifteenth century, much of the west range was altered to provide improved accommodation for the abbot. A new wing was added for the abbot's guests. The last alteration to the church was the rebuilding of the north transept, with its elaborate fan vaulted roof. This happened in the early sixteenth century, not long before the suppression of the monastery. The lavish design indicates it may have been an individually distinct chapel, possibly built as a memorial to the founder's family, the lords of Cemais. Fragments of carved stonework have been collected in the infirmary, and several of the incised stones which were formerly in the parish church have been gathered against the south wall.