Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Богислав XIV (31 наурыз 1580 – 10 наурыз 1637) – Померанияның соңғы герцогы. Ол сонымен қатар Каммин князь-епископтығының лютеран басшысы болды.
Bogislaw XIV (31 March 1580 – 10 March 1637) was the last Duke of Pomerania. He was also the Lutheran administrator of the Prince Bishopric of Cammin.
Өмірбаян
Богислав Барт қаласында Грифин әулетінің мүшесі ретінде дүниеге келді. Ол герцог Богислав XIII-нің бірінші әйелі Клара Брансвик-Люнебургтен туған үшінші ұлы еді. 1606 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін, ол мен оның кіші інісі Георг II Рюгенвальд (Дарлово) герцогтары болды. Георг II 1617 жылы қайтыс болды, ал Богислав жалғыз билеушіге айналды. 1620 жылы оның иелігі Штеттин герцогтығына қосылды, оны ол ағасы Францис қайтыс болғаннан кейін мұраға алды. 1625 жылдың басында ол Батыс Померанияның барлық жерінің билеушісі болды, бұл Волгаст герцогы Филипп Юлидің қайтысымен байланысты болды. 19 ақпанда ол Елизаветаға (24 қыркүйек 1580 – 21 желтоқсан 1653) үйленді, ол Шлезвиг-Гольштейн-Зондербург герцогі Джон II-нің бірінші әйелі, Брансвик-Грубенхагеннен Елизаветаның бесінші қызы еді. Отыз жылдық соғысқа араласпауға тырысқанына қарамастан, Богислав Францбург капитуляциясында 1627 жылы Альбрехт фон Валленштейн басқаратын императорлық әскерлерге өз аумақтарын база ретінде пайдалануға мәжбүр болды. Оның жерлері соғысқа тартылып, оның барлық апатты салдарына ұшырады. 1630 жылдары жергілікті ақсүйектердің көптеген өкілдері оның билігін әлсіретуге тырысты, бұл мәселе Богиславты 1630 жылдардың басында мазалады, нәтижесінде ол жартылай сал болып қалған инсультты басынан өткерді. 1634 жылы ол нақты мұрагерлік тағайындалмай орнынан бас тарды, бұл оның туыстары мен басқару кеңесі арасында конституциялық билік күресіне әкелді. Конституциялық мәселелер шешілмеген, еркек мұрагері болмады және Померанияның барлық жері швед және императорлық әскерлермен басылып алынған кезде, Богислав 1637 жылы қайтыс болды. Жеке және конституциялық мұрагерлік, сондай-ақ Померанияның герцогтық ретіндегі жалпы болашағына қатысты келіспеушіліктер мен мәселелер соншалықты ауыр және күрделі болды, олар Богиславтың денесін жерлеуді шамамен 20 жылға кейінге шегерді. Оның жерлеріне мұрагерлік негізінен 1464 жылы екі отбасы арасындағы келісім бойынша мұрагерлік құқығына ие болған Бранденбург курфюрсі Георг Вильгельм және оның күйеу інісі, 1629 жылы Отыз жылдық соғысқа кірген Швеция королі Густав Адольф таласты. Богиславтың өсиетіне сәйкес, егер Померания әулетімен мұрагерлік жалғаспаса, оның жерлері Бранденбург Пруссиясына емес, Швецияға берілуі керек еді. Швеция да, Бранденбург та өздерінің жоғары әскери және оккупациялық күштері ретіндегі жағдайларын ғана емес, сонымен қатар Померания әулеті ішіндегі мұрагерлік қақтығыстарын да пайдаланды. Сондықтан, 1648 жылы соғысты аяқтаған Вестфалия бейбіт шартында аумақтарды бөлу туралы шешім қабылданған кезде, Померания бөлініп, аумақтары Швеция мен Бранденбург арасында бөлінді. Бұл Вестфалия бейбіт шарты Померанияның дербес саяси бірлік ретінде жойылуын білдірді. 25 мамыр 1654 жылы, Померания тәуелсіздігін жоғалтқаннан кейін жеті жылға жуық өткен соң және Богиславтың әйелі, Шлезвиг-Гольштейн-Зондербургтен Елизавета қайтыс болғаннан кейін ғана, Богиславтың денесі ақыры Штеттинде тыныға алды.
Bogislaw was born in Barth as a member of the House of Griffin. He was the third son of Duke Bogislaw XIII by his first wife Clara of Brunswick Lüneburg. On the death of his father in 1606, he and his younger brother George II became joint dukes of Rügenwalde (Darłowo). George II died in 1617, and Bogislaw became sole ruler. In 1620 his domain was incorporated into the Duchy of Stettin, which he inherited on the death of his elder brother Francis. Early in 1625 he became ruler of all West Pomerania on the death of the last Duke of Wolgast, Philipp Julius, and on 19 February he was married to Elisabeth (24 September 1580 – 21 December 1653), fifth daughter of John II, Duke of Schleswig Holstein Sonderburg, by his first wife, Elisabeth of Brunswick Grubenhagen. Despite his attempts to avoid becoming embroiled in the Thirty Years' War, Bogislaw in the Capitulation of Franzburg was forced to allow imperial troops commanded by Albrecht von Wallenstein to use his territories as a base in 1627. In turn, his lands became embroiled in the war, with all its disastrous consequences. In the 1630s, many of the local nobility tried to lessen his power, and this problem occupied Bogislaw in the early 1630s, causing a stroke which left him partially paralyzed. In 1634 he abdicated without clear succession resulting in a constitutional power struggle between his relatives and the governing council. With the constitutional issues unresolved, no recognized male issue, and virtually all of Pomerania occupied by Swedish and imperial troops, Bogislaw died in 1637. The conflicts and issues surrounding the personal and constitutional succession and general future of Pomerania as a dukedom were of such gravity and complexity that they resulted in the postponement of the burial of Bogislaw's body for almost 20 years. The succession to his lands was mainly between George William, Elector of Brandenburg, the heir under a pact between the two families in 1464, and his brother in law Gustavus Adolphus, King of Sweden, who had occupied much of Pomerania on entering the Thirty Years' War in 1629. According to Bogislaw' last will, in case of no succession with the House of Pomerania, his lands were to pass to Sweden, not to Brandenburg Prussia. Both, Sweden and Brandenburg, exploited not only their position as superior military and occupying powers but also the succession conflicts within the House of Pomerania itself. Therefore, when the allocation of territory was decided at the Peace of Westphalia which concluded the war in 1648, Pomerania was carved up and the territories were split between Sweden and Brandenburg. This meant that the Peace of Westphalia marked the end of Pomerania as an autonomous, political entity. On 25 May 1654, almost seven years after Pomerania had lost her independence and only after Bogislaw's wife Elisabeth of Schleswig Holstein Sonderburg had died, could Bogislaw's body finally be put to rest in Stettin.