Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берта Сульцбах (1110-шы жылдар – 1159), сондай-ақ Ирена деп те аталады, Византия императоры I Мануил Комненға үйлену арқылы Византия императрицасы болған.
Bertha of Sulzbach (1110s – 1159), also known as Irene, was a Byzantine empress by marriage to Byzantine Emperor Manuel I Komnenos.
Өмір
Ол Сюльцбахта туған, Сюльцбах графы Беренгар II-нің (шамамен 1080 – 1125 жылдың 3 желтоқсаны) және оның екінші жұбайы Вулфратсхаузеннен Адельхайдтың қызы. Ол Вормс конкордатына қол қойған билеушілердің бірі еді.
She was born in Sulzbach, a daughter of Berengar II, Count of Sulzbach (c. 1080 – 3 December 1125) and his second spouse Adelheid of Wolfratshausen. He was one of the rulers who signed the Concordat of Worms.
Императрица
Византия императоры Иоанн II Комненнің елшілері Германияға Сицилияның Роджер II-ге қарсы одақ құру үшін келді. Одақты бекіту мақсатымен елшілер Конрадтан әулетінен шыққан ханшайымды императордың ұлы Мануилге үйлендіруді сұрады. Бірақ Конрад өзінің қайын қарындасы Бертаны таңдап, оны заңды түрде қызы ретінде қабылдағаннан кейін Вюрцбург епискобы Эмихо фон Лейнингеннің сүйемелдеуімен Византия империясына жіберді. Берта Константинополь император сарайына келген кезде император Иоанн қайтыс болды, ал оның ұлы Мануил билікке келді. Мануил онымен үш жыл бойы үйленуді кешіктірді, содан кейін 1146 жылғы Epiphany мерекесінен кейін ол императрица атанды және "Ирена/Эйрени" (Εἰρήνη) деп аталды – шетелде туған ханшайымдарға берілетін кең таралған есім. Ол үйленетін грек мәдениетімен танысуы үшін Иоанн Цетц "Илиада жөніндегі аллегорияларын" жазды. Берта Ирена Византия сарайының сәнді және беймәлім өмірінен қашысқандығымен белгілі болды. Тессалоника архиепископы Василий Окрид оның қарапайымдығы мен діндарлығын жоғары бағалады, ал Никетас Хониат (53-бет) оның бетке бояу жақпағанын айтты. Константинополь патриархы Косма II Аттикус, дінге қарсылық танытқан күдікпен айыпталған, 1147 жылы Берта Иренаның ұл тууына бөгет қою үшін оның құрсағын қарғады деген қауесет бар. Берта Ирена 1159 жылы Константинопольде қайтыс болды. Оның күйеуі Мануил, өмірінде адалдық танытпағанына қарамастан, оның өліміне терең қайғырып, "арстан сияқты арыстады" делінеді. 1161 жылы ол Антиохиялық Марияға қайта үйленді.
Emissaries of the Byzantine emperor John II Komnenos arrived in Germany, seeking an alliance against Roger II of Sicily. To seal the alliance, the emissaries requested that Conrad send a princess of his family to be married to the emperor's son, Manuel. Instead, Conrad selected his sister in law, Bertha, and after legally adopting her as his daughter, sent her to the Byzantine Empire escorted by Emicho von Leiningen, the Bishop of Würzburg. By the time Bertha arrived at the Imperial court in Constantinople, the emperor John was dead, and his son Manuel was now the reigning emperor. Manuel delayed marrying her for three years, until shortly after Epiphany 1146, at which point she became empress and was renamed "Irene/Eireni" (Εἰρήνη), a common name for foreign born princesses. As an introduction for her to the Hellenic culture she was marrying into, John Tzetzes wrote his Allegories on the Iliad. Bertha Irene was noted for shunning the frivolity of the luxurious Byzantine court; Basil of Ochrid, the archbishop of Thessalonica, praised her for her modesty and piety, and Nicetas Choniates (53sq.) noted that she did not wear face paint. The patriarch of Constantinople, Cosmas II Atticus, who had been accused of heresy, allegedly cursed Bertha Ireneʻs womb in 1147 to prevent her bearing a son. Bertha Irene died in Constantinople in 1159. Her husband Manuel was described as "roaring like a lion" in grief at her death, despite his infidelities during her lifetime. He remarried, in 1161, to Maria of Antioch.