Теодор Уильям Дуайт: Американдық заңгер және педагогтың өмірі мен қызметі

Кіріспе

Теодор Уильям Дуайт (1822–1892) – американдық құқықтанушы және педагог, Теодор Дуайт Вулси мен Тимоти Дуайт V-нің туысы.

Өмірбаян

Теодор Уильям Дуайт 1822 жылғы 18 шілдеде Нью-Йорк штатының Кэтскилл қаласында дүниеге келген. Оның әкесі – Бенджамин Вулси Дуайт (1780–1850), дәрігер және саудагер, ал әкесінің әкесі – Тимоти Дуайт IV (1752–1817), көрнекті теолог, педагог, жазушы және 1795–1817 жылдар аралығында Йель университетінің президенті. Теодор Дуайт 1840 жылы Гамильтон колледжін бітірген. Сонымен қатар, ол кейін Сэмюэл Ф. Б. Морзе мен Джон Уильям Дрейперден физика пәнін оқыған. Дуайт 1840–1841 жылдары Утика академиясында классикалық пәндерді оқытқан. Ол Йельде заңды оқып, 1845 жылы адвокаттыққа қабылданған. 1842–1858 жылдар аралығында Гамильтонда алдымен тәлімгер, кейін заң, тарих, мемлекеттік құрылыс және саяси экономика пәндерінен профессор болып жұмыс істеген. Бірақ, бұл шешім штаттық сот судьялары тарапынан конституцияға қайшы деп танылды, және профессор Дуайт бұл шешімге шағымдануға тырысты. 1864 жылға қарай, бағдарлама түлектері қосымша емтихансыз адвокаттыққа қабылдана бастады. Дуайт 1873 жылға дейін Колумбия университетінде заң бойынша жалғыз профессор болды, содан кейін факультет кеңейтіліп, ол Колумбия заң мектебіне айналды. Ол Колумбия заң мектебінің деканы қызметін 1891 жылға дейін атқарды. Сол жылы ол және басқа профессорлар, студенттер мен түлектер Колумбияның басшылары заң мектебін жағдайлық әдіспен оқытуға тырысқандарына наразылық білдіріп, Нью-Йорк заң мектебін құру үшін кетіп қалды. Колумбияда Дуайт заң оқытудың Дуайт әдісін жасады, ол заңдық трактаттарды жаттауға, жаттығуларға және жиі сот имитациясына баса назар аударды. Дуайт әдісі Кристофер Колумб Лэнгделл, сол кезде Гарвард университетінің деканы әзірлеген, жекелеген жағдайларды зерттеуге және индуктивті ойлауға баса назар аударатын жағдайлық әдіспен бәсекелестікке түсті. Колумбия профессоры Питер Л. Штраус айтқандай: «Дуайт орташа қабілеті бар адамдарға заң туралы дұрыс білім беруді мақсат етсе, Гарвардтың жағдайлық әдісі кәсіптің элитасына айналатын адамдарға мүмкіндігінше көп зиялық ынталандыруды мақсат етті». Бүгінде, абстрактілі жағдайлық әдіс заң білімінде басымдыққа ие, тіпті Нью-Йорк заң мектебінде де. Дегенмен, Дуайт әдісі, осылай аталмаса да, кейбір заң мектептерінде әлі де қолданылады. Дуайт сияқты жаттау техникалары мемлекеттік адвокаттық емтихандарына дайындалу үшін де кеңінен қолданылады. Республикалық көзқарастағы Дуайт саяси және әлеуметтік реформалардың көрнекті қайраткері болды. «American Law Register» журналының қосымша редакторы және «Johnson's Cyclopaedia» журналының заң редакторы болды; сондай-ақ «Charitable Uses: Argument in the Rose Will Case» (1863) атты еңбегін жариялады. Ол Корнелл (1869–1871) және Амхерст (1870–1872) университеттерінде заң профессоры болып жұмыс істеді. Дуайт 1892 жылғы 18 маусымда Нью-Йорк штатының Клинтон қаласында қайтыс болды. Өлген кезде ол өсиетнамасына қол қоюды аяқтамағандықтан, өсиет орындалмады.

Theodore William Dwight was born in Catskill, New York on July 18, 1822. His father was Benjamin Woolsey Dwight (1780–1850), a physician and merchant, and his grandfather was Timothy Dwight IV (1752–1817), a prominent theologian, educator, author, and president of Yale University from 1795 1817. Theodore Dwight graduated from Hamilton College in 1840. He also later studied physics under Samuel F. B. Morse and John William Draper. Dwight taught classics at Utica Academy in 1840–1841. He studied law at Yale and was admitted to the bar in 1845. Between 1842 1858, he taught at Hamilton, first as tutor and later as professor of law, history, civil polity, and political economy. However, this was declared unconstitutional by state court judges a decision that was appealed by Professor Dwight. By 1864, graduates of the program could be admitted to the bar without further examination. Dwight was the sole professor of law at Columbia until the department was expanded in 1873, eventually becoming Columbia Law School. He served as the dean at Columbia Law School until 1891. That year, he and other faculty, students, and alumni protested the Columbia trustees' attempts to convert the law school to the case method, and left to found New York Law School. At Columbia, Dwight was the creator of the Dwight method of legal instruction, which emphasized memorization of treatises, practice drills, and frequent moot courts. The Dwight method was in competition with the case method developed by Christopher Columbus Langdell, then Dean of Harvard, which emphasized the study of individual cases, and inductive reasoning. As described by Columbia Professor Peter L. Strauss, "Where Dwight aimed to give a sound knowledge of the law to men of average ability, Harvard's case method aimed to give as much intellectual stimulation as possible to those who would become the profession's elite." Today, the more abstract case method dominates legal education, even at New York Law School. However, the Dwight method, while not described as such, is still used in some law schools. Dwight like memorization techniques are also widely used to prepare for state bar exams. A Republican, Dwight was also a prominent figure in political and social reforms. was associate editor of the American Law Register and legal editor of Johnson's Cyclopaedia; and published Charitable Uses: Argument in the Rose Will Case (1863). He was a non resident professor of law at Cornell (1869–1871) and at Amherst (1870–1872). Dwight died in Clinton, New York, on June 18, 1892. Because he had not finished writing his signature by the time he died, the will was not enforced.