Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Франция мен Испания арасындағы қарым-қатынас – Франция мен Испания арасындағы екіжақты қарым-қатынастар. Екі елдің арасында Пиреней таулары бойында ұзын шекара бар, бірақ бір жері Андоррамен бөлініп жатыр. Франция мен Испания ерте заманның ең қуатты патшалықтарының екеуі болғандықтан, 1659 жылы Пиреней шартнамасына қол қойылғанға дейін 24 жыл бойы соғыс жүргізді (Франко-испан соғысы). Шарт екі ел арасындағы Фазан аралында жасалды, ол содан бері кондоминиум статусын сақтап, әр алты ай сайынғы басшылығын ауыстырып келеді. Екі ел де Еуропалық Одақтың мүшесі (екі ел де валюта ретінде евроны қолданады) және Еуропа Кеңесінің, Экономикалық Ынтымақтастық және Даму Ұйымының, НАТО-ның, Жерорта теңізі аймағындағы ынтымақтастық ұйымының және Біріккен Ұлттар Ұйымының мүшелері болып табылады.
France–Spain relations are bilateral relations between France and Spain, in which both share a long border across the Pyrenees, other than one point which is cut off by Andorra. As two of the most powerful kingdoms of the early modern era, France and Spain fought a 24 year war (the Franco Spanish War) until the signing of the Treaty of the Pyrenees in 1659. The treaty was signed on Pheasant Island between the two nations, which has since been a condominium, changing its allegiances each six months. Both nations are member states of the European Union (and both nations utilize the euro as currency) and are both members of the Council of Europe, OECD, NATO, Union for the Mediterranean, and the United Nations.
Орта ғасырлар
Галлия мен Испанияның барлық құрлықтары Рим империясының меншігінде болды. «Испания» термині 1476 жылы Кастилия мен Арагон тажын біріктіруге дейін Франция-Испания қарым-қатынастарын білдіргенде тиімсіз болуы мүмкін, бірақ қазіргі Франция мен Испания арасындағы маңызды қарым-қатынастар әрқашан болды. Осы ерте қарым-қатынастардың маңызды ерекшелігі – Марка Испаника мен Наварра графтарының Каролингтер әулеті тұсында франк патшаларымен бірге Аль-Андалус мұсылман мемлекетіне қарсы иық-иыққа тұрып шайқасқандығы. Барселона франк патшасының қорғауындағы франк империясының графтығы болды. Марка Испаника мен Наварраның франк империясына бағынуы 985 жылға дейін сақталды. Осы кезде Франция патшасы Лотар және оның Византиялық одақтастары әскерлерін Вердум графтығында шоғырландырғандықтан, Наварра мен Марка Испаникаға халифқа қарсы қорғануға көмектеспеді, яғни Барселонаны арабтардан қорғауға үлкермеді. Алманзор қалаларда тұрақтап қалған жоқ (бірінші шабуыл 985 жылдың 6 шілдесінде басталды; әскерлерін 23 шілдеде шығарды), бірақ бұл шабуыл Барселона графтығының Франция патшалығынан тәуелсіздік алу процесінің бастапқы қадамы болды және болашақ Арагон мемлекетін жариялады. Франциядан тәуелсіз және Арагон тажына енген Барселона заңды түрде Франция графтығы болып қала берді, ал Франция королі келесі ғасырларда Барселона сотында дауыс беру құқығын сақтап қалды. Бұл жағдай екі патшалық арасында қазіргі Францияның оңтүстігі мен Испанияның солтүстігін бақылау үшін көптеген аумақтық жанжалдарға әкеп соқты (Арагонның Тулуза графына қолдау көрсетуі, Францияның Филипп III-нің Арагонның Изабелласына үйленгенінен кейін Перпиньян қаласындағы қазасы және Альбигой крест жорықтары ең танымал мысалдар), сондай-ақ Пиреней келісімімен аяқталған Каталон көтерілісінің басталуында маңызды саяси рөл атқарды.
The entire mainlands of both Gaul and Hispania were possessions of the Roman Empire. While the term "Spain" may be improper when used to refer to France–Spain relations before the union of the Crown of Castile and the Crown of Aragon in 1476, there has always been important relations between what are now France and Spain. One important feature of those early relations was that counts from the Marca Hispanica and Navarre fought shoulder to shoulder with Frankish Kings (during the Carolingian dynasty), against the Al Andalus Muslim kingdom. Barcelona was a County of the Frankish Empire, under protection of the Frankish King/Emperor. This vassality of Marca Hispanica and Navarre to the Frankish empire remained effective up to 985. At that point, because his armies were mobilized in the Verdum's county, Lothair of France and his Byzantine allies did not assist Navarre and Marca Hispanica in its defense against the Caliph, implying that they failed to defend Barcelona from the Arabs. Almanzor did not stay in the cities (the first assault was launched 6 July 985; withdrew their troops 23 July), but this incursion was arguably the first step of a process of independence of the county of Barcelona from the kingdom of France, and heralded what would become the Aragon kingdom. While independent of France and integrated in the Crown of Aragon, Barcelona remained legally a county of France and the King of France retained a de jure right to vote in the Barcelone Courts in the next centuries. This situation generated numerous territorial conflicts between the two kingdoms to control what is now the south of France and the north of Spain (the support of Aragon to the Count of Toulouse, death in Perpignan of Philip III of France married to Isabel of Aragon, and Albigenses Crusades are some of the most famous examples) and played a significant political role in the start of the Catalan Revolt which ended with the treaty of Pyrenees.
17 ғасыр
1635 жылы Франко-испан соғысы басталды, француз корольі Людовик XIII өзінің бүкіл корольдігінің Габсбургтердің иелігімен, соның ішінде Испаниямен шектесетініне қысым сезінді. 1659 жылы Пиреней келісімі соғысты аяқтады және Испанияның иелігіндегі Каталонияның Руссильон графтығын Францияға берді, Франция бұл аймақта Испания тажына қарсы көтерілген Каталония княздығын қолдаған болатын. Батыс Фландрия, қазіргі француз Нор департаментімен шамалас, де берілді. Келісімнің ерекшелігі – Руссильондағы барлық селолар Францияға өткенімен, Львия қала ретінде қарастырылып, Испания оны бүгінгі күнге дейін Францияның ішіндегі анклав ретінде сақтап келеді. Келісімге Фазан аралында қол қойылды, бұл Хендая (Франция) және Ирун (Испания) қалалары арасындағы Бидасоа өзенінде орналасқан, адам тұрмайтын, инфрақұрылымы жоқ арал. Екі елдің де елді мекендері, демек, елдері аралдың егемендігін жыл сайын алты айға иеленді. Испанияның Филипп IV жеңіліске ұшырағаннан кейін, Испания инфанты, Австрияның Мария Терезасы Франция корольі Людовик XIV-ке үйленді.
The Franco Spanish War broke out in 1635, when French king Louis XIII felt threatened that his entire kingdom was bordered by Habsburg territories, including Spain. In 1659, the Treaty of the Pyrenees ended the war and ceded the Spanish possessed Catalan county of Roussillon to France, which had supported the Principality of Catalonia in a revolt against the Spanish crown. Western Flanders, roughly equivalent to the modern French department of Nord, was also ceded. An anomaly of the treaty was that although all villages in Roussillon were ceded to France, Llívia was deemed to be a city and was therefore retained by Spain to the present day as an exclave into France. The treaty was signed on Pheasant Island, an uninhabited, unserviced island in the Bidasoa river between the French commune of Hendaye and the Spanish municipality of Irun. Both settlements, and therefore their countries, took sovereignty of the island for six months out of each year. After Philip IV of Spain defeat, Marie Thérèse of Austria, Infant of Spain, was married to the king of France Louis XIV.
18 ғасыр
1701 жылы Испанияның соңғы Габсбург патшасы Карл II қайтыс болғаннан кейін, Людовик XIV басқарған француз Бурбон әулеті Испания тағына талап қойды. Соғыс Бурбон Филипп V-тің Испания королі ретінде мойындалуымен аяқталды. Бурбон әулеті бүгінгі күнге дейін Испания тағында орналасқан. Соғыстар өте қымбатқа түсті; мексикалық күміске қарамастан Испания экономикасы төмендеді.
In 1701, after the death of the last Habsburg king of Spain, Charles II, the French House of Bourbon, led by Louis XIV, staked a claim to the Spanish throne. The war ended with the Bourbon Philip V being recognised as King of Spain. The House of Bourbon remains on the Spanish throne to the present day. The wars were very expensive; despite Mexican silver Spain declines economically.
19 ғасыр
Революциялық Франция мен Бурбон Испаниясы 1796 жылы Ұлыбританияға қарсы ортақ күрестің бір бөлігі ретінде Сан-Ильдефонсо шартын жасасты. 1805 жылы Трафальгар шайқасында жеңіліске ұшырағаннан кейін қарым-қатынас нашарлап, 1808 жылы француз императоры Наполеон Испанияға басып кірді және өзінің бауыры Жозефті Испания королі етіп тағайындады. Бұл Ұлыбританияның одақтасы Португалияға басып кіру жоспарының бір бөлігі болды. Веллингтон герцогы басқаратын британдық әскерлер 1813 жылы Витория шайқасынан кейін француздарды Испаниядан ығыстырып шықты. Бурбон патшасы Фердинанд VII Наполеон тарапынан тұтқынға алынған болатын, бірақ Наполеонның қарсыластары оны Испания монархы ретінде мойындады. Ол 1813 жылы Пиреней соғысында француздардың жеңіліске ұшырауынан кейін таққа қайта оралды. 1820 жылы Испаниядағы әскери көтеріліс либералды үкіметтің, Триенио Либералдың билікке келуіне әкеп соқты. Екі жыл өткен соң Фердинанд VII Еуропа монархтарынан өкіметін қайта орнатуға көмектесуді сұрады, нәтижесінде Франция 60 мың әскер жіберіп, либералды үкіметті құлатып, Фердинандты абсолюттік монарх ретінде қайта орнатты.
Revolutionary France and Bourbon Spain signed the Treaty of San Ildefonso in 1796 as part of their shared opposition to Britain. The relationship spoiled after defeat in 1805 at the Battle of Trafalgar, and in 1808, French Emperor Napoleon invaded Spain and named his brother Joseph as King of Spain as part of a plan to get closer to invading Britain's ally, Portugal. The British under the Duke of Wellington drove the French out of Spain in 1813 following the Battle of Vitoria. The Bourbon king Ferdinand VII was imprisoned by Napoleon, but still remained recognized as Spanish monarch by Napoleon's adversaries. He returned to the throne in 1813 after the defeat of the French in the Peninsular War. In 1820, a military uprising in Spain lead to a liberal government, the Trienio Liberal, to come to power. Two years later, Ferdinand VII lobbied the monarchs of Europe to help him restore his power, to which France responded by sending 60,000 troops which overthrew the liberal government and re installed Ferdinand as the absolute monarch.
Испаниядағы Азамат соғысының салдары және Екінші дүниежүзілік соғыс басталды, 1939-1945
1939 жылы Испаниядағы Азамат соғысы аяқталғанда генерал Франсиско Франконың ұлтшыл күштері жеңіске жеткен кезде, Францияға еншілес болған шағын испан қаласы Львияның жеңілген Республика армиясының аумағына өту мүмкіндігі талқыланды. Бір келісімге қол жеткізілмеді, және француз билігі ұлтшылдарға Львияны басып алуға рұқсат берді. Кейіннен Германияның Францияны басып алу кезінде Виши режимінің басшысы болған Филипп Петан, жаңа испан үкіметіне француз елшісі болып тағайындалды. Испания кейіннен Анти-Коминтерн пактісіне қосылуы және одан кейін неміс және итальян фашистерімен бірігуі нәтижесінде, отарлық Мароккода әскери күштерді жинау арқылы Берар-Жордана келісімінің мағынасын жойды, бұл сол аймақтағы ынтымақтастық саясаты туралы уәдеге қайшы келді. Дегенмен, Испания Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуға құлшынбады және 1938 жылғы Судет дағдарысы кезінде Германияның Францияға қарсы экспансиялық жоспарларына қатысты бейтараптығын жариялаған еді. Испанияның Германия тарапынан қатысуына деген күмәні, 1939 жылғы Молотов-Риббентроп пактісіне сәйкес, Германияның бұрынғы азамат соғысы кезінде испан республикашыларын қолдаған КСРО-мен ынтымақтастығы туралы хабарды алғаннан кейін одан да күшейді. Испания бейтарап болғанымен, испан еріктілеріне Германияның "Көк" 250-ші жаяу әскер дивизиясының құрамында Ось державалары жағында соғысуға рұқсат берілді. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы кезеңінде француз үкіметінің қайта құрылуымен Испания мен Франция арасындағы қарым-қатынас одан да күрделенді. Франциядан Валь-д'Аран арқылы Испанияның солтүстігіне өткен эмигрант испан коммунистері Франконың әскері мен полиция күштері тарапынан қайтарылды. 1945 жылғы маусымда француздар екі елдің арасындағы шекараны уақытша жапты.
When the Nationalist forces of General Francisco Franco were victorious at the end of the Spanish Civil War in 1939, there was discussion of Llívia, a small exclaved Spanish city into France, becoming territory of the defeated Republican Army. No conclusion was reached and the French authorities allowed the Nationalists to occupy Llívia. Philippe Pétain, later the leader of the Vichy regime during the German occupation of France, became the French ambassador to the new Spanish government. Spain would later undermine the spirit of the Bérard Jordana Agreement when the Spanish entry into the Anti Comintern Pact and subsequent alignment with the German and Italian fascists resulted in a military buildup in colonial Morocco, in spite of the promise of cooperative policy in that area. Spain was however unwilling to be drawn into World War II, and had announced its intentions to remain neutral in German expansionist designs to France as early as the 1938 Sudeten crisis. This scepticism towards Spanish involvement on German behalf was further strengthened when the Spanish government got news of German cooperation with the Soviet Union, formerly a supporter of the Spanish Republicans during the civil war, under the 1939 Molotov–Ribbentrop Pact. Although Spain remained neutral, Spanish volunteers were allowed to fight on the side of the Axis powers as part of the German "Blue" 250th Infantry Division. With the restoration of the French government in the latter part of the Second World War, relations between Spain and France became more complex. Exiled Spanish Communists had infiltrated northern Spain from France via the Val d'Aran but were repelled by Franco's army and police forces. The border between the two countries was temporarily closed by the French in June 1945.
Дүниежүзілік соғыс пен суық соғыс аралығында, 19451949
1946 жылы 1 наурызда Испания мен Франция арасындағы шекара коммунистік партизан Кристино Гарсия Испанияда атқыланғаннан кейін мерзімі белгісіз жабылды. Франко үкіметі бұл әрекетті сынап, соғыс кезінде Франциядан көптеген босқындар қауіпсіздік үшін осы шекарадан Испанияға қашқандарын мәлімдеді. Шекара жабылып, бірнеше күннен кейін Франция АҚШ және Ұлыбританиямен бірлесіп, Мадридте жаңа уақытша үкімет құруға шақыратын дипломатиялық нота жариялады. Испанияның бұрын Италиямен және нацистік Германиямен болған тығыз қарым-қатынасы күдік тудырып, айыптауларға әкелді. Соғыс аяқталғаннан кейін бірқатар нацистер мен француздық коллаборационистер Франконың Испаниясына қашып келді, олардың ішінде Пьер Лаваль ерекше көзге түсті, ол 1945 жылдың шілдесінде одақтастарға тапсырылды. Бір французтік есепте Испанияда 100 мың нацист және олардың серіктеріне пана берілгені айтылды. КСРО елде 200 мың нацист бар екенін және Франконың ядролық қару жасап, 1946 жылы Францияға шабуыл жасауға ниеттенгенін мәлімдеді.
The border between France and Spain was closed indefinitely on 1 March 1946, following the execution of the Communist guerrilla Cristino García in Spain. The Franco government criticized the action, commenting that many refugees from France had used the same border to escape to safety in Spain during the war. Several days after the border closing, France issued a diplomatic note with the United States and Britain calling for the formation of a new provisional government in Madrid. Additionally, Spain's formerly close relationship with Italy and Nazi Germany led to suspicion and accusations. Some Nazis and French collaborators fled to Francoist Spain following the end of the war, most notably Pierre Laval, who was turned over to the Allies in July 1945. One French report claimed that 100,000 Nazis and collaborators were sheltered in Spain. The Soviet Union declared there were 200,000 Nazis in the country and that Franco was manufacturing nuclear weapons and intended to invade France in 1946.
Франко режимі суық соғыс кезінде, 1949-1975
Салқын соғыстың басталуымен қарым-қатынастар біртіндеп жақсарды. Пиреней шекарасы 1948 жылдың ақпан айында қайта ашылды. Бірнеше айдан кейін Франция (Британиямен бірге) Франко үкіметімен сауда келісіміне қол қойды. 1950 жылы Франция үкіметі халықаралық құлқына алаңдап, Испания Коммунистік партиясын Франциядан кетуге мәжбүрледі, осыдан кейін қарым-қатынастар одан әрі жақсарды. Франко-испан қарым-қатынастары Шарль де Голль билікке келгеннен кейін шиеленісе бастады, әсіресе 1960-1961 жылдары бүлікші француз генералы Рауль Салан Испаниядағы фалангистер арасында алты ай бойы пана тапқан кезде. Бірақ, бұл ретте сауда қатынастары тоқтатылған жоқ, француз қаржы министрі 1963 жылдың сәуірінде Мадридке жаңа сауда шартын жасасу үшін келді. Дегенмен, Франко мен де Голльдің бір-біріне қарсы қолданған агрессивті риторикасы екі ел арасындағы қарым-қатынасты жақсартпағаны даусыз.
With the advent of the Cold War, relations gradually improved. The Pyrenean border was re opened again in February 1948. Several months later France (along with Britain) signed a commercial agreement with the Franco government. Relations further improved in 1950 when the French government, concerned about international subversion, forced the Spanish Communist Party to leave France. Franco Spanish relations would become more tense with the rise to power of Charles de Gaulle, especially when the rebel French general Raoul Salan found sanctuary among Falangists in Spain for six months in 1960–61. Nevertheless, some commercial relations were done, the French finance minister visited Madrid in April 1963 to conclude a new commercial treaty. Nevertheless, it is undoubted that the aggressive rhetoric that both Franco and de Gaulle used against each other did not improve the relationship between the countries.
Франкодан кейінгі Испания, 1975-2000
Испания генерал Франсиско Франконың басшылығымен болған кезде, француздар ETA шабуылдары Франко үкіметін құлатуға бағытталған деп ойлады және ETA оларды нысанаға алмады деп санады. Мұның себебі Франко режимінің террористік ұйым OAS-қа көрсеткен көмегі еді. Сондықтан, ETA адамдарды өлтіре бастағанда, де Голль оларға француз Баск аймағында, «Ле Санктуаре» деп аталатын жерде пана берді. Бірақ Франконың қайтысынан кейін шабуылдар жалғасқанда, Франция ETA-ға қарсы испан үкіметімен ынтымақтастыққа түсті. Соңғы жылдары Испания экономикасының жақсаруына байланысты Франция мен Испания арасындағы тепе-теңдік шамалы өзгерді. Тепе-теңдік сондай-ақ, 1975 жылы Франконың қайтысынан кейін Испанияда демократия орнауының нәтижесінде де өзгерді. Франция, Испания және Ұлыбритания Еуропалық Одақтың (ЕО) ETA ұйымын террористік ұйым деп таныған негізгі мүше елдері болды. Бұған қоса, бұл ұйым IRA террористік ұйымымен де байланысты болды.
When Spain was led by general Francisco Franco, the French believed that ETA attacks were aimed at overthrowing the government of Franco, and did not feel targeted by ETA. The reason for this was the help that regime of Franco gave to the terrorist organization OAS and because of that when ETA started to kill people de Gaulle gave them shelter in the French Basque Country, the so called Le Sanctuaire. However, when the attacks continued after the death of Franco, France started a collaboration with the Spanish government against ETA. In recent years, due to an improving economy in Spain, the balance between France and Spain has shifted somewhat. The balance has also changed because of the democratization of Spain since the death of Franco in 1975. France, Spain, and the United Kingdom were the main European Union (EU) member countries that classified the ETA organization as a terrorist group. In addition, this group was also associated with the IRA terrorist group.
21 ғасыр
Қазіргі уақытта Франция Испанияның ең ірі сауда серіктестерінің бірі болып табылады. 2015 жылдың наурыз айында Испания королі Филипп VI өзінің таққа отырғаннан бергі алғашқы дипломатиялық сапары ретінде Францияға баруды жөн көрді. Бұл сапар Франция мен Испания арасындағы өте жақсы екіжақты қарым-қатынасты құрметтеудің бір жолы ретінде кеңінен қабылдалды. 2022 жылдың мамыр айынан бері екі ел алғашқы Достық шартын аяқтауда. Осылайша, Испания Германиядан (1963) және Италиядан (2021) кейін Франциямен дипломатиялық қарым-қатынаста осындай мәртебеге қол жеткізген үшінші ел болады. Ресейдің Украинаға басып кіруі салдарынан, Еуропа арқылы табиғи газ тасымалдау бойынша жаңа ұсыныстар қайта қарастырылды. Осыған байланысты Франция, Португалия және Испания жаңа энергетикалық жобалардың шығындарын бөлу және мерзімдерін талқылайды, бұл жобалар Иберия түбегінен континенттің қалған бөлігіне жасыл сутекті жеткізуге бағытталған. 2023 жылдың 19 қаңтарында Испания Премьер-Министрі Педро Санчес және Франция Президенті Эммануэль Макрон екі ел арасындағы Достық шартына қол қойды.
Currently, France is one of the largest trading partners of Spain. In March 2015, Philip VI of Spain chose to go to France as its first diplomatic visit since his accession. The visit was widely regarded as a way to hail the excellent bilateral relations between France and Spain. Since May 2022, both countries finalize their first Friendship Treaty. In this way, Spain would be the third country with which France reaches such a status in its diplomatic relations, after Germany (1963) and Italy (2021). As a consequence of the Russian invasion of Ukraine, new proposals for the transport of natural gas through Europe were reconsidered. In this sense, France, Portugal and Spain would discuss the distribution of costs and the deadlines for new energy projects, which would bring green hydrogen from the Iberian Peninsula to the rest of the continent. On 19 January 2023, Spanish Prime Minister Pedro Sánchez and French President Emmanuel Macron signed a Treaty of Friendship between both countries.
Мәдени алмасу
1920 жылдары Францияда Джоан Миро, Хоакин Соролла, Пабло Пикассо немесе Сальвадор Дали сияқты белгілі испан суретшілері қатысқан маңызды көркемсурет көрмелері өтті. Испания Азамат соғысы және содан кейінгі қиындықтар испан халқын, екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жұмыс күші тапшы болған, дамыған және демократиялық Францияға көшуге итермеледі. 1901 жылдан бері француз астанасы Париж қаласында тұратын испан суретшісі Пабло Пикассо, Франко Испанияны басып алғаннан кейін азаматтыққа қабылданудан бас тартты, бірақ 1973 жылы қайтыс болғанға дейін Парижде тұрды. 2016 жылғы Eurostat бағалауынша, Испанияда 122 385 француз азаматы және Францияда 128 000 испан азаматы тұрады, сондай-ақ Францияда 144 039 адам Испанияда туған. Қазіргі уақытта Испанияда 125 000-нан астам француз, ал Францияда 275 000-нан астам испан тұрғыны бар деп есептеледі. Бұдан әрі, ағылшын тілінен кейін француз тілі Испанияда екінші ең көп оқылатын шетел тілі, ал испан тілі Францияда екінші ең көп оқылатын шетел тілі болып табылады. Екіжақты азаматтық туралы келісім арқасында француз бен испан азаматтары өздерінің азаматтығынан бас тартпай, жаңа азаматтық алуға құқылы. Франция Испаниямен осындай келісімге қол қойған алғашқы Ибероамерикандық емес ел.
During the Roaring' 20s, France was the scene of major art exhibitions attended by famous Spanish artists, such as Joan Miró, Joaquín Sorolla, Pablo Picasso or Salvador Dalí. The Spanish Civil War and hardship immediately after spurred Spanish migration to the more developed and democratic France, which had a labour shortage in the aftermath of the Second World War. The Spanish artist Pablo Picasso, resident in the French capital Paris since 1901, was refused naturalisation shortly after Franco took control of Spain, but remained in Paris until his death in 1973. A Eurostat publication in 2016, estimated that 122,385 French citizens live in Spain and 128,000 Spanish citizens live in France, while it is also estimated that 144,039 people in France were born in Spain. Currently, it is estimated that there are more than 125,000 French residents in Spain and more than 275,000 Spanish residents in France. Furthermore, after English, French is the second most studied foreign language in Spain, while Spanish is the second most studied foreign language in France. With a dual nationality agreement, French and Spaniards can acquire nationality without giving up their nationality. France is the first country outside the Ibero American sphere with which Spain signed an agreement of this nature.
Саммиттер
23-ші Франция-Испания саммиті; 2013 жылғы 27 қарашада Мадридте. 24-ші Франция-Испания саммиті; 2014 жылғы 1 желтоқсанда Парижде. 25-ші Франция-Испания саммиті; 2017 жылғы 20 ақпанда Малагада. 26-шы Франция-Испания саммиті; 2021 жылғы 15 наурызында Монтабанда: Испания және Франция екі азаматтыққа қатысты келісімге қол қойды.
23rd French–Spanish Summit; 27 November 2013 in Madrid. 24th French–Spanish Summit; 1 December 2014 in Paris. 25th French–Spanish Summit; 20 February 2017 in Málaga. 26th French–Spanish Summit; 15 March 2021 in Montauban: Spain and France signed an agreement on dual citizenship.