Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиядағы бірінші санаттағы қалалық қорғаныс құрылыстары.
Grade I listed urban defence in England
Йорк қаласы рим дәуірінен бері әр түрлі нысандағы қабырғалармен қоршалған. Бүгінгі күнге дейін қабырғалардың маңызды бөлігі сақталған, және Йорк қаласы Англиядағы басқа қалалардан гөрі көбірек сақталған қабырғаға ие. Олар Йорк қаласының қабырғалары, Бар қабырғалары және рим қабырғалары деп әртүрлі аталады (бірақ соңғысы шатастырады, өйткені қазіргі тас жұмысының өте аз бөлігі римдік кезеңге жатады, ал қабырғаның бағыты рим дәуірінен бері көп өзгерген). Қабырғалардың биіктігі шамамен 4 метр, ені 1,8 метрді құрайды. Олар Англиядағы ең ұзын қалалық қабырғалар болып табылады.
York has, since Roman times, been defended by walls of one form or another. To this day, substantial portions of the walls remain, and York has more miles of intact wall than any other city in England. They are known variously as York City Walls, the Bar Walls and the Roman walls (though this last is a misnomer as very little of the extant stonework is of Roman origin, and the course of the wall has been substantially altered since Roman times). The walls are generally 13 feet (4m) high and 6 feet (1.8m) wide. They are the longest town walls in England.
Көп бұрышты мұнара
Музей бағындағы көпбұрышты мұнара – римдік қабырғалардан сақталған ең айқын және толық құрылым. Ол сегіз бірдей қорғаныс мұнарасының бөлігі ретінде салынған. Қабырғалар, әрине, Септимий Севердің туындысы; алайда, көпбұрышты мұнара, шамасы, 310–320 жылдары Ұлы Константиннің салған қосымшасы болар. Оның он жағы бар, ол жүйелі он төрт жақты фигураға негізделген, сондықтан ішкі бетінің ішкі бұрыштары арқылы өтетін шеңбер қисыққа жанасады. Мұнараның ішкі жағына кіру үшін артқы төрт жағы жоқ. Ең төменгі қатардан төменге қарай кеңейтілген тұғыр немесе қоршау бар. Мұнараның биіктігі шамамен 9 метр, негізіндегі сыртқы диаметрі 15 метр (48,5 фут), ал қоршаудан жоғары 14 метр (46 фут). Римдік қабырғалардың шығыс бұрышынан ортағасырлық қабырға Лейерторп көпіріне дейін созылады. Көпірден кейін нормандардың Фосс өзенін тоғанынан құрған нәтижесінде пайда болған Патшалық балық шаруашылығы қалаға жеткілікті қауіпсіздік берді, сондықтан бұл аймақта қабырғалар салынбады. Орта ғасырларда қаланың қорғанысын қабырғалар ғана емес, олардың астындағы қоршау және оларды айналаған ор да нығайтты. Ордың ені бұрын 18,3 метр, тереңдігі 3 метр болатын. Қазіргі уақытта ордың көп бөлігі толтырылып, жойылған. Сондықтан қабырғалардың маңындағы жер орта ғасырлардағыдан көбінесе жоғарырақ. Қабырғалар каналға айналған Фосс өзенінен кейін Қызыл мұнарада жалғасады, бұл кірпіштен салынған ғимарат жылдар бойы қалпына келтірілген. Олар оңтүстікке және батысқа қарай Уолмгейт аймағынан өтіп, Йорк қамалының жанындағы басқа мұнарада (Фишергейт Постерні) аяқталады, ол бұрынғыда қабырғалармен және ормен қоршалған. Тауэр бақтарының батыс жағындағы қабырғаның шағын бөлігі Оуз өзенінің жанындағы тағы бір кірпіш мұнарасы – Дэви мұнарасында аяқталады. Бұл мұнара бастапқыда Мұнара көшесіндегі постернімен қамал қабырғаларына дейін созылған. Оуз өзенінен кейін қабырғалар Скельдергейтте қайтадан жалғасады, онда бір кезде постернь болған. Олар Бейл төбесінен өтіп, оңға бұрылып, Ішкі айналма жолына параллель солтүстік-батысқа қарай жүреді. Теміржол стансасына жақын жерде олар солтүстік-шығыс бағытта оңға бұрылып, Оуз өзеніндегі Баркер мұнарасында аяқталады. Баркер мұнарасы бір кезде Лендал мұнарасымен 19 ғасырғы Лендал көпіріне параллель өзен арқылы тізбекпен байланысқан. Содан кейін қабырғаның кішкентай бөлігі Музей бақтарының кіреберісіне, көпбұрышты мұнараға және римдік қабырғалардың бастапқы бағытына жетеді. Қабырғалар ағылшын азаматтық соғысы кезінде парламентарийлермен, ал кейіннен Шотландиядан шабуыл жасау қаупінен қорқып, Якобит көтерілісі кезінде жөнделді. Қабырғалар Виктория дәуірінде қалпына келтірілді. Викториялықтар қабырға бойындағы жүріс жолын кеңейтіп, кейбір жерлерде оны ұзартты (мысалы, собордың көрінісі бар солтүстік аймақта), бұрынғыда кейбір аймақтарда қауіпті жағдайларда ағаштан жасалған жүріс жолын қолдауға болатын тар тіреулер болған. Кафедральдық собордың көрінісі бар солтүстік аймақта қабырғалар Викториялық қалпына келтіруден кейін қазіргіден жоғары болған аралық мұнаралардан қорғалған. Қабырғалар бойына орналастырылған көптеген мерлондықтар Виктория дәуірінде қосылған. Алайда, кейбір мерлондықтар осы кезеңге дейін салынған, мысалы 1782 жылғы Миклгейт Бар суретінде және 1807 жылғы көпбұрышты мұнара мен қабырғаларды көрсететін суретте көрінеді, бірақ бастапқы ортағасырлық мерлондықтардың өте аз бөлігі сақталған. Бәлкім, қабырғаға ең маңызды қосымшалардың бірі – 1889 жылы салынған Робин Гуд мұнарасы. Бүгінде қабырғалар ескерткіш ретінде тізілген және бірінші санаттағы ғимарат болып табылады.
The Multangular Tower in the Museum Gardens is the most noticeable and intact structure remaining from the Roman walls. It was constructed as part of a series of eight similar defensive towers. The walls are almost certainly the creation of Septimius Severus; however, the Multangular Tower is probably a later addition of Constantine the Great around 310–320 AD. It has ten sides, based on a regular fourteen sided figure designed so that a circle through the internal angles of the internal face is tangential to the curve. The rear four sides are missing to provide access to the interior of the tower. A low plinth or skirt extends out from the lowest course. The tower stands almost 30 feet (9 m) tall, has an external diameter of 48.5 feet (15 m) at the base and 46 feet (14 m) above the skirt. From the east corner of the Roman walls, the medieval wall extends to Layerthorpe Bridge. After the bridge, the King's Fishpool, a swamp created by the Normans' damming of the River Foss, provided adequate security for the city, and no walls were ever built in this area. In the Middle Ages the defence of the city was further helped not just by the walls but on the rampart underneath and the ditch surrounding them. The ditch along the walls was once 60 feet (18.3m) wide and 10 feet (3m) deep. In modern times the ditch was almost all filled in and no longer exists. For this reason the ground directly around the walls is higher in most places than it would have been in medieval times. The walls resume beyond the now canalised Foss at the Red Tower, a brick building which has been much restored over the years. They continue south and west around the Walmgate area, terminating in another tower (Fishergate Postern), near York Castle, which was formerly surrounded by its own walls and a moat. A small stretch of wall on the west side of Tower Gardens terminates at Davy Tower, another brick tower located next to the River Ouse. This originally ran up to the castle walls, with a postern on Tower Street. Beyond the Ouse, the walls resume at Skeldergate, where there was once another postern. They climb past Baile Hill, take a right turn and proceed north west parallel to the Inner Ring Road. Near the railway station, they turn right again in a north easterly direction, finishing at Barker Tower on the Ouse. Barker Tower was once linked to Lendal Tower by a chain across the river, parallel to the 19th century Lendal Bridge. A small stretch of wall then leads to the entrance to Museum Gardens, the Multangular Tower and the original line of the Roman walls. The walls were repaired during the English Civil War by Parliamentarians as well as during the later Jacobite Risings due to fears of an invasion from Scotland. The walls were restored in the Victorian period after falling into disrepair. The Victorians widened the wall walk as well as extending it in some areas, (such as in the northern area with views of the cathedral), previously, in some areas, there probably would have only been narrow ledges that could be used to support a timber wall walk in times of danger. In the northern area where you have views of the Cathedral, the walls were defended from interval towers which would have been higher than they are now after the Victorian restoration. Most of the merlons spaced along the walls were added by the Victorians. However, some pre date this period as can be seen in the 1782 Micklegate Bar illustration and the 1807 illustration showing the Multangular Tower and walls, although, very few of the original Medieval merlons remain. Perhaps one of the most notable additions to the wall was Robin Hood tower, built in 1889. Today the walls are a scheduled ancient monument and a grade I listed building.
Бағандар
Қабырғалар төрт негізгі қақпа үйімен немесе "барлармен" (төменде Bootham Bar, Monk Bar, Walmgate Bar және Micklegate Bar көрсетілген) белгіленген. Олар орта ғасырларда қозғалысты шектеген, сонымен қатар жол ақысын алуға және соғыс уақытында қорғаныс позициялары ретінде қолданылған.
The walls are punctuated by four main gatehouses, or 'bars', (Bootham Bar, Monk Bar, Walmgate Bar and Micklegate Bar below). These restricted traffic in medieval times, and were used to extract tolls, as well as being defensive positions in times of war.
Бутэм барасы
Ботам-бардың көп бөлігі 14-шы және 19-шы ғасырларда салынғанмен, онда 11-ші ғасырға дейін сақталған ең көне тас жұмыстары да бар. Ол Эборакумның солтүстік-батыс қақпасы – porta principalis dextra орнында тұр. 12-ші ғасырда ол жақын жердегі сауда орындарының атымен баррам де Бутам деп аталған. Бұл барбиканын жоғалтқан соңғы қақпа болды, ол 1835 жылы алынып тасталды.
Although much of Bootham Bar was built in the 14th and 19th centuries, it also has some of the oldest surviving stonework, dating to the 11th century. It stands almost on the site of porta principalis dextra, the north western gate of Eboracum. It was named in the 12th century as barram de Bootham, meaning bar at the booths, after the nearby market booths. It was the last of the bars to lose its barbican, which was removed in 1835.
Монахтар барасы
Бұл төрт қабатты қақпа үйі төрт қақпаның ең биік және ең әсемдісі болып табылады және 14 ғасырдың басында салынған. Ол жеке қорған ретінде салынған, және әр қабаты жеке қорғалуға қабілетті. Қазіргі қақпа ғимараты 12 ғасырдағы Мунекагейт деп аталған қақпаны алмастыру үшін салынған, ол солтүстік-батысқа қарай, римдік порта декумана қақпасының орнында тұрған. Бұл орын жердің қоршауындағы шағын ойыспен белгіленген. 1993 жылдан 2020 жылға дейін Монк Бар қақпасында Ричард III тәжірибесі мұражайы орналасқан, және бүгінде ол жұмыс істейтін қорғаушы тормен сақталған.
This four storey gatehouse is the tallest and most elaborate of the four, and was built in the early 14th century. It was intended as a self contained fort, and each floor is capable of being defended separately. The current gatehouse was built to replace a 12th century gate known as Munecagate, which stood to the north west, on the site of the Roman gate porta decumana – that location is indicated by a slight dip in the earth rampart. From 1993 to 2020, Monk Bar housed a museum called the Richard III Experience at Monk Bar and today, it retains its portcullis in working order.
Уолмгейт барасы
Уолмгейт бардың көп бөлігі 14 ғасырда салынған, алайда ішкі қақпасы 12 ғасырға дейін соқталады. Алғашқыда ол Уолбегейт деп аталған, «Уолбе» сөзі, болжам бойынша, англо-скандинавиялық жеке есім болуы мүмкін. Бардың ең айқын ерекшелігі – оның барбиканы, ол Англиядағы қала қақпаларында сақталған жалғыз мысал. Ол сонымен қатар поркуллисін сақтап, 15 ғасырғы емен есіктерінің көшірмесін ұстап тұр. Ішкі жағында, тас тосканалық колонналармен (бұлшықтардың бастапқыда римдік болуы мүмкін, бірақ 1584 жылы өзгертілген) сүйенген Елизавета дәуіріне жататын үй қақпаның үстіне созылып тұр. Бұл үй 1957 жылға дейін пайдаланылды. Бар жылдар бойы көп рет жөнделіп, қайта жаңартылды, ең бастысы 1648 жылы, Англия азамат соғысы кезінде 1644 жылғы Йорк қамалынан кейін, зеңбіректермен атқыланды, және 1840 жылы ұзақ жылдар бойы ескерусіз қалғаннан кейін. 1489 жылы ол Фишергейт бармен бірге, салықты көтеруге наразылық білдірген көтерілісшілер тарапынан өртеліп зақымданды.
Most of Walmgate Bar was built during the 14th century, although the inner gateway dates from the 12th century. It was originally called Walbegate, the word Walbe possibly being an Anglo Scandinavian personal name. The Bar's most notable feature is its barbican, which is the only one surviving on a town gate in England. It also retains its portcullis and has reproduction 15th century oak doors. On the inner side, an Elizabethan house, supported by stone Tuscan order columns (originally of Roman origin but modified in 1584), extends out over the gateway. The house was occupied until 1957. The Bar has been repaired and restored many times over the years, most notably in 1648, following the 1644 Siege of York in the English Civil War when it was bombarded by cannon fire, and in 1840 after it had suffered years of neglect. It was also damaged in 1489 when, along with Fishergate Bar, it was burnt by rebels who were rioting over tax raises.
Миклгейт барасы
Бұл төрт қабатты қақпаның атауы көне норвег тілінен алынған "mykla gata" немесе "үлкен жол" деген сөздерден шыққан. Бұл қалаға кіретін монархтардың дәстүрлі салтанатты қақпасы болды, олар 1389 жылдан бері қалыптасқан дәстүр бойынша қақпаға кіргенде мемлекеттік қылышқа қол тигізетін. Қақпаның төменгі бөлігі 12 ғасырда, ал жоғарғы қабаттары 14 ғасырда салынған; алғашқы барбикан 1826 жылы бұзылып алынған. Кем дегенде алты патша осы қақпадан өтіп кеткен. Оның символдық мәніне байланысты, сатқындардың кесілген бастары қақпаның қорғаныс қабырғаларында көрсетілетін. Осы жерде шіріген басдардың арасында: Генри Хотспур Перси (1403), Генри Скроп, Машамның 3-ші бароны Скроп (1415), Ричард Плантагенет, Йорк герцогының 3-ші ұлы (1461) және Томас Перси, Нортумберленд графының 7-ші ұлы (1572) болды. Бұл қақпада 20 ғасырға дейін адамдар тұрған. Жоғарғы екі қабатта тұрғын үйлер орналасқан, қазір бұл Миклегейт қақпасындағы Қала қабырғалары мұражайы болып табылады. Қақпаның қайта жаңарту жұмысы 2017 жылдың соңында аяқталды.
The name of this four storey high gatehouse is from the Old Norse 'mykla gata' or 'great road', and leads onto Micklegate. It was the traditional ceremonial gate for monarchs entering the city, who, in a tradition dating to Richard II in 1389, touch the state sword when entering the gate. The lower section was built in the 12th century while the top storeys in the 14th; the original barbican was removed in 1826. At least six reigning monarchs passed through this gate. Its symbolic value led to traitors' severed heads being displayed on the defences. Heads left there to rot included: Henry Hotspur Percy (1403), Henry Scrope, 3rd Baron Scrope of Masham (1415), Richard Plantagenet, 3rd Duke of York (1461), and Thomas Percy, 7th Earl of Northumberland (1572). The Bar was inhabited until the 20th century. The upper two floors contain living quarters, which today are a museum known as the City Walls Experience at Micklegate Bar. A restoration of the Bar was completed in late 2017.
Кіші реңктер
Төрт негізгі бадан басқа, екі кішкентай бары бар.
Besides the four main bars, there are two smaller bars.
Фишергейт барасы
Бұл барша 1315 жылға дейін салынған, сол кезде ол Barram Fishergate деп аталып келген. 1489 жылы болған көтерілістерден кейін кірпішпен жабылып, 1827 жылы қайта ашылды. Бүгінде ол Фишергейт аймағы (іс жүзінде Фосетт көшесі/Парагон көшесі) мен Джордж көшесі арасындағы қабырғалар арқылы жаяу өтуге мүмкіндік береді.
This Bar originally dates from around 1315, when it was documented as being called Barram Fishergate. It was bricked up following riots in 1489, but was reopened in 1827 and today provides pedestrian access through the walls between the Fishergate area (actually Fawcett Street/Paragon Street) and George Street.
Виктория барасы
Атауынан көрініп тұрғандай, бұл бар 19 ғасырда қабырғаға салынған қосымша. Ол 1838 жылы Нуннери Лейн мен Бишопхилл арасында тікелей өткел жасау үшін ашылды. Бірақ құрылысы кезінде оның астынан ежелгі қақпаның қалдықтары табылды. Бұл, шамасы, 12 ғасырда лоунелит немесе жасырын қақпа деп белгілі болған қақпа (Миклгейт бармен немесе төрт жүз метр қашықтықтағы үлкен қақпамен салыстырғанда). Бұл ерте орта ғасырларда салынған, бірақ кейіннен топырақ пен таспен жабылған қалаға кіретін шағын есік болды. Мүмкін, қабырғалар әуелде тек ағаш қоршаудан тұрған кезде, олар таспен қайта салынған (шамамен 1250 жылдан бастап) осы кезде жабылған болар.
As the name suggests, this bar is a 19th century addition to the walls. It was opened in 1838 to provide direct access between Nunnery Lane and Bishophill. However, during its construction the remains of an ancient gateway were found beneath it. This was probably the gateway known in the 12th century as the lounelith or secluded gateway (in comparison to Micklegate Bar or the great bar located four hundred yards away). This was a small entrance to the city which dated back to early medieval times but was blocked up later with earth and stone, possibly during the period when the walls consisted solely of a wooden palisade before they were rebuilt in stone (from around 1250).