Сешелді кезек (Falco araeus) – сипаттамасы мен қорғау статусы
Seychelles kestrel
Сейшельді кәсіргі (Falco araeus) – Сейшель аралдарында ғана кездесетін, ең кішкентай жыртқыш құс. Өмір сүру ортасы, сипаттамасы, дыбысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Сейшель қыраны (Falco araeus) – Falconidae тұқымдасына жататын, Falcon туысына тиесілі шағын жыртқыш құс. Ол Сейшель аралдарына ендемик, және сол аралдарда көбейтін жалғыз жыртқыш құс болып табылады. Сейшель креол тілінде оны дауысының қатты әрі сырығып тұратын дыбысынан кейін "катити" деп атайды.
The Seychelles kestrel (Falco araeus) is a small bird of prey belonging to the genus Falco in the falcon family, Falconidae. It is endemic to the Seychelles Islands where it is the only breeding bird of prey. It is known in Seychellois Creole as the katiti after its loud, shrill call.
Сипаттама
Бұл кестрлдердің ең кішісі, ұзындығы 18–23 см, қанатының ені 40–45 см. Қанаттары салыстырмалы түрде қысқа және дөңгелек. Ересектің жоғарғы жағы қара дақтармен қызғылт қоңыр, ал астыңғы жағы дақсыз, құмдық түсті. Басы мен құйрық бөлігі қара-көк сұр. Құйрығы қара жолақтары бар көк сұр түсті. Мұнығы қара, аяқтары мен тұмсығы сары. Аналықтары еркектерге ұқсас, бірақ сәл ірілеу және ақшыл. Жасы келмеген құстардың басы қоңыр, жолақты, кеудесінде дақтар бар, ал құйрығының ұшы құмдық түсті.
It is the smallest of the kestrels, 18–23 cm long with a wingspan of 40–45 cm. The wings are fairly short and rounded. The adult male's upperparts are reddish brown with black spots while the underparts are unspotted and buff. The head and rump are dark blue grey. The tail is blue grey with black bars. The bill is dark and the feet and cere are yellow. Females are similar to the males in appearance but are a little larger and paler. Immature birds have a brown, streaked head, spots on the breast and a buff tip to the tail.
Экология
Оны орман, бұталы жерлерде, егістік алқаптарда, жартастар мен үйлер маңында кездестіруге болады. Ол көбінесе ауада аспайды, керісінше, ашық жерге қонып, олжаның өтіп кетуін күтеді де, сосын оны ұстау үшін төмен түседі. Оның рационының 92% -ын кесірткелер, әсіресе жасыл күндізгі гекон (Phelsuma) және шұбарлар (Mabuya) құрайды, сонымен қатар ол кішкентай құстар, бақалар, егеуқұйрықтар мен жәндіктерді де жейді. Оның ұялау аумағы бар болғаны 40 гектарды құрайды, бұл жыртқыш құстардың арасындағы ең кіші көрсеткіш. Көбейісі тамыз бен қазан айлары аралығында жүзеге асады. Ұясы жартасқа, ағашқа немесе ғимаратқа орналасады. Ұя құрылысына ешқандай материал қолданылмайды, тек жерден ойық жасалады. Екі немесе үш жұмыртқа туады, олар қоңыр дақтары бар ақ түсті болады және 28-31 күндей күніге жатады. Жастар 35-42 күннен кейін ұшып кетеді, содан соң тағы 14 апта ата-аналарымен бірге қалады.
It can be seen in forest, scrub and farmland and around rock faces and houses. It rarely hovers, instead feeding by sitting on an exposed perch and waiting for prey to pass, then swooping down to catch it. Lizards, particularly green day geckos (Phelsuma) and skinks (Mabuya), make up 92% of its diet and it will also take small birds, frogs, rats and insects. The breeding territory covers just 40 hectares, the smallest of any bird of prey. Breeding occurs from August to October. The nest site is on a cliff, tree or building. It is a simple scrape with no nest material used. Two or three eggs are laid; they are white with brown markings and are incubated for 28–31 days. The young birds fledge after 35–42 days and then remain with their parents for another 14 weeks.
Қорғау
Бұл түрдің шамамен 800 құсы бар және ол осал түр ретінде тіркелген. Жазық жердегі ұялардың сәттілік деңгейі шамамен 70-80% құрайды. Бұрын Сейшель аралдарының гранитті орталық бөлігінде көбейген болуы мүмкін, бірақ қазіргі уақытта тек Маэ, Силуэт, Солтүстік арал, Праслин және оған жақын кіші аралдарда ғана көбейеді. 1977 жылы Праслинге қайта қоныстандырылды. Қауіптерге орман шаруашылығы, тұрғын үйлер салу және өрттердің салдарынан орталықтың жоғалуы, сондай-ақ келуші түрлердің жыртқыштығы мен бәсекелестігі жатады. Тышқандар, мысықтар және ақбас бүркіттер кеудеқұстарға тамақ ететін бақалардың санын азайтып, олардың жұмыртқалары мен балапандарын жеуі мүмкін. Ақбас бүркіттер мен жалпы миналар көптеген қолайлы ұя орындарын иеленген. Адамдардың қудалауы қазір сирек. Бұрын кеудеқұстарды тауықтарды жейді деп ойлап өлтірген, сондай-ақ оларды өлімнің белгісі деп санаған.
The species has a population of about 800 birds and is classified as vulnerable. Lowland nests have a high failure rate of about 70 80%. It probably bred throughout the granitic central Seychelles in the past but is currently known to breed only on Mahé, Silhouette, North Island, Praslin and some small adjacent islands. It was reintroduced to Praslin in 1977. Threats are thought to include habitat loss due to logging, housing development and fires as well as predation and competition by introduced species. Rats, cats and barn owls have reduced the lizard population on which the kestrels depend and they may take eggs and chicks. Barn owls and common mynas have occupied many suitable nest sites. Persecution by humans is now rare. In the past, kestrels were killed because they were thought to take chickens and because they were considered to be an omen of death.