Кіріспе
АҚШ-тың федералды заңы 1887 жылғы мемлекетаралық сауда туралы заң - темір жол индустриясын, әсіресе оның монополистік практикасын реттеу үшін жасалған АҚШ-тың федералды заңы. Заң бойынша теміржол тарифтері "ақылға қонымды және әділ" болуы керек, бірақ үкіметке нақты тарифтерді белгілеуге құқық берілмеді. Сонымен қатар, темір жолдар тасымалдау бағасын жариялауды талап етті және қысқа қашықтыққа немесе ұзақ қашықтыққа тарифтік кемсітушілікке тыйым салды, бұл кішірек нарықтарға, әсіресе ресми шығыс мемлекеттерге қарағанда Батыс немесе Оңтүстік аумақтағы фермерлерге қатысты бағалық кемсітушіліктің бір түрі. Заңда федералды реттеуші агенттік құрылды, ол жаңа ережелерге сәйкес келетіндігін қамтамасыз ету үшін темір жолдарды бақылаумен айналысатын мемлекетаралық сауда комиссиясы (ICC) болды. Заңның қабылдануымен теміржол саласы реттеуші органның федералдық реттеуіне жататын алғашқы салаға айналды. Кейіннен ол басқа да көлік және сауда түрлерін реттеу үшін өзгертілді.
The Interstate Commerce Act of 1887 is a United States federal law that was designed to regulate the railroad industry, particularly its monopolistic practices. The Act required that railroad rates be "reasonable and just," but did not empower the government to fix specific rates. It also required that railroads publicize shipping rates and prohibited short haul or long haul fare discrimination, a form of price discrimination against smaller markets, particularly farmers in Western or Southern Territory compared to the official Eastern states. The Act created a federal regulatory agency, the Interstate Commerce Commission (ICC), which it charged with monitoring railroads to ensure that they complied with the new regulations. With the passage of the Act, the railroad industry became the first industry subject to federal regulation by a regulatory body. It was later amended to regulate other modes of transportation and commerce.
Актінің негізі
Бұл заң он тоғызыншы ғасырдың аяғында корпорациялардың, әсіресе темір жолдардың өсіп келе жатқан күші мен байлығына байланысты халықтың көбейіп келе жатқан алаңдаушылығына жауап ретінде қабылданды. Темір жол адамдар мен жүктерді тасымалдаудың негізгі түрі болды. Оның бағасы мен қолданылуы жеке адамдар мен бизнеске үлкен әсер етті. Кейбір жағдайларда темір жолдар бәсекелестіктің аздығының салдарынан өздерінің билігін теріс пайдаланған деп саналды. Темір жолдар да бірлесіп, басқа жолдармен салыстырғанда жоғары баға белгілеген қорлар мен трасттар құрды. Көпшілік наразылығына жауап ретінде штаттар көптеген заңдарды қабылдады. 1870 жылдары түрлі сайлау округтері, атап айтқанда, фермерлерді білдіретін Гранж қозғалысы, темір жолдарды реттеу үшін Конгресске үгіт-насихат жасады. Сенат 1874 жылы өзінің қорытындылары мен ұсыныстарын зерттей отырып, баяндама жасаса, Конгресс бұл мәселеге араласудан бас тартты, бұл тәсілде консенсус жетіспеушілігін көрсетті. 1886 жылы Уабаш, Сент-Луис және Тынық мұхиты теміржол компаниясы Иллинойсқа қарсы шешімде АҚШ Жоғарғы Соты мемлекетаралық темір жолдарды реттейтін мемлекеттік заңдар конституцияға қайшы екенін шешті, өйткені олар Конституцияның Коммерциялық баптарын бұзған, бұл Конгресске "шетелдік елдермен және бірнеше штаттар арасында және Үндістан тайпаларымен сауда-саттықты реттеуге" айрықша билік береді. Көптеген мәселелерді шешкеннен кейін, Конгресс келесі жылы Мемлекетаралық сауда туралы заң қабылдады; оған президент Гровер Кливленд 1887 жылы 4 ақпанда қол қойды. Заң бәсекелестік болған бағыттарда тарифтер мен теміржол кірістерін жоғары ұстауға көмектесті. Ол мұны тарифтер туралы жарнаманы мәжбүрлеуге тырысу арқылы және жеңілдіктер мен кемсітушіліктерді заңсыз ету арқылы жасады. ("Дискриминация" дегеніміз белгілі бір клиенттер үшін төменгі баға, мысалы, саясаткерлер, ірі клиенттер, ақылды саудагерлер, ұзақ жолды жүк жөнелтушілер, бәсекелестік нарықтағы жүк жөнелтушілер, төменгі маусымдағы саяхатшылар).
Актінің құзыреті
Бұл акт сонымен қатар АҚШ үкіметінің алғашқы тәуелсіз реттеуші агенттігі - Мемлекетаралық сауда комиссиясын (ICC) құрды. Өзінің миссиясының шеңберінде ICC темір жолдарға қатысты шағымдарды тыңдап, әділетсіз тәжірибелерге қарсы күресу үшін тоқтату және тоқтату бұйрықтарын шығарды. ICC-ге темір жол және басқа да көлік компанияларын тергеп, қылмыстық жауапкершілікке тартуға құқық берілсе де, оның юрисдикциясы штаттық шекарадан тыс жұмыс істейтін компаниялармен шектелген. Уақыт өте келе соттар агенттіктің өкілеттігін одан әрі шектейтін болды, ал 1903 жылы Конгресс кең салалар мен олардың монополистік практикаларын зерттеу және есеп беру үшін Сауда және еңбек департаменті мен оның корпорациялар бюросын құрды. 1906 жылы Жоғарғы Сот он алты істің он бесінде теміржол компаниясының пайдасына шешім шығарды.
ХХ ғасырдың басында
Конгресс 1903 жылы Заңға кішігірім түзету енгізді, ол Элкинс заңы болды. 1906 және 1910 жылдары негізгі түзетулер енгізілді. 1906 жылғы Хепберн актісі ICC-ге теміржол тарифтерінің ең жоғарғы мөлшерін белгілеуге рұқсат берді және агенттіктің өкілеттігін көпірлерге, терминалдарға, паромдарға, ұйықтайтын вагондарға, экспресс компанияларға және мұнай құбырларына дейін кеңейтті. 1910 жылғы Манн Элкинс актісі темір жол тарифтері бойынша ICC өкілеттігін күшейтті және оның юрисдикциясын телефон, телеграф және кабельдік компанияларды реттеуді қамтиды. 1913 жылғы бағалау туралы заңда МКК темір жол мүлкінің құнын бағалауға арналған бағалау бюросын ұйымдастыруды талап етті. Бұл ақпарат жүк тасымалдау тарифтерін белгілеу үшін пайдаланылатын болады.
1935 жылғы автокөлік тасымалдаушы туралы заң
1935 жылы Конгресс Автомобильдік тасымалдаушы туралы заң қабылдады, ол автобус желілері мен жүк тасымалдауды жалпы тасымалдаушылар ретінде реттеу үшін мемлекетаралық сауда туралы заңға өзгерістер енгізді.
Кейінгі өзгерістер
Конгресс 1978, 1983 және 1994 жылдары жеңілдету және қайта ұйымдастыру түзетулерін қабылдады.
Дерегуляция
Конгресс 1970 және 1980 жылдары темір жолды реттеудің түрлі шараларын қабылдады. 1976 жылғы темір жолды жаңғырту және реттеу реформасы туралы заң (көбінесе "4R Act" деп аталады) темір жолға баға және қызмет көрсетуде көбірек икемділік берді. 4R Акты сонымен қатар банкроттыққа ұшыраған темір жолдарды жоюға қатысты кейбір өкілеттіктерді ICC-ден жаңадан құрылған АҚШ темір жол қауымдастығына, үкіметтік корпорацияға берді. 1980 жылғы "Стаггерлер темір жолы туралы" заң темір жолға бағаны еркін белгілеуге және жүк көлігі индустриясымен бәсекеге қабілетті болуға мүмкіндік беріп, ICC өкілеттігін одан әрі қысқартты. 1980 жылғы "Моторлы тасымалдаушылар туралы" заң жүк көлігі саласын реттеуден бас тартты.
Жою
Конгресс 1995 жылы ICC-ді жойды (Мемлекетаралық сауда комиссиясын тоқтату туралы заңды қараңыз) және оның көптеген қалған функциялары жаңа агенттікке, жер үсті көлік кеңесіне берілді.