Кіріспе
АҚШ-тың бұрынғы әскери шақыру заңы 1917 жылғы Селективті қызмет туралы заң немесе Селективті әскерге алу заңы АҚШ федералды үкіметіне Бірінші дүниежүзілік соғыста әскери шақыру арқылы ұлттық армияны құруға уәкілеттік берді. Ол 1916 жылдың желтоқсанында қарастырылып, 1917 жылдың ақпанында Германиямен қарым-қатынас үзілгеннен кейін Президент Вудро Вильсонның назарына жеткізілді. Заңның өзі сол кездегі капитан (кейін бригадалық генерал) Хью С. Джонсон тарапынан АҚШ Германияға соғыс жариялап, Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін дайындалды. Заң 1918 жылдың 11 қарашасында соғыс аяқталғаннан кейін күшін жойды. 1918 жылы АҚШ Жоғарғы Соты заңның конституциялық екенін растады. 1916 жылға қарай, Еуропадағы қақтығысқа АҚШ-тың қатысуы үшін одан да үлкен армия қажет екені анық болды. Президент Вильсон бастапқыда тек еріктілерді пайдалануды қаласа да, бұл мүмкін емес екені тез анықталды. Соғыс жарияланғанда Вильсон армияны бір миллионға дейін жеткізуді сұрады. Бірақ соғыс жарияланғанынан кейін алты апта өткенде, әскери қызметке тек 73 000 адам ғана ерікті түрде келді. Вильсон әскери хатшы Ньютон Д. Бейкердің әскерге шақыру туралы ұсынысын қабылдады. АҚШ армиясының Бас судья-адвокаты генерал Энох Х. Краудер алғаш кеңескенде қарсы болды. Бірақ кейін капитан Хью Джонсон және басқалардың көмегімен Краудер заң жобасын Конгресс арқылы өткізіп, оны генерал-провост ретінде басқарды. Заң жобасын жазу және Конгресс арқылы келіссөздер жүргізу кезінде туындаған мәселе – бұрынғы президент Теодор Рузвельттің Еуропаға бару үшін ерікті күштерді жинауға деген ниеті болды. Президент Вильсон және басқалар, соның ішінде әскери шенеуніктер, түрлі себептермен бұған рұқсат беруге құлық танытпады. Соңғы заң жобасында президентке төрт ерікті дивизияны құруға рұқсат беретін шарттар қарастырылды, бірақ Вильсон осы өкілеттікті пайдаланбады. Соғысты және әскерге шақыруды қолдауға бейжай халықты көндіру үшін газет саласының тәжірибелі қызметкері Джордж Крил АҚШ-тың ресми соғыс үгітшісі болды. Ол Қоғамдық ақпарат комитетін құрды, ол 75 000 спикерді жұмырға алды, олар Американың 5000 қаласы мен кентінде 750 000 төрт минуттық сөз сөйледі. Кейін Крил жұмысшы табының қолдауын алу және "ұлттың сезімтерін біріктіру" үшін кәсіподақ жетекшісі Сэмюэл Гомперстің президенттігімен Американың Еңбек және демократия альянсын құруға көмектесті. AALD-тің 164 қалада филиалдары болды, көптеген жұмысшы көшбасшылары науқанға қосылды, бірақ "қатардағы жұмысшы табының соғысқа деген қолдауы әлсіз болды" және науқан ақырында сәтсіз аяқталды. Көптеген көрнекті социалистік көшбасшылар соғысты қолдады, бірақ көпшілігі бұлай істемеді.
The Selective Service Act of 1917 or Selective Draft Act authorized the United States federal government to raise a national army for service in World War I through conscription. It was envisioned in December 1916 and brought to President Woodrow Wilson's attention shortly after the break in relations with Germany in February 1917. The Act itself was drafted by then Captain (later Brigadier General) Hugh S. Johnson after the United States entered World War I by declaring war on Germany. The Act was canceled with the end of the war on November 11, 1918. The Act was upheld as constitutional by the United States Supreme Court in 1918. By 1916, it had become clear that any participation by the United States in the conflict in Europe would require a far larger army. While President Wilson at first wished to use only volunteer troops, it soon became clear that this would be impossible. When war was declared, Wilson asked for the Army to increase to a force of one million. But by six weeks after war was declared, only 73,000 men had volunteered for service. Wilson accepted the recommendation of Secretary of War Newton D. Baker for a draft. General Enoch H. Crowder, the Judge Advocate General of the United States Army, when first consulted, was opposed. But later, with the assistance of Captain Hugh Johnson and others, Crowder guided the bill through Congress and administered the draft as the Provost Marshal General. A problem that came up in the writing of the bill and its negotiation through Congress was the desire of former President Theodore Roosevelt to assemble a volunteer force to go to Europe. President Wilson and others, including army officers, were reluctant to permit this for a variety of reasons. The final bill contained a compromise provision permitting the president to raise four volunteer divisions, a power Wilson did not exercise. To persuade an uninterested populace to support the war and the draft, George Creel, a veteran of the newspaper industry, became the United States' official war propagandist. He set up the Committee on Public Information, which recruited 75,000 speakers, who made 750,000 four minute speeches in 5,000 cities and towns across America. Creel later helped form the American Alliance for Labor and Democracy, with union leader Samuel Gompers as president, to win working class support for the war and "unify sentiment in the nation". The AALD had branches in 164 cities, and many labor leaders went along although "rank and file working class support for the war remained lukewarm ", and the campaign was ultimately unsuccessful. Many prominent Socialist leaders became pro war, though the majority did not.
Әсерлер
Селективтік қызмет туралы заңда белгіленген нұсқауларға сәйкес, 21 жастан 30 жасқа дейінгі барлық ер адамдар әскери қызметке шақырылу мүмкіндігі үшін тіркелуге міндетті болды. Соғыс министрлігінің өтініші бойынша Конгресс 1918 жылдың тамызында жас шегін 18-45 жасқа дейінгі барлық ер адамдарды қамту үшін кеңейтіп, ерікті түрде қызмет етуге тыйым салды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңына қарай шамамен екі миллион ер адам әртүрлі қарулы күштер салаларына ерікті түрде келді, ал 2,8 миллионға жуық адам әскерге шақырылды. Бұл қарулы күштерде қызмет еткен 4,8 миллионға жуық американдықтардың жартысынан астамының шақыру арқылы келгенін білдіреді. Патриоттық сезімді оятуға жасалған күш-жігердің нәтижесінде Бірінші дүниежүзілік соғыстағы шақыру жоғары нәтиже көрсетті, 350 000-нан аз адам шақырудан жалтарды. Заңның 7-бабында ер адамдардың "Мүмкіндігінше штаттар мен олардың әкімшілік-территориялық бөлімшелері бойынша бөлімдерге топластырылуы" қарастырылды, оның ең айқын мысалы – "Ұлттық армия" жаяу әскер дивизиялары.
Ұлттық тіркеу күндері және тоқтатылуы
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде үш тіркеу өтті. Біріншісі 1917 жылғы 5 маусымда 21-ден 30 жасқа дейінгі ер адамдарға арналды. Екіншісі 1918 жылғы 5 маусымда 1917 жылғы 5 маусымнан кейін 21 жасқа толғандарды тіркеді. 1918 жылғы 5 маусымнан кейін 21 жасқа толуға тиіс болғандар үшін екінші тіркеуге қосымша тіркеу 1918 жылғы 24 тамызда өткізілді. Үшіншісі 1918 жылғы 12 қыркүйекте 18-ден 45 жасқа дейінгі ер адамдарға арналды. Селективті қызмет туралы заңды АҚШ Жоғарғы Соты «Селективті заң жобалары ісі» бойынша растады. Бас прокурордың аргументтері мен соттың шешімі негізінен «Книдлер Лэйнге қарсы», 45 Pa. 238, 252 (1863) және Ваттелдің 1758 жылғы «Ұлттар заңы» трактатына сүйенді. 1918 жылғы 11 қарашадағы қару тоқтату туралы келісімге қол қойылғаннан кейін, Селективті қызмет жүйесінің қызметі тез қысқартылды. 1919 жылғы 31 наурызда барлық жергілікті, аудандық және медициналық консультативтік кеңестер жабылды, ал 1919 жылғы 21 мамырда соңғы штаб-пәтерлер жұмысын тоқтатты. 1919 жылғы 15 шілдеде генерал-провост маршал қызметтен босатылды, осылайша Бірінші дүниежүзілік соғыстың Селективті қызмет жүйесінің қызметі толық аяқталды.