Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жоахим Мейер (шамамен. 15371571) - 16 ғасырда Страсбургтің сол кездегі еркін императорлық қаласында өмір сүрген және 1570 жылы алғаш рет жарияланған "Фехтбух" (ағылшын тілінде "Фехтсминг өнерінің толық сипаттамасы") фехтование кітабының авторы.
Joachim Meyer (ca. 1537–1571) was a self described Freifechter (literally, Free Fencer) living in the then Free Imperial City of Strasbourg in the 16th century and the author of a fechtbuch Gründtliche Beschreibung der Kunst des Fechtens (in English, Thorough Descriptions of the Art of Fencing) first published in 1570.
Шығармалары
1570 жылы Жоахим Мейер "Gründtliche Beschreibung der Kunst des Fechtens" немесе ағылшын тілінде "Fencing Art of Thorough Descriptions" деп аталатын көп қарулы кең көлемді трактат жазды. Ол ортағасырлық неміс жекпе-жек өнерінің ең толық жүйелерінің бірі болып саналады. Мейердің кітабы 1600 жылы қайта басылып шығарылды және 16 және 17 ғасырдағы басқа неміс фехтование кітаптарына, соның ішінде Якоб Сутордың 1612 жылғы кітабына ықпал еткен болуы мүмкін. Оның кітабы негізінен сипаттамалық мәтінді қамтиды, тек бірнеше ондаған ағаш кескіндері бар, олардың әрқайсысында мәтінде сипатталған әртүрлі әдістерді жүзеге асыратын бірнеше ойыншылар бейнеленген. Кітап бес тараудан тұрады, онда ұзын семсер, дусак (мазаршыдан айырмашылығы жоқ жаттығу құралы), рапира, пышақ және таяқ қарулары қамтылған. Мейердің жүйесі негізінен Иоганн Лихтенеуэр жазған қылыш шеберлігінің неміс мектебінен бастау алады және оның терминологиясын қолданады, бірақ Мейердің азаматтық жүйесі де қазіргі итальяндық қылыш шеберлігінен, соның ішінде Ахилл Мароззодан алынған сияқты. Мейердің кітабының өзі әр қарудың күзетшілерін немесе ұстанымдарын (хутен), кесулерді, аяқ жұмыстарын және белгілі бір және жиі күрделі ойындарды немесе құрылғыларды (стукке) сипаттайтын егжей-тегжейлі түсіндірме мәтіннен тұрады, әрқайсысы біршама фантастикалық жекпе-жек мектебі (фехтшуль) ортасында орналасқан көріністерді бейнелейтін ұсақ ағаш кескіндерімен бірге жүреді. Бұл ағаш оюлар әдетте дене ұстанымдарын, кесу схемаларын (итальян тілінде "сигнальдер" немесе "сигнальдер") және мәтінде сипатталған әртүрлі әдістерді орындайтын бірнеше ойыншыларды бейнелейді. Кітап бес бөлімнен тұрады, олар ұзын семсер, дусак (Мессерге ұқсамайтын жаттығу қаруы), рапир (Мейердің жағдайында, кесу мен соғу үшін қолданылатын бір қоллы семсер), пышақ және күрес және төрт бұрышты, алберда мен шынаны қоса алғанда, шына қаруын қамтиды. Бұрынғы неміс дереккөздеріндей, Мейердің жүйесі ұзақ семсерге ерекше орын береді, ол бірінші рет талқыланған қару және ең егжей-тегжейлі қарастырылған қару болып табылады, бұл жүйедегі қалған оқу құралын үлгі етеді. Алайда, Мейердің кітабында сипатталған рапира, қанжар және шынақ қарудың техникасы мен құрылғылары спорттық мән-жайларға көп көңіл бөлмейді, олар ұзын семсер бөлімінен алынып тасталған итермелеулерді, сондай-ақ мүмкін болатын өлімге әкелетін күресті аяқтау әдістерінің қатарын көрсетеді. Бұдан басқа, Мейердің кітабының ұзын семсер бөлімі Лихтенгауэр дәстүрінің ертедегі корпусынан нақты шығуды көрсетеді (Мейер Лихтенгауэрді есімімен атайды) және бұл қарудың ең егжей-тегжейлі, жүйелі және толық көздерінің бірі болып табылады.
In 1570, Joachim Meyer wrote a comprehensive, multi weapon treatise entitled Gründtliche Beschreibung der Kunst des Fechtens or, in English, Thorough Descriptions of the Art of Fencing. It is seen as one of the most complete systems within medieval German martial arts. Meyer's book was reprinted in 1600, and may have been an influential source for other 16th and 17th century German fencing books, including a 1612 book by Jacob Sutor. His book mostly consists of descriptive text, with only a few dozen woodcuts, each of which depicts several players enacting various techniques described in the text itself. The book consists of five chapters, covering the long sword, dussack (a training weapon not unlike the messer), rapier, dagger, and polearms. Meyer's system generally flows from, and uses the terminology of, the German school of swordsmanship as set down by Johannes Lichtenauer, though Meyer's civilian system also appears to draw from contemporary Italian swordplay, including Achille Marozzo. Meyer's book itself consists of detailed explanatory text describing the guards or postures (huten) for each weapon, cuts, footwork and specific and often quite complex plays or devices (stücke), accompanied by a series of finely executed woodcuts, each of which depicts scenes set amongst somewhat fantastical fight school (fechtschule) settings. These woodcuts typically depict the postures, cutting schemes (signs or 'segno' in Italian) as well as several players enacting various techniques described in the text itself. The book consists of five sections, covering the longsword, dussack (a training weapon not unlike the Messer), rapier (in Meyer's case, a single handed sword utilised for both cut and thrust), dagger and wrestling, and polearms including the quarterstaff, halberd and pike. In common with earlier German sources, Meyer's system gives pride of place to the longsword, which is both the first weapon discussed, and the weapon treated in most detail, forming an exemplar teaching tool for the rest of the system. However, the rapier, dagger and polearm techniques and devices described in Meyer's book do not appear to concede much to sporting considerations, featuring as they do the thrusts omitted from the longsword section, as well as a range of possibly lethal fight ending techniques. Furthermore, the longsword section of Meyer's book in particular shows definite descent from the earlier corpus of the Liechtenauer tradition (Meyer mentions Liechtenauer by name), and remains one of the most detailed, systematic and complete sources for this weapon.
Өмір
Мейердің кітабы 1600 жылы Аугсбургте қайта басылып шығарылды және 16-17 ғасырлардағы басқа неміс фехтование кітаптарына, соның ішінде жоғарыда аталған Якоб Сутордың кітабы мен 1672 жылы итальяндық Теодор Веролиннің кітабына үлкен ықпал етті. Екі нұсқа да Мейердің егжей-тегжейлі жұмысының қарапайым редакцияланған нұсқалары болды. Мейер Генрих фон Гунтерродттың (1579) жекпе-жек өнерлері туралы қысқаша латын трактатында аталады және Джузеппе Морсикато Паллавичинидің 17-ғасырдың аяғындағы фехтование трактатында аталған атақты шеберлердің ішіндегі жалғыз неміс. Майер туралы аз мәлімет бар. Майердің өмірі туралы кейбір мәліметтер соңғы зерттеулердің нәтижесінде белгілі болды (Дюпуи). Базальдан шыққан ол (Мейер) 1560 жылы жесір әйелге үйленіп, Страсбургтің бургері болды, мүмкін оның шәкірті болған кезде. Ол 1570 жылға дейін кесуші әрі фехтовальщик болып жұмыс істеді. Бұл кітапты жасау оған үлкен қарыз қалдырды, ал сатып алушылар іздеу оны Страсбургтен шығып, Шверин герцогының сарайында қару шебері болып жұмыс істеуге итермеледі. Өкінішке қарай, ол келгеннен кейін көп ұзамай қайтыс болып, қарызын жесірі мен қайын ағасына қалдырды".
Meyer's book was reprinted in 1600 in Augsburg, and became a highly influential source for other 16th and 17th century German fencing books, including the aforementioned book by Jacob Sutor and a book from 1672 by an Italian, Theodor Verolinus. Both versions were simplified redactions of Meyer's more detailed work. Meyer is mentioned in a brief Latin treatise on martial arts by Heinrich von Gunterrodt (1579) and is also the only German among the famous masters listed in the late 17th century fencing treatise by Giuseppe Morsicato Pallavicini. Little is known about Meyer himself. Some information on Meyer's life has come to light as a result of recent scholarship (Dupuis). "Originally from Basel, he (Meyer) became a burgher of Strasbourg by marrying a widow in 1560, most likely during his apprenticeship as a cutler. He made a living as both a cutler and a professional fencer until 1570, in which year he published the book that was to make him famous. The making of this book left him deeply indebted, and the search for potential buyers led him to leave Strasbourg and work as a Master of Arms at the court of the Duke of Schwerin. Unfortunately, death seized him a short time after his arrival, leaving the burden of his debt to his widow and brother in law."