Антонио де Труэба: Испан ақыны, жазушы және фольклоршісінің өмірі мен шығармалары
Antonio de Trueba
Антонио де Труэба: испандық ақын, жазушы, фольклорші. Биографиясы, шығармашылығы, Баск елінен Мадридке көшуі, және королева Изабелла II-нің қолдауы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Антонио де Труэба (24 желтоқсан 1819 – 10 наурыз 1889) – испан ақыны, романист және фольклорші.
Antonio de Trueba (24 December 181910 March 1889) was a Spanish poet, novelist, and folklorist.
Өмір
Ол 1821 жылы (кейбір дереккөздер 1819 жыл деседі) Бискайяның Галдамс қаласында (Монтельяно ауданында) дүниеге келді, онда жеке білім алды. 1835 жылы ол бизнесті үйрену үшін Мадридке кетті, бірақ сауда оның ықыласына сай келмеді. Ұзақ уақыт шәкірттікке тұрғаннан кейін, ол журналистикаға бет бұрып, әдеби еңбекпен күнекерек табуды үмітті. Күнделікті тамағын табу үшін ол шағын сауда фирмасында кеңсе қызметкері болып жұмыс істеді, бірақ бос уақытын және реніш сезімдерін аздаған өлеңдер мен әңгімелер жазып, өткізіп отырды. Бұл әңгімелер Баск елінен алыс, құлпыраған қала ортасына келген адамның сағыныштары мен сезімтерін көрсететін. Оның жазғандарының тартымдылығына тәнті болған Изабелла II патшайым оны Бискайя аймағының тарихшысы етіп тағайындады, ол 1868 жылы патшайым елден кеткенге дейін бұл қызметте болды. Қайта орналасқаннан кейін ол лауазымына қайта келді. 1851 жылы ол «El Cid Campeador» және «El Libro de los Cantares» шығармаларымен үлкен танымалдыққа ие болды. Оның «Cantares» (Мадрид, 1852) атты алғашқы лирикалық жинағы оның танымалдығын бекітті, ал келесі он бір жыл бойы ол журналистік жұмыстармен айналысты. Оның ең жақсы туындылары «Cuentos populares» (1862), «Cuentos de color de rosa» (1864) және «Cuentos campesinos» (1865) аттарымен жарияланды. Оның басқа да әңгімелер жинақтары, әсіресе туған жері мен халқы туралы әңгімелері 1859, 1860 және 1866 жылдары жарық көрді. Бұл жинақтардың жағымды қарапайымдығы мен лирикалық сезімталдығы көпшілікті қуантты, ал де Труэба осы сияқты тапқырлықпен ойластырылған әңгімелер сериясын ұсынып, сұранысты қанағаттандырды. Роман жазудағы оның амбициялық әрекеттері, мысалы, тарихи және аңыз бойынша Эль-Сид туралы еңбегінде сәттілікке жетпеді; ол өткенді тым адал жазды және қиялына еркін орын қалдырмады. Ол екінші қатардағы жағымды жазушы болып қала береді, бірақ оның солтүстік Испаниядағы туған жерінің пейзажына деген махаббатымен сіңген әдемі әндерін оқи отырып, оған деген сынықсыз жанашырлық пен ризашылық сезімі туады. Ол 19 ғасырдағы Испанияда әдептік романды дамытуға көмектескен алғашқы жазушылардың бірі ретінде ерекше назарға лайық. Ол Бильбаода қайтыс болды.
He was born in Galdames (at the quarter of Montellano), Biscay, in 1821 (some sources say 1819), where he was privately educated. In 1835 he went to Madrid to learn business; but commerce was not to his taste, and, after a long apprenticeship, he turned to journalism, hoping to make a livelihood by literary pursuits. To earn his daily bread he discharged the duties of a clerk in a small commercial house, but all the while he beguiled his leisure and his moments of regret by writing little poems and tales redolent of the yearnings and sympathies of a Basque transplanted to the busy cosmopolitan center. Won over to him by the charm of his writings, Queen Isabella II made him historiographer of the Biscayan district, and he held this post until her flight in 1868. He was reinstated after the restoration. In 1851 he hit the popular taste with El Cid Campeador and El Libro de los Cantares. His popularity was fixed by the appearance of his first collection of lyrics, the Cantares (Madrid, 1852), and for the next eleven years he was absorbed by journalistic work, the best of his contributions being issued under the titles of Cuentos populares (1862), Cuentos de color de rosa (1864), and Cuentos campesinos (1865). Other collections of his tales, especially charming when they deal with his native region and its people, appeared in 1859, 1860, and 1866. The pleasant simplicity and idyllic sentimentalism of these collections delighted an uncritical public, and de Trueba met the demand by supplying a series of stories conceived in the same ingenious vein. In his more ambitious attempts at writing a novel, as in his work dealing with El Cid of history and legend, he failed signally; he was too conscientiously a recorder of the past and left his imagination no free play. He remains an amiable writer of second rank, but no one can read without sympathy and appreciation his pretty little songs fragrant with love for the landscape of his northern Spanish home. He deserves serious notice among the earlier writers who helped to develop the novel of manners in the Spain of the 19th century. He died at Bilbao.