Солтүстік Йоркширдегі 40 шақырымдық қиын жол

Кіріспе

Солтүстік Йоркширдегі сынақ жүрісі, Англия

Лайк Уэйк жүрісі – Англияның Солтүстік Йоркширдегі Солтүстік Йорк Мурс ұлттық паркінің ең биік және ең кең бөлігімен өтетін 64 шақырымдық (40 миль) сынақ жүрісі. Бұл маршрут ежелгі табыт жолдарымен тасымалданған көптеген мәйіттерді және жол бойында кездесетін ежелгі зираттарды еске түсіреді; атауы "лике" – мәйіттен және қайтыс болғанды қарап отыратын сергектен шыққан. Оның клубы жүріс және осы арқылы өтетін аймақтың христиандық және фольклорлық дәстүрлеріне негізделген әлеуметтік құрылымға, мәдениетке және ритуалдарға ие.

Тарих

Бұл идея 1955 жылдың тамызында "Дейлсман" журналында жарияланған мақаладан бастау алды. Оның авторы Билл Коули Солтүстік Йорк Моорс аймағынан шығыстан батысқа (немесе керісінше) 64 шақырымдық қашықтықты, бір-екі жолды кесіп өтетін кездерден басқа, толығымен жусан арасымен жүріп өтуді сипаттады. Аймақтың шалғай орналасқандығын ескерсек, жалғыз саяхатшы бір-екі күндік саяхатында басқа адамға кездеспеуі мүмкін. Коули, егер біреу батыс шетіндегі Скарт Вуд Мурдан жағалаудағы Равенскарға дейін, моордың негізгі суайдырына жақын немесе оның бойымен, тәуліктің ішінде жүріп өте алса, оны көрсете алатынын айтты. Алғашқы өту 1955 жылдың 1-2 қазанында аяқталды. Коули 23 сағатта өтуді жүзеге асырған топтың құрамында болды және ол "Лайк Уэйк Уолк" атты кітап жазды, оны жиі қайта жаңартып отырды. Автордың өмірінде кітап он екі рет басылып, мыңдаған данасы сатылды. Оны 2001 жылы Пол Шервуд қайта қарады. Коулидің идеясы 1955 жылы ол бұл шақыруды жасауға дейін жылдар бойы дамыды. Ол 1935/36 жылдары "Storming Along" атты өлең жазып, моорды кезіп өтуді сипаттады және серуендеудің бірнеше маңызды нүктелерін атап өтті. Оның "Дейлсман" журналына алғашқы үлесі, археолог Фрэнк Элгидің, антиквар және фольклор маманы Джон Кристофер Аткинсонның, сондай-ақ жазушы және саяхатшы Альфред Дж. Браунның еңбектеріне деген құрметін көрсететіндей болып көрінеді.

Бағыт

Жүргізу әдетте батыстан шығысқа қарай жасалады, бірақ кез келген бағытта жүруге болады. Сәтті өту 24 сағат ішінде аяқталуы тиіс. Нақты маршрут жоқ, бірақ Lyke Wake Club және оның ізбасарлары сәтті өтуді анықтайтын ережелерді қабылдаған. Тіркеу мақсатында жүріс бастапқы орнынан басталады, Осмотерли маңындағы Scarth Wood Moor-дағы Ordnance Survey тригонометриялық нүктесі (NGR: SE 459 997) және Равенскардағы Raven Hall қонақ үйінің барында аяқталады (NGR: NZ 981 018). Практикалық тұрғыдан алғанда, қабылданатын соңғы нүктелер – батыс жағындағы Осмотерли су қоймасының жанындағы Sheep Wash тұрақ орнына жақын Lyke Wake Stone және шығыс жағындағы екінші Lyke Wake Stone орналасқан Beacon Howes тұрақ орны. Сәтті өтулер мүмкіндігінше жоталардың биік бөлігімен жүруі керек, ал Eskdale-ге бұрылғандар дисквалификацияланады. Маршрут Stokesley Helmsley жолымен (B1257) 842 нүктесінен (Clay Bank Top) 503 нүктесіне (Orterley Lane соңы), Whitby Pickering жолымен (A169) 945 нүктесінен (Sil Howe) 701 нүктесіне (Saltergate маңы), және Scarborough Whitby жолымен (A171) 538 нүктесінен (Evan Howe) 579 нүктесіне (Falcon Inn) дейін өтеді. Нүктелердің нөмірі – теңіз деңгейінен биіктігін көрсетіп, Солтүстік Йоркширдің бір дюймдік Ordnance Survey туристік картасында (1970 жылғы басылым) берілген; метрикалық эквиваленттері Landranger және Explorer сериялы карталарда көрсетілген. Алғашқы маршрут Scarth Wood Moor тригонометриялық нүктесінен басталып, Live Moor-дан Hasty Bank-ке дейін Alum/Jet Miners жолымен, содан кейін Smuggler's Trod, Bloworth, Ironstone теміржолы, Esklets, White Cross (Fat Betty), Shunner Howe, Hamer, Blue Man i' th' Moss, Wheeldale Stepping Stones, Fen House, Tom Cross Rigg, Snod Hill, Lilla Howe, Jugger Howe шатқалы, Helwath, Pye Howe Rigg арқылы Рейвенскарға (Raven Hall қонақ үйі) дейін жалғасты. Бұл маршруттың бір бөлігі RAF Fylingdales ерте ескерту радар станциясының Қорғаныс министрлігі бақылауындағы аймағында орналасқандықтан, қазір жүру мүмкін емес. Көптеген өтулер қазір классикалық маршрутты ұстанады, ол алғашқы маршруттың өзгеруі. Ол Scarth Wood Moor тригонометриялық нүктесінен немесе Sheepwash тұрақ орнындағы батыс Lyke Wake Stone-нан басталады, Live Moor-дан Carlton Moor, Cringle Moor, Cold Moor және Hasty Bank арқылы жоталық жолмен, Smuggler's Trod, Bloworth, Ironstone теміржолы, Esklets немесе South Flat Howe немесе Lion Inn, White Cross (Fat Betty), Shunner Howe, Hamer, Blue Man i' th' Moss, Wheeldale Stepping Stones, Fen Bogs, Eller Beck, Lilla Howe, Jugger Howe шатқалы, Stony Marl Moor арқылы шығыс Lyke Wake Stone-ға Beacon Howes немесе Рейвенскарға дейін жалғасады. Классикалық маршруттың қысқаша сипаттамасы мен суреттерін Ричард Гилберт өзінің "The Big Walks" кітабында келтіреді, ал нұсқаулық қолжетімді. Альфред Уэйнрайттың "Жағалаудан жағалауға" еңбегінде батыс жартысының егжей-тегжейлі суреттелген сипаттамасы берілген. Көптеген өтулер батыстан шығысқа қарай жасалады. Бастапқыда теңізге қарай шығыс бағытта жүру, батыстан соққан желдің арқасында оңайырақ деп есептелді, бұл желге қарсы емес, желдің бағытында жүруге мүмкіндік береді, сондай-ақ жусан жаяу жүргіншіден алыс жатқанда ыңғайлы. Батыстан шығысқа қарай өтудегі ең үлкен көтерілулер мен түсулер алғашқы он мильде, жүргінші әлі де сергек болған кезде болады. Lyke Wake Walk маршрутын жүріп өту "өту" деп аталады, ал жүріс-саяхатқа қатысу "аза тұту" деп аталады. Алғашқы жылдары маршрут қиын болды, күш-жігер мен физикалық төзімділікті қажет етті, өйткені оның көп бөлігінде жол болған жоқ. 1970 жылдардың ортасынан бастап маршрут қайта қарастырылды, себебі оны жасауға тырысқан адамдардың саны жер бетін эрозияға ұшыратты, сондай-ақ жүргіншілер мен олардың қолдаушы топтарының күндіз-түні, әсіресе Осмотерлиде, Равенскарда және шалғайдағы фермаларда аң құстарына, қойларға және жабайы жануарларға кедергі келтірді. Жолдың Кливленд жолымен және Уэйнрайттың жағалаудан жағалауға жүзуімен ұзақ бөліктерін бөлісуі эрозияны күшейтті. Басқа пайдаланушылар, кейбіреулері заңды, кейбіреулері заңсыз, соның ішінде тау велосипедтері, мотоциклдер, квадроциклдер және ауыл шаруашылығы мен шөпті жерлерді басқару көліктері проблеманы ушықтырды. Басқа маршруттар мүмкін, ал серуендеу клубы Ұлттық парктің билігімен бірлесіп қоршаған ортаға зиян келтіруді шектеуге тырысады. Ordnance Survey енді Ұлттық парк билігінің ұсынысы бойынша карталарда маршрутты белгілемейді, көптеген адамдардың өтуін болдырмау үшін бұл шара ретінде қолданылады, және маршрут бірнеше жыл бойы Ұлттық парк билігінің жарияланымдарында еске алынбады.

The walk is usually done from west to east although it can be done in either direction. A successful crossing must be completed within 24 hours. There is no exact route but the Lyke Wake Club and its successor have rules regarding what can be considered a successful crossing. For record purposes the walk starts at its original departure point, the Ordnance Survey Trig point on Scarth Wood Moor, near Osmotherley, (NGR: SE 459 997) and finishes in the bar of the Raven Hall Hotel in Ravenscar. (NGR: NZ 981 018). For practical purposes the acceptable end points are the Lyke Wake Stone adjacent to Sheep Wash car park at Osmotherley Reservoir at the western end and Beacon Howes car park where there is a second Lyke Wake Stone at the eastern end. Successful crossings must stick to the moorland summits as far as practicable and walkers straying into Eskdale are disqualified. The route crosses the Stokesley Helmsley road (B1257) between Point 842 (Clay Bank Top) and Point 503 (Orterley Lane end), the Whitby Pickering road (A169) between Point 945 (Sil Howe) and Point 701 (near Saltergate) and the Scarborough Whitby road (A171) between Point 538 (Evan Howe) and Point 579 (Falcon Inn). Point numbers are the height in feet above sea level as given on the one inch Ordnance Survey Tourist Map of the North York Moors (1970 edition); the metric equivalents are identified on the Landranger and Explorer Series maps. The original route began at Scarth Wood Moor trig point, followed the Alum/Jet Miners Track from Live Moor to Hasty Bank, then to Smuggler's Trod, Bloworth, Ironstone Railway, Esklets, White Cross (Fat Betty), Shunner Howe, Hamer, Blue Man i' th' Moss, Wheeldale Stepping Stones, Fen House, Tom Cross Rigg, Snod Hill, Lilla Howe, Jugger Howe ravine, Helwath, Pye Howe Rigg, to Ravenscar (Raven Hall Hotel). This route is no longer possible as a section is within the Ministry of Defence controlled area at RAF Fylingdales Early Warning Radar Station. Most crossings now follow the classic route, a variation of the original. It begins at Scarth Wood Moor trig point or the western Lyke Wake Stone in Sheepwash car park, follows the summit track from Live Moor over Carlton Moor, Cringle Moor, Cold Moor and Hasty Bank, Smuggler's Trod, Bloworth, Ironstone Railway, Esklets or South Flat Howe or Lion Inn, White Cross (Fat Betty), Shunner Howe, Hamer, Blue Man i' th' Moss, Wheeldale Stepping Stones, Fen Bogs, Eller Beck, Lilla Howe, Jugger Howe ravine, Stony Marl Moor, to the eastern Lyke Wake Stone at Beacon Howes or Ravenscar. A summary description of the classic route with photographs is described by Richard Gilbert in his book, The Big Walks and a guidebook is available. A detailed illustrated description of the western half of the walk is given in Alfred Wainwright's A Coast to Coast Walk. Most crossings are done west to east. The original challenge, crossing towards the sea in an easterly direction is thought to be easier because of the prevailing wind from the west making it easier to walk with the wind on one's back and with the heather lying away from the walker. On a west to east crossing, the major ascents and descents occur in the first ten miles when the walker is relatively fresh. A traverse of the Lyke Wake Walk route is referred to as a crossing and the act of participating in the walk is known as dirging. In the first few years, the walk followed a difficult route requiring endeavour and physical endurance as there was no track over most of its length. From the mid 1970s the walk was re thought because the numbers of people attempting it had, in places, eroded the ground surface, and disturbance to game birds, sheep and wildlife by walkers and their support parties at all times of day and night, particularly in Osmotherley, Ravenscar and at remote farms. Footpath erosion was compounded by the walk sharing long stretches of its route with the Cleveland Way and Wainwright's Coast to Coast Walk. Other users, some legal, some illegal, including mountain bikes, motor cycles, quad bikes and agricultural and moorland management vehicles exacerbated the problem. Alternative routes are possible and the walk club works with the National Park authority to try to limit environmental damage. The Ordnance Survey no longer marks the walk route on maps at the recommendation of the National Park Authority, as a measure to discourage large numbers undertaking a crossing and the walk was not mentioned in National Park Authority publication for a number of years.

Аймақтағы басқа да ұзақ қашықтыққа жүретін жерлер

Балама қиындықтар мен жолдарға Хэмблтон Хоббл, Шепардс Раунд, Ақ Розалар жолы, Лайк Уэйк Вэй, Моникс Трод, Рельс Трейл, Хэмблтон Дроув Роуд, Кресттер жолы және ұзақ қашықтыққа арналған жолдар кіреді. Солтүстік Йорк Моорс аймағында батыстан шығысқа қарай, Гормайр көлінен Клутон Вайкке дейін, Лайк Уэйк Вэйден оңтүстікке қарай шамамен он мильдей жерде, сөз ойыны ретінде, «Көл Вайк жолы» деп аталатын балама маршрут ұсынылған. Лайк Уэйк Вэй – Осмотерлиден Рейвенскарға дейін, қоғамдық жолдар арқылы, тұруға орын және басқа да жабдықтар бар жерлерден өтетін, қиындық тудырмайтын балама жол. Таңдалған маршрутқа байланысты, оны аяқтауға бірнеше сағаттар қажет, және оны екі немесе үш күнде аяқтауға болады. Альфред Уэйнрайт бұл жолдың оның «Теңізден теңізге» жолының лайықты аяқталуы болуы мүмкін екенін айтты, бірақ ол 64 шақырымды (40 миль) бірден жүріп өтуді ұсына ма, жоқ па, нақты айтпады. Уэйнрайттың осы жолды аяқтағаны туралы ешқандай жазба жоқ. Жолды ақырын, саяжайлап жүруге ешқандай шектеу жоқ, тіпті төрт күнге созылған маршрут бойынша нұсқаулық та жарияланған.

Lyke Wake клубтары

Бірінші Lyke Wake клубы бірінші өту аяқталғаннан кейін бірден құрылды. Алғашқы жолды аяқтағандар оның негізін қалаушылар болды. Жүру "Lyke Wake Dirge" ("Лайк ұйқысының жыры") – Йоркширдің ең көне сақталған диалекттік өлеңі. Коули бірінші өткелдің аяқталуына дейін жаяу жүріс пен азалы әнді байланыстыруды ұсынды. Ән жанның өлімнен кейінгі өмірден өтуі туралы айтады. Бұл жол өлілердің жолын жалғастырмайды, бірақ оған тарихи немесе археологиялық дәлелдер жоқ. Физикалық қиындықтар, ауа райының нашарлауы және қиын жағдайлар осы жоқтауды клуб әндеріне айналдырады. Клуб өзінің мәдениетін қалыптастырды және азалы әнге негізделген дәстүрлерді дамытты, Кливленд тарихының аспектілері, ырымдар мен фольклор, және азап, өлім, жерлеу және өмірден кейінгі өмірмен байланысты рәсімдер, олар кеңінен Йоркшир, Солтүстік Англия және христиандық сипаты бар, жергілікті фольклорды мойындаумен және бастапқыда бағбандық жерлерді мекендеген пұтқа табынушы ата-бабалар. Оның мәдениеті салт-дәстүр, фольклор және өлім-жітім мәселелеріне қатысты салтанатты, бірақ 64 шақырымдық жаяу жүрудің қатысушыларының өзін-өзі азаптауына қатысты жеңіл жандық аспектілері бар. Клубқа мүшелік сәтті өту туралы жазбаша есеп бергеннен кейін берілді және сәтті жүргіншілерге клубтың гербі, қара табыты бар қара жиекті көңіл айту картасы түрінде мүшелік картасын алуға құқылы. Көптеген өтпелі есептер күлкілі және әр түрлі формаларда, соның ішінде проза, поэзия, карталар, өлтірілгеннен кейін есептер, соңғы өсиеттер мен өсиеттер, пьесалар және т.б., олардың кейбіреулері Коулидің Lyke Wake Walk кітабының көптеген басылымдарында және мүшелер үлестірген әдебиет пен өнерге арналған жеке томда келтірілген. Әйел мүшелері "Сөзгерлер", ерлер "Диржерлер" деп аталады. Бұл жарыс ашық ауада жарыстар мен қаржы жинау шаралары ұлттық өмірдің бір ерекшелігіне айналған кезде пайда болды. Ол танымал болды және әсіресе Йоркширде және Англияның солтүстігінде ашық ауада жүргендер үшін "өту рәсімі" деп саналды. Бұл игі мақсаттарға арналған қаржы жинаушылар үшін қиындық туды. Клуб деректеріне сүйене отырып, сенімді бағалаулар бойынша, өзеннен өтетін адамдардың саны 250 мыңнан асады. Мүмкін, 30 000-нан астам адам бірнеше рет, көпшілігі оннан астам рет, ал бірнешеу жүзден астам рет өзеннен өтті. Бір бағалау бойынша 1994 жылға дейін барлық жолдардың саны бір миллионға жетті, бірақ бұл деректерді растай алмайды. Клуб бірнеше рет жолды кесіп өтетін жаяу жүргіншілерді марапаттап, жолды, бау-бақшаны және оның мәдениетін білетіндерін мойындаған дипломдар береді. Клуб Каулиді "бас дирижер" деп атады және басқа офицерлерге Меланхоликалық Mace Bearer, Қатысқан архившілер, Мелодиялы Minstrels, Қуанышсыз Капеллан, Жайлы мүйіз соғушы және Қауіпті қайыршы кірді қосты. Сыйлықтарға: "Қайғы-қасірет шебері", "Қайғы-қасірет докторы" және "Өткен шебері" жатады. Жүзден астам жолды кесіп өткен жүргіншілер қарт жүз жылдықтар деп аталады. 2016 жылдың наурызына дейін төрт адам осы жетістікке жетті. Докторантура 7 (ең төменгі) Екі бағытта да, соның ішінде желтоқсан, қаңтар немесе ақпан айларында қолдаусыз және қысқы жолмен жүріп өтуі тиіс. Жүру немесе клубқа қатысты тақырып бойынша диссертация тапсыруы керек, бұл жүлде алушыға серуендеу және басқа да іс-шараларда қызғылт түсті мойыншақ киюге құқық береді. Бұрынғы шебер / ханым 15 (ең аз) Дәрігер мәртебесіне қойылатын талаптарға қоса, иеленуші "клубқа үлкен қызмет көрсетуі" және "күндіз немесе түнде кез-келген бауыздан жол таба алуы керек, не мас, не айық, карта немесе компассыз" оны / оны серуендеу және басқа да функцияларда күлгін және қара бутонье киюге құқылы етеді. Бұл марапатты клуб құрметпен береді және оған өтініш жасауға болмайды. New Lyke Wake клубы "Тазалау орнын жеткізуші" дәрежесін сәтті және кез-келген сәтсіздіксіз үш (немесе одан да көп) партияны жүріп өткен басшыларға тағайындады. Ол іс-әрекетсіз де берілуі мүмкін, бірақ басқа дәрежелер тек алушы оқтауға қатысқан кезде ғана беріледі. Бұл жолдың танымалдылығы Коулидің кітаптарына байланысты, олар мұрттардың тарихы, археологиясы, географиясы, табиғи тарихы және фольклоры туралы түсінік береді. Кітап клуб пен оның мәдениетін әзіл-сықақпен сипаттап береді. Оның алғашқы басылымында 1958 жылдың қазанына дейін сәтті өткен жолаушылар тізімі жазылған. Кейбір қиылысу баяндамаларынан үзінділерді қолданумен бірге болашақ басылымдарға енгізу мүмкіндігі бұл қиындықты қабылдауға ынталандырушы болды және тілшілерді өнертапқыш болуға шақырды. Коули 1994 жылдың 14 тамызында қайтыс болды. Ол құрған Lyke Wake клубы 2005 жылдың қазанында, жолдың 50 жылдығында жабылды. Коули құрған дәстүрді сақтау және ескі клубтың өтулерді тіркеу, оқтаулар өткізу және мемлекеттік органдармен байланысқа түсу сияқты функцияларын өз мойнына алу үшін жаңа клуб құрылды. New Lyke Wake клубының қызметтеріне Солтүстік Йоркшир бау-бақшасының жас саяхатшылардың табиғатты қорғау тобына, Кливленд іздеу-құтқару тобына қаржы жұмсау және Ұлттық бау-бақшадағы мектептер үшін әңгімелер байқауы кірді. Жаңа клуб жол туралы жаңа ақпаратты өз веб-сайтында сақтайды, жол бойындағы жолдарды жөндеуге қаржы жұмсайды және қоқысты тазалайды, сондай-ақ жас клуб мүшелеріне білім беру және ашық ауадағы іс-шараларға гранттар береді. Екі клубтың да мүшелікке қабылдау критерийі – 24 сағат ішінде өтуді аяқтау, және құрметті, серіктес немесе корпоративтік мүшелер жоқ. 65 жастан асқандарға әр бес жыл сайын қосымша 12 сағат беруге рұқсат етілген, бірақ қарт жаяу жүргіншілердің көп болғанымен, олардың ешқайсысы осы жеңілдікті пайдаланбаған. Алғашқы жылдары Osmotherley-дегі Queen Catherine қонақүйі мен Ravenscar-дегі Pollard Cafe-де тіркеу кітаптары сақталды. Lyke Wake клубтары ережелерге сәйкес келу үшін жеке өтулерді бақылаған жоқ, өйткені Коули айтқандай: "Бұл жолды аяқтауға ниеттенген ешкім алдамайды, сәтті өтудің қанағаттануы толығымен жеке адамға байланысты".

The first Lyke Wake Club was formed immediately on completion of the first crossing. Those completing the first crossing were its foundation members. The walk takes its name from the "Lyke Wake Dirge", probably Yorkshire's oldest surviving dialect verse, which is about watching over the wake of the corpse (lyke). Cowley proposed linking the walk and the dirge before the first crossing had been completed. The song tells of the soul's passage through the afterlife. The walk does not follow a corpse road, although it has been suggested it does, though there is no historical or archaeological evidence for it. The physical challenge, possibility of bad weather and difficult conditions make the dirge an appropriate club song. The club established its own culture and developed traditions based around the dirge, aspects of Cleveland history, superstitions and folklore, and rituals associated with suffering, death, funerals and the after life that are broadly Yorkshire, northern English and Christian in character, with an acknowledgement of local folklore and the pagan forebears who originally inhabited the moorlands. Club meetings were termed "wakes" and the club badge was coffin shaped and decorated with the Ordnance Survey symbol for a tumulus (burial mound), many of which are found along the route. Its culture is of solemnity regarding issues of ritual, folklore and mortality but with light hearted aspects relating to the self inflicted suffering of participants undertaking the 40 mile (64 km) walk. Club membership was/is granted on submission of a written report of a successful crossing and entitles successful walkers to a membership card in the form of a black edged condolence card bearing the club crest, a black coffin. Many crossing reports are humorous and in various forms including prose, poetry, maps, post mortem reports, last wills and testaments, plays, etc., some of which are quoted in the many editions of Cowley's Lyke Wake Walk book and in a separate volume devoted to literature and artwork contributed by members. Female members are termed "Witches", males are "Dirgers". The walk emerged when outdoor challenges and sponsored fund raising events were becoming a feature of national life. It became popular and was considered a "rite of passage" for outdoor enthusiasts in Yorkshire in particular and across the north of England. It became a challenge for fundraisers for good causes. Reliable estimates, based on club records, put the number of people having completed a crossing at more than 250,000. Possibly more than 30,000 made more than one crossing, a significant number have completed it more than ten times and a handful have made more than a hundred. One estimate put the total number of crossings up to 1994 at one million, but this is not supported by records. The club celebrates walkers who have undertaken multiple crossings with awards called degrees acknowledging knowledge the route, the moorland and its culture. The club designated Cowley as "Chief Dirger" and other officers included a Melancholy Mace Bearer, Harassed Archivists, Melodious Minstrels, a Cheerless Chaplain, a Horrible Horn blower and an Anxious Almoner. Degrees conferred include Master/Mistress of Misery, Doctor of Dolefulness and Past Master/Mistress. Walkers who completed more than one hundred crossings are referred to as Senile Centenarians and as of March 2016, four people have achieved this landmark.) The requirements for degrees are:

Degree Crossings NotesMaster/Mistress of Misery3 (minimum)Must have done the walk in both directions entitling the recipient to wear a black neckband at wakes and other functions. Doctor of Dolefulness7 (minimum)Must have done walk in both directions including an unsupported crossing and a winter crossing in December, January or February. Must present a thesis at a wake on a subject relating to the walk or club, entitling the recipient to wear a purple neckband at wakes and other functions. Past Master/Mistress15 (minimum)In addition to the requirements for Doctor status, the recipient must have performed "great services to the club" and be capable of "finding the way across any moor by day or night, whether drunk or sober without map or compass" entitling him/her to wear a purple & black boutonniere at wakes and other functions. It is awarded on an honorary basis by the club and cannot be applied for. The New Lyke Wake Club has instituted the degree of "Purveyor of Purgatory" for leaders who have successfully, and without mishap, conducted three (or more) parties on the walk. It can be awarded in absentia but the other degrees are only awarded when the recipient is in attendance at a wake. The walk's popularity owes much to Cowley's book which gives insights into the history, archaeology, geography, natural history, and folklore of the moors. The book describes the club and its culture in a tongue in cheek humorous style. Its first edition contained a list of the successful crossings up to October 1958. The possibility of inclusion in future editions together with the use of quotes from some crossing reports became an incentive to those taking on the challenge and inspired correspondents to be inventive and "attain literary heights". Cowley died on 14 August 1994. The Lyke Wake Club, he founded, closed in October 2005, the walk's 50th anniversary. A new club has been established – not without controversy – to preserve the traditions established by Cowley and take over the old club's functions of recording crossings, holding wakes and liaising with public authorities. The New Lyke Wake Club's activities have included donating funds to the North York Moors National Park young explorers conservation group, Cleveland Search and Rescue Team, and a short story competition for schools within the National Park. The new club maintains up to date route information on its website, funds footpath repairs and removes litter along the route, and gives grants to young club members for educational and outdoor pursuits purposes. Both the original and new clubs' criterion for membership is the completion of a crossing within 24 hours, and there are no honorary, associate or corporate members. A concession is that anyone can claim an extra 12 hours for every five years over the age of 65 but, although there have been crossings by older walkers, some over eighty years old, there is no record of any of them claiming the concession. In earlier years signing in/out books were kept at the Queen Catherine Hotel in Osmotherley and at Pollard Cafe in Ravenscar. The Lyke Wake Clubs have not monitored individual crossings for compliance with the rules, as Cowley stated "No one who is going to do this Walk is going to cheat, the satisfactions of crossing successfully are entirely for the individual".

Lyke Wake жарысы

Жол анық трассаға айналғаннан кейін, Lyke Wake клубы жарыс өткізу мүмкіндігін қарастырды. Алғашқы Lyke Wake Race жарысы 1964 жылы өткізілді және 10 шілдеге ең жақын сенбі күні жыл сайын өткізілді (2001 жылы ауыз және тырнақ ауруының таралуына байланысты жарыс тоқтатылды). 2014 жылғы 50 жылдық мерейтойына дейін, ұйымдастырушылар қатысуын тоқтағанша жарыс өткізіліп келді. 2015 жылы жарыс Квакерлер жүгіру клубының ұйымдастыруымен жалғасты. 2020 жылғы COVID-19 пандемиясына байланысты жарыс тоқтатылғанға дейін, әр шілде айында өткізіліп келді және 2022 жылы қайта басталды. Алғашқы жарыс Осмотерли жазғы ойындарымен бірге ұйымдастырылды. Ол Бикон-Хауста басталып, Осмотерлиде аяқталды. Екі шара да бірнеше жыл бойы бір күні өткізілді. Алғашқы жылдары Пакрин ағайындары – Артур, Филипп және Ричард жетекші жүгірушілердің қатарында болды, ал олардың екеуі алғашқы он жарыстың тоғызында жеңіске жетті. Басқа жеңімпаздардың ішінде Джосс Найлор сияқты белгілі спортшылар/жота жүгірушілер де болды. Билл Смит жарыстың 1981 жылға дейінгі тарихын баяндады. Квакерлер жарысты өздеріне алғаннан бері ол шығыс бағытта, Шепвоштан басталып, Равенскарда аяқталады. Lyke Wake Walk және Lyke Wake Race дәстүрі бойынша, өту уақыты ең жақын толық минутқа дейін дөңгелектенеді; секундтар тіркелмейді. Жарыс кемшілік жүйесі бойынша өткізіледі, жүгірушілер өз уақытын алдын ала бағалап, барлық жүгірушілер бір уақытта аяқтауы тиіс деген есеппен әртүрлі старт уақытын алады. Бірінші орын алған ер және әйел жүгірушілерге, сондай-ақ ең жылдам ер және әйел жүгірушілерге жүлделер беріледі. Жарыс алғаш рет 1964 жылы Равенскар Биконынан Осмотерлиге қарай өткізілді. 1976 жылы, орман өрттеріне байланысты, жарыс Осмотерлиден басталып, дәстүрлі маршруттың бірінші жартысын қамтиған және кері қайтарылған күйінде өткізілді. 1998 жылы жарыс Шепвоштан Равенскарға дейін өткізілді, ал 2001 жылы ауыз және тырнақ ауруына байланысты толығымен тоқтатылды.

Once the route became established as a clear track, the Lyke Wake Club considered the possibility of holding a race. The first Lyke Wake Race was held in 1964 and was held annually on the nearest Saturday to 10 July (except 2001 when it was cancelled because of an outbreak of foot and mouth disease) until 2014, its 50th anniversary when the organisers ceased to be involved. In 2015, the race continued with the organisation undertaken by the Quakers Running Club. It has been held every July since, until the 2020 edition was cancelled due to the COVID 19 pandemic, resuming in 2022. The first race was organised to coincide with the Osmotherley Summer Games. It started at Beacon Howes with the finishing line in Osmotherley. Both events were organised on the same date for a number of years. In the early years the Puckrin brothers, Arthur, Philip and Richard, were prominent amongst the leading runners with the first two brothers winning nine of the first ten races between them. Other winners have included prominent athletes/fell runners such as Joss Naylor. A history of the race up to 1981 has been given by Bill Smith. Since the Quakers took over the race, it has been held in an eastern direction, starting at Sheepwash and finishing in Ravenscar. The tradition of the Lyke Wake Walk and Lyke Wake Race is that crossing times are rounded to next whole minute; seconds are not recorded. The race is held under a handicap basis, with runners estimating their time beforehand and being given a different starting time on the estimation that all runners finish at the same time. Prizes are awarded for first male and female finishers and fastest male and female runners. The race was first held in 1964, running from Ravenscar Beacon to Osmotherley. In 1976, due to moorland fires, the race was run out and back, starting in Osmotherley and taking in the first half of the traditional route. By 1998, the race was run from Sheepwash to Ravenscar, and in 2001 was cancelled entirely due to foot and mouth disease.

Қосымша ақпарат

Бұл жорық телеарналар, радиобағдарламалар мен жазба мақалалар арқылы БАҚ назарына іліккен. 2015 жылы, 60 жылдық мерейтойында, BBC Radio 4 арнасының "Ramblings" бағдарламасын Клэр Болдинг жүргізіп, 4 және 6 маусым күндері "Lyke Wake Walk" жорығына арналған бөлім шығарды. Алғашқы Lyke Wake Club клубының мұрағаттары, құжаттары мен заттары Солтүстік Йоркшир округінің Нортхеллртондағы мұрағаттарында және Хаттон-ле-Холдегі Райдел халық мұражайында сақтаулы. "Lyke Wake Dirge" әніне әуен жазылды. Оның ерекше бір нұсқасы – Бенджамин Бриттеннің тенор, валторна және скрипкаларға арналған Серенадасының бір бөлігі.