Кіріспе
Бостон мен Вашингтон арасындағы жолаушылар пойызы. Federal Express (1939 жылғы сәуірден бастап ресми түрде Federal деп аталды) – Пенсильвания темір жолы мен Нью-Йорк, Нью-Хейвен және Хартфорд темір жолы жүзеге асырған, Вашингтон, округ Колумбияның Юнион Станциясы мен Массачусетс штатының Бостон қаласындағы Саут Станциясы арасындағы түнгі жолаушылар пойызы. 1912 жылдан 1971 жылға дейін қызмет еткен. Әр түрлі уақытта оның маршруты Порт-Моррис пен Джерси-Сити арасындағы машинамен өтетін (Мэриленд паром), Поукипси көпірі және соңында Пенсильвания туннелі мен Терминал темір жолы арқылы Хадсон өзенінен өтті. Соңғы маршруты бүгінгі таңдағы жоғары жылдамдықты Солтүстік-Шығыс дәлізімен бірдей болды. Пойыз төсек вагондарымен, жолаушылар вагондарымен, сондай-ақ пошта және жүк тасымалдады. 1917 жылдан кейін пойыз кешкі ас уақытынан тыс уақытта жүргендіктен (кешкі сағат 10:00-11:00 аралығында аттанды), тағам қызметі тек сусындармен және жеңіл тамақтармен шектелді, ал таңертең континенттік завтрак ұсынылды, әдетте осы қызметтерді ұсынатын және төсек орындары бар лаунж вагонынан таратылды.
the train
The Federal Express (after April 1939, officially known as just the Federal) was an overnight named passenger train run by the Pennsylvania Railroad and the New York, New Haven and Hartford Railroad between Washington, DC's Union Station and Boston, Massachusetts's South Station from 1912 to 1971. At different times, its route has taken it across the Hudson River via a car float between Port Morris and Jersey City (the ferry Maryland), the Poughkeepsie Bridge, and finally the Pennsylvania Tunnel and Terminal Railroad. The final routing was identical to today's high speed Northeast Corridor. The train carried sleeping cars and coaches, as well as mail and baggage. As the train operated well outside of dinner hours after 1917 (10:00 11:00 PM departure), food service was limited to beverages and light snacks on departure, and continental breakfast in the morning, generally dispensed from a lounge car which also contained sleeping accommodations.
Тарих
Бостон мен Вашингтон арасындағы пойыздар 1876 жылдың 8 мамырында Мэриленд пароходы арқылы Нью-Йорк және Нью-Хейвен темір жолының Харлем өзеніндегі станциясы мен Пенсильвания темір жолының Харсимус буыны (Эксчейндж Плейс терминалына жақын) арасында алты жолаушы вагонын тасымалдауға арналған. Алғашқы қызметтері – бұл Нью-Йорк пен Нью-Ингландия темір жолы (Бостон – Хартфорд) және NYNH&H бағытындағы түнгі пойыз, сондай-ақ жағалау бағытындағы күндізгі пойыз болды. 1893 жылғы үлгі кестесінде Бостон – Вашингтон бағытындағы Colonial Express деп аталатын күндізгі пойыз болған, бірақ түнгі пойыз (қазір NYNH&H жағалау бағытын пайдаланады) әлі де Бостон және Вашингтон экспресі сияқты жалпы атаулармен жүрген (NYNH&H-де оның оңтүстікке қарайғы атауы). 1903 жылы түнгі пойыз Federal Express деп аталды. Пароходпен өту жолаушыларға Нью-Йорктегі күрделі көлікті қала көшелері мен Гудзон өзеніндегі паром арқылы жасаудан аулақ болуға мүмкіндік берді. Бұл әсіресе түнгі пойыз үшін ыңғайлы болды, онда жолаушылар Pullman ұйықтайтын вагондарында қалуға болатын. Екі пойыз да соңғы рет 1912 жылдың 17 қазанында пароходпен сапар шекті. Пенсильвания темір жолы сол кезде барлық басқа пойыздарды Джерси-Сити арқылы емес, Нью-Йорктегі жаңа Пенсильвания станциясына дейін өткізді. Колониалдық экспресс Пенн станциясы мен Гранд-Сентрал терминалы арасындағы автобус байланысын қамтиды. Түнгі бағыттың арқасында Federal Express бір күн ғана осы бағытта жүрді. 19 қазанда Federal Express Поукипси көпірі арқылы барлық теміржол бағытында жұмыс істей бастады. Маршрут Нью-Хейвен мен Трентон арасында NYNH&H Мейбрук желісін (Дерби, Данбери және Брюстер, Нью-Йорк арқылы), NYNH&H-нің Орталық Жаңа Англия темір жолынан Нью-Йорктегі Мейбрукке дейінгі көпір арқылы, Лехай және Гудзон өзені темір жолынан Нью-Джерсидегі Бельвидерге дейін және PRR-дің Бельвидер – Делавэр темір жолының тармағын пайдалана отырып, ұзақ айналып өтуді қамтиды. Мейбрук желісінде жүк көлігінің тығырығына байланысты пойыздың қызметі 1916 жылдың 9 қаңтарында тоқтатылды. 1917 жылдың 1 сәуірінде Нью-Йоркті жалғастыратын теміржолдың ашылуымен Federal Express пен Colonial Express Пенн станциясы мен Hell Gate көпірі арқылы өтетін пойыздар ретінде қалпына келтірілді. Бұл соңғы маршрутта Federal Express бастапқыда 12 сағат 10 минутта жүрді, кейін 9 сағат 45 минутқа дейін қысқартылды. Federal Express екінші дүниежүзілік соғыста үзіліссіз жұмыс істеді, сонымен қатар 1945 жылы қорғаныс көліктерінің кеңсесі 450 мильден аз ұйқы вагондары бағытына тыйым салған, бірақ Филадельфия – Бостон және Вашингтон – Провиденс сияқты пойыздың аралық ұйқылары қатты әсер етті. Бұл тыйым "Сақал кілем" операциясы басталғаннан кейін шығарылды. Соғыстан кейін Federal Express бірте-бірте Pullman Standard теміржол иелігіндегі жеңіл салмақты төсек және вагондармен жабдықталды, оның ішінде 8600 – 8702 сериясының Нью-Хейвен вагондары, 1948 жылғы 14 бөлмелі, 4 қос бөлмелі Point сериясының және 6 бөлімді, 4 қос бөлмелі, 6 бөлмелі Beach сериясының 1955 жылғы төсек вагондары. Азық-түлік қызметі 6 қос жатын бөлмесі бар буфет-салон машинасымен қамтамасыз етілді, ол PRR Falls сериясынан соғысқа дейінгі және соғыстан кейінгі 1960 жылға дейін, ал содан кейін ұқсас конфигурациядағы 1955 жылғы New Haven State сериялы машинамен қамтамасыз етілді. Кейде басқа PRR жаттықтырушылары мен ұйықтағыштар соғыстан кейінгі Federal Express-те де кездеседі, бірақ оның құрамында көбінесе Нью-Хейвен болды. 1968 жылы PRR мен Нью-Йорк орталықтарының бірігуінен құрылған Penn Central 1969 жылы PC соты Нью-Хейвенді сатып алуға бұйрық бергенде, бүкіл пойыздың операторы болды. Ашық бөлімдермен бірге вагондар тез арада кері қайтарылды, өйткені PC бөлімді саяхат опциясы ретінде ұсынудан бас тартты (PRR де, NYC де секциялы жеңіл төсекке тапсырыс бермеді). Буфет-салон қызметі 1970 жылы тоқтатылды, оның орнына закуска барлары көлігі орнатылды; Вашингтон мен Бостон арасында әр бағытта тек бір бөлмелі бөлме және жатын бөлмесі қалды, өйткені сол кезде Филадельфиядан, Пенн Станциясынан және Провиденстен аралық төсекке арналған көліктер тоқтатылды. Сонымен қатар, PC-ді сатып алу кезінде GG1 электротехникасы пойызды Вашингтон мен Нью-Хейвен арасындағы барлық жолмен басқарып, Нью-Хейвен мен Бостон арасындағы жаңадан тағайындалған PRR E бірліктеріне ауыстырды. Federal Express соңғы рейстерін 1971 жылдың 1 мамырында жасады, өйткені сол күні жұмыс істей бастаған Amtrak солтүстік-шығыс дәлізіндегі түнгі пойызды бастапқы жүйеге қосудан бас тартты. Алайда, бір жылдан кейін ғана көпшілік сұранысы Amtrak-ты дәл осындай қызметпен – Boston Washington Night Owl (қазір 66 және 67 нөмірлерін алып жүрген, бұрынғы 176 және 177 нөмірлері күндізгі пойызға берілген) қалпына келтіруге мәжбүр етті. Night Owl кейін 1997 жылы Ньюпорт Ньюсқа дейін ұзартылып, Twilight Shoreliner деп аталды, сонымен қатар арнайы брендтелген төсек және салон вагондары қосылды. Төсек вагоны 2003 жылы Twilight Shoreliner тоқтатылған кезде алынып тасталғаннан кейін Federal Express аты қысқа ғана уақытқа қайта жаңғыртылды, 66 және 67 нөмірлі пойыздар тек жаттықтырушы және бизнес-класс вагондарынан тұрды. Алайда, 2004 жылы атау Amtrak-тың Regional (әдетте Northeast Regional) брендінің пайдасына толығымен алынып тасталды. Түнгі пойыздарға тән болғандай, Federal Express та АҚШ поштасын және тіркелген багажды тасыды. 172 және 173 нөмірлі пойыздар 1971 жылдың 1 мамырына дейін Вашингтон мен Бостон арасындағы Railway Post Office қызметін жүзеге асырды, бұл АҚШ-тағы екінші соңғы RPO қызметі болды (Amtrak соңғы қызметті, New York & Washington RPO-ны 1977 жылға дейін жүзеге асырды). Federal Express-ке Пенн станциясы мен Бостон арасында жеке ұйықтағыш вагонын алып жүрудің қажеті болмады, өйткені New Haven Grand Central Terminal мен South Station арасындағы өзінің түнгі пойзы, Owl (172 және 173 нөмірлі пойыздар) болды.
1911 жылы Бриджпорт апаты
1911 жылғы 11 шілдеде Federal Express пойзы 18 футтық жартастан құлап, кем дегенде 14 адам қаза болды. Пойызда "Сент-Луис Кардиналз" бейсбол командасы да болған.
Юнион станциясының апаты
1953 жылдың 15 қаңтарында таңертең Вашингтонның Юнион вокзалында федералды пойыз жолдың соңына дейін жүгіріп, вокзалдың күту залына кірді. ICC ресми есептеріне сәйкес, #8665 Нью-Хейвен вагонының конструкциялық кемшілігі ауа тежегіш жүйесіндегі бұрыштық кран клапанының тұтқасының соғылу құрылғысымен жанасуына мүмкіндік берді, нәтижесінде клапан жабылды. Бұл, келесі вагондардың тежегішін тоқтатып, оларды локомотив жүргізушісінің басқаруынан шығарды. Автоматты блок сигналы #1339-ға жақындағанда, машинист пойызды баяулату үшін тежегіштерді қолдануға тырысты, бірақ ешқандай әсер болмады. Тежегішсіз вагондар GG1 локомотивін және екі жолаушы вагонын 16-шы жолдың соңынан итеріп жіберді. Олар станция бастығының кеңсесіне құлап, Юнион вокзалының еденінен төмендегі багаж бөлмесіне түсті. "К" бақылау мұнарасының операторы телефон арқылы станция қызметкерлерімен байланысып, оларды басқарылмайтын пойыз туралы ескертті және апатқа дейін станция эвакуацияланды. GG1 локомотиві, #4876 нөміріндегі локомотив, кейіннен бөліктерге бөлініп, багаж бөлмесінен шығарылып, Пенсильвания темір жолының Альтуна шеберханаларында қайта құрастырылды. Жаңа каркас және жоғарғы құрылыммен ол тағы 30 жыл бойы коммерциялық қызметке оралды. Бұл апат 1976 жылғы "Күміс жолақ" фильмінің финалына шабыт берді.