Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фландрия, Невер және Ретель графы (1330–1384)
Count of Flanders, Nevers and Rethel (1330–1384)
Людовик II (Lodewijk van Male; ) (25 қазан 1330, Мале – 30 қаңтар 1384, Лилль), сондай-ақ Людовик Мале деп белгілі, Дампиер әулетінің мүшесі, 1346 жылдан бастап Фландрия, Невер және Ретель графтары, ал 1382 жылдан өліміне дейін Артуа және Бургундия графтары болды.
Louis II (Lodewijk van Male; ) (25 October 1330, Male – 30 January 1384, Lille), also known as Louis of Male, a member of the House of Dampierre, was Count of Flanders, Nevers and Rethel from 1346 as well as Count of Artois and Burgundy from 1382 until his death.
Отбасы
Луи – Фландрия графы Луи I және Франция королі Филипп V-нің қызы, Бургундия графесі Маргарет I-нің ұлы. Оны епископ Пьер Рожер (кейіннен папа Климент VI) кресттеді. Әкесі Брабант герцогтығымен жақындасу мақсатында Брабант герцогі Иоанн III-нің қызы Маргаретқа оның үйленуін ұйымдастырды. Олардың Фландрия графесі Маргарет III (1348–1405) атты қызы болды. Луидің сонымен қатар бірнеше заңды емес ұлдары болды, олардың үшеуі Никополис шайқасында қаза тапты.
Louis was the son of Count Louis I of Flanders, and Countess Margaret I of Burgundy, daughter of King Philip V of France. He was baptised by Bishop Pierre Roger (later Pope Clement VI). His father arranged his marriage with Margaret, daughter of Duke John III of Brabant, in the course of the rapprochement to the Imperial Duchy of Brabant. They had a daughter, Countess Margaret III of Flanders (1348–1405). Louis also had several illegitimate sons, three of whom were killed at the Battle of Nicopolis.
Ереже
1346 жылы оның әкесі Англия королі Эдуард III әскерлеріне қарсы Креси шайқасында қаза тапқаннан кейін, ол Фландрия, Невер және Ретель француз графтықтарын мұра етті. Англо-француз қақтығысында Фландрия гильдиялары ағылшын жүн саудасына тәуелді болғандықтан, Людовикті король Эдуард III-ті өзінің үстемдігін мойындауға мәжбүр етті және ағылшын королінің қызы Изабелламен никелесуге келісім жасады. Луи бұл жағдайдан Франция королі Филипп VI сарайына қашып құтылуға тырысты. 1347 жылы ол Брабант Маргаретке үйленді, бұл Гентте көтеріліс тудырды. Дегенмен, Қара өлім өлкеге апат келтірген кезде және 1349 жылы Людовик ағылшын патшасымен келісімге келгеннен кейін, ол әкесі үшін Фландрияға оралуы мүмкін болды. 1350 жылы Людовик Францияның жаңадан таққа отырған Иоанн II-ге құрмет көрсетуден бас тартқанда беделге ие болды. Оның қайын атасы Иоанн III 1355 жылы еркек мұрагерлері болмай қайтыс болғанда, ол Брабант герцогтығын талап етуге көшті, бірақ оны қайын қарындасы Иоаннадан тартып ала алмады. Луи Андерлехт маңындағы Шёут шайқасында (1356 жылдың 17 тамызы) Брабантия әскерлерін жеңіп, Мехелен, Брюссель, Антверпен және Левен қалаларын басып алды, бірақ ол Жоаннаға қарсы тұра алмады, оған оның күйеуі Люксембург герцогы Вацлав I және оның қуатты ағасы император Карл IV қолдау көрсетті. 1357 жылы Ат бейбітшілік шарты бойынша ол кем дегенде Мехеленнің кішкентай иелігін және гүлденген Антверпен қаласын билікке ие болды. Луи шынайы саясаткер ретінде басқаруға тырысты және бейтараптық саясатын жалғастырды, бұл оны жүз жылдық соғыстың жалғасқан қақтығыстары кезінде Франция мен Англияның қамқорлығында ұстады, Фландрияда тұрақтылық пен салыстырмалы өркендеу кезеңін бастады. Ішкі саясатына қатысты оның басты мақсаты - әкесіне қарсы болғандай, өзіне қарсы кең коалиция құрылуына жол бермеу болды. Соңғы жылдарынан басқа, ол бұған жол бермеді. 1355 жылы Людовик II өзінің жеті жасар қызы Маргаретті Бургундияның кіші герцогы Филипп I-ге үйлендірді. Филипп төрт жылдан кейін обадан қайтыс болды. Әкесінің жерлеріне мұрагер ретінде ол Англия королі Эдуард III-тің ұлы Эдмунд Лэнглидің және 1363 жылдан бері Бургундияның жаңа герцогы Франция королі Иоанн II-нің ұлы Филипп Батылдың қызығушылығын тудырды. Бірнеше жыл бойы қатал сауда-саттықтан кейін граф Людовик II Филипп пен оның ағасы Франция королі Карл V-ке келісім берді. Қарсылығында ол Роман Фландриясының иеліктерін (Лилль, Дуай, Орши) және 200 000 ливр турне төледі. Маргарет пен Филипптің үйлену тойы 1369 жылдың 19 маусымында Генттегі Сент-Баво аббаттығының шіркеуінде өтті. Луи қабілетті билеуші болғанымен, оның салтанатты өмір салты графтықтың қаржысына ауыр жүк салып, наразылықты күшейтті. Алайда, тіпті соңғы жылдары да ол Брюгге азаматтарының Гентке қарсы көтерілісіне қарсы тұруына қол жеткізді. Дегенмен, оның билігінің соңғы жылдары азаматтық қақтығыстармен ерекшеленді. 1379 жылы ол өзінің күйеу баласы Филипп Батылдан Генттегі тағы бір көтерілісті басу үшін көмек сұрады. Фламандтар 1382 жылы Филип ван Артевельде бастаған фламандтар қайтадан көтеріліп, Беверхутсвельд шайқасынан кейін граф Луиді Фландриядан қуды; алайда, Филипп Батылдың ықпалы оны құтқару үшін француз армиясын жинады, ал фламандтар Рузебеке шайқасында жеңілді. Гент тұрғындары 1384 жылы оның өлімінен кейін де қарсылық көрсетуді жалғастырды (ағылшын көмегімен). Оның анасы Маргарет екі жыл бұрын қайтыс болып, оған Артуа графтығы мен Бургундияның еркін графтығы (Франш-Конте) қалды.
When his father was killed at the Battle of Crécy against the troops of King Edward III of England in 1346, he inherited the French counties of Flanders, Nevers, and Rethel. In the Anglo French conflict, the Flanders guilds, depending on the English wool trade, forced Louis to recognize King Edward III as his overlord and arranged an engagement to the daughter of the English king, Isabella. Louis managed to avoid this by fleeing to the court of King Philip VI of France. In 1347 he married Margaret of Brabant, which sparked a revolt in Ghent. Nevertheless, while the Black Death devastated the county and after Louis came to terms with the English king in 1349 he could return to Flanders to succeed his father. In 1350 Louis gained credence by openly refusing to pay homage to the newly ascended King John II of France. When his father in law John III died without male heirs in 1355, he moved to claim the Duchy of Brabant, but was unable to wrest it from his sister in law Joanna. Though Louis managed to defeat the Brabantian forces in the Battle of Scheut near Anderlecht (17 August 1356) and capture the cities of Mechelen, Brussels, Antwerp, and Leuven, he was unable to prevail against Joanna, backed by her husband Duke Wenceslaus I of Luxembourg and his mighty brother Emperor Charles IV. By the 1357 Peace of Ath he at least gained the rule over the small Lordship of Mechelen and the thriving city of Antwerp. Louis tried to govern as a realpolitiker and continued a policy of neutrality, which kept him in favor with both France and England during the continued conflicts of the Hundred Years' War, initiating a period of stability and relative affluence in Flanders. With regards to his internal policy, his main aim was to prevent the formation of a broad coalition against him, as happened against his father. Except for his last years, he was successful in preventing this. In 1355 Louis II had his seven year old daughter Margaret marry the minor Duke Philip I of Burgundy. Philip died from plague four years later. As heir presumptive to her father's territories, she was a highly coveted bride courted by both Edmund of Langley, son of King Edward III of England, and Philip the Bold, son of King John II of France and the new duke of Burgundy since 1363. After several years of tough bargaining, Count Louis II gave his consent to Philip and his brother King Charles V of France. In return he received the lordships of Romance Flanders (Lille, Douai, Orchies) and a payment of 200,000 livre tournois. The marriage of Margaret and Philip was celebrated at the church of Saint Bavo's Abbey in Ghent on 19 June 1369. Though a capable ruler, Louis' lavish lifestyle burdened his county's finances and caused increasing disturbances. However, even in his latter years he managed to get the support of the Bruges citizens against revolting Ghent. The latter years of his rule were nevertheless marked by civil strife. In 1379, he obtained aid from his son in law, Philip the Bold, to put down another Ghent revolt. The Flemings again rose in 1382 under Philip van Artevelde and expelled Count Louis from Flanders after the Battle of Beverhoutsveld; however, the influence of Philip the Bold procured a French army to relieve him, and the Flemings were decisively defeated at the Battle of Roosebeke. The citizens of Ghent continued to resist (with English aid) until after his death in 1384. His mother, Margaret, had died two years previously, leaving him the County of Artois and the Free County of Burgundy (Franche Comté).