Роберт Гулд (1660-1709) – Англиядағы қайта жаңғыру поэзиясының маңызды ақыны. Төмен топтан шығып, ерте жетім қалған өмірі мен шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын жазушысы Роберт Гулд (1660? – 1708/1709) Англиядағы Реставрация поэзиясының маңызды даусы болды. Ол қарапайым отбасында дүниеге келіп, он үш жасында жетім қалды. Оның әпкесі болған болуы мүмкін, бірақ оның аты мен тағдыры белгісіз. Гулд үй қызметіне орналасты. Оның алғашқы жұмыс берушісі белгісіз, бірақ өлеңдеріндегі меңзеулер оның әйел адам болғанын және оның лакей болғанын көрсетеді. Алайда, жиырма жасқа келгенде ол Дорсеттің 6-шы графы Чарльз Саквиллдің қызметіне кірді. Дорсет бостандыққа құмар өмір салтымен және өнерді қолдауымен танымал болды, және Гулд Дорсетпен жұмыс істеген кезде оқу-жазуды үйреніп, кітаптар оқуға мүмкіндік алған болуы мүмкін. Ол үй шаруасындағы асхана бөліміне көшкен сияқты.
English writer
people with a similar name
Robert Gould (1660? – 1708/1709) was a significant voice in Restoration poetry in England. He was born in the lower classes and orphaned when he was thirteen. It is possible that he had a sister, but her name and fate are unknown. Gould entered into domestic service. His first employer is unknown, but hints in his poetry indicate that it was a lady and that his job was as a footman. By the age of twenty, however, he had entered the employ of Charles Sackville, 6th Earl of Dorset. Dorset was known for his libertine lifestyle and his patronage of the arts, and Gould possibly learned to read and write and was afforded books to read while in Dorset's employ. He appears to have moved to the pantry side of domestic service.
Трагедиялық
Гулд трагедия да жазған. Оның алғашқы трагедиясы "Кейусіздік қайғысы" ешқашан қойылмады. Ол оны жазғаннан кейін көп ұзамай, 1689 жылы Біріккен компанияға алып барды. Томас Бетертон театрдың де-факто менеджері болды, ал Элизабет Барри жұлдызды актрисалардың бірі еді. Гульд бұрын оларды "Сатир ойын үйі" арқылы ренжіткеніне қарамастан, екі жұлдыз одан кейін оған ешқандай көмек көрсетпеді. 1695 жылдың қазан айында Гулдтың екінші трагедиясы, "Бәсекелес қарындастар", Дрюри-Лейнде қойылды, тіпті Бетертон мен Барри оған қарсы болғанымен. (Ол кезде Гульд 1709 жылғы еңбектерінің кіріспесінде Бетертон оны кешіргенін айтады, бірақ Барри кешірімсіз болды. Сондықтан 1709 жылғы еңбектерінде Гульд "Сатир ойын үйі" атты бөлімін Барриге арнап қосты және Бетертонға қарсы айтылған сындарды азайтты.) Бұл трагедияға Генри Перселл музыка жазды, және ол сол қиын жылдың стандарттары бойынша орташа табысқа ие болды. 1695 жылғы дағдарыстар туралы толық ақпарат алу үшін Реставрация драмасын қараңыз.)
Gould also wrote tragedy. His first tragedy, Innocence Distress'd, was never performed. He took it to the United Company soon after writing it, in 1689. Thomas Betterton was the de facto manager of the theater, and Elizabeth Barry was one of the star actresses. Whether Gould had offended them prior to Satyr on the Play House or not, the two stars would not give him any aid after it. In October 1695, Gould's second tragedy, The Rival Sisters, was performed at Drury Lane, even though, again, Betterton and Barry opposed it. (By that time, Gould says in the introduction to the 1709 Works, Betterton had forgiven him, but Barry remained obstinate. Therefore, in the 1709 Works, Gould adds another section of the Satyr on the Play House just for Barry and lessens the invective against Betterton.) The tragedy had music by Henry Purcell, and it was a moderate success by the standards of that troubled year. (See Restoration drama for more on the crises of 1695.)
Стиль және әдеби маңызы
Мазмұны жағынан Гулд шыншыл, қатал роялист болды. Оның сатираларында тірі дворяндардың отбасылары мен ата-бабалары, егер олар Англия азаматтық соғысында Кромвель жағына шыққан болса, қатты қынжылға ұшырайды. Сонымен қатар, Гулд Англия шіркеуінің ұстанымдарын ғана емес, сонымен қатар Ричард Бакстерден бастап Джордж Фоксқа дейінгі радикалды протестанттарға деген жек көрушілік білдіреді. Оның әйелдер мен лордтарға жасаған шабуылдарындағы сырттай қалу белгілері анық көрінеді. Олар көрінетіндей болмағандықтары үшін сынға ұшырайды. Гулд ақсүйектердің жалпы адамзаттан жақсырақ болуы керек деп есептеген. Оны ең көп ашуландыратыны – жалғандық, ал одан кейін жасалған опасыздық жазалайтын күнәларының қатарына кіреді. Стильдік тұрғыдан алғанда, Роберт Гулдтың поэзиясы 1710 жылдардағы поэзияға шамалы ұқсас. Ол Джон Олдхэмнің досы болды, поэтикалық формаларында да кейбір ортақтықтар бар. Ол Флитвуд Шепардтың да досы болды, оған бірнеше өлеңдерін арнады. Шепард Мэтью Приор мен Томас Раймердің сенімді серігі болды, сондай-ақ Шепард Гулдқа қаржылық көмек пен жеке достық көрсетті (Слоан). Ол негізінен жабық қаһармандық дистихтермен жазды. Драйденнен басқа, поэзиялық өнімі төмендеп бара жатқан, 1680 жылдардың ақындарының көпшілігі сақталмаған, ал Гулд ерекше орынға ие. Ол негізгі Реставрация ақылынан (Драйден, Рочестер, Бьюкингем) және тіпті Афра Беннен де жас ұрпақ. Ол – Реставрацияның алғашқы буыны, оның Интеррегум туралы әңгімелері ғана болды. Реставрация әдебиетінде оның ерекшелігі – өлең шығаратын қызметкер болуы. Реставрация кезінде қарапайым немесе тіпті кедей отбасылардан шыққан көптеген адамдар болғанымен, Гулд өзінің тәуелсіздігін жеңу үшін өзінің жазуын ең тікелей жолмен пайдаланды. Оның қаламы оған құлдықтан гөрі басқа мамандық алып берді және оған қарапайым өмірден құтылуға, сонымен қатар бай және беделді тұлғалармен тең дәрежеде қарым-қатынас жасауға мүмкіндік берді. Гулд өзінің және келесі екі буын ақындары үшін жақсы танымал болғанымен, оның беделі 19 ғасырда дерлік жойылды. 1730 жылдары Александр Поуп «босқындық» Реставрация ақындарын және басқа «тори» жазушыларын мойндамай бастағанда, олар Кавалер ақылынан бірте-бірте алшақтады, Гулдтың еңбектері жарияланбай қалды және қоғамдық санадан шықты. Оның сатиралары жыныстық тұрғыдан ашық және ерекше қатыгез болғандықтан, ол әдебиет тарихын зерттеген және 20 ғасырдағы әдебиеттің канонын қалыптастыруға жауапты Виктория дәуірінің сыншыларына мүлдем қабылдауға болмайтын еді. 20 ғасырдың соңында оның есімі Фелисити Нуссбаум сияқты феминистік әдеби сыншылармен «әдеби жәбіршіліктің» мысалы ретінде қайта жаңғырды. Оның «Біз жек көретіннің шегінде» Гулдтың ең қатал сатираларын (және жоғарыда келтірілген Love Given O'er және одан алынған өріс) сақталмаған жәбіршіліктің дәстүріне тән деп таныды. Гулдтың бір ғана өмірбаяны (Юджин Слоанның) бар, ал оның еңбектерінің қазіргі заманғы басылымы жоқ.
In content, Gould was a sincere, harsh Royalist. In his satires, the families and ancestors of living noblemen are ridiculed viciously, if they took the Cromwellian side in the English Civil War. Additionally, Gould not only asserts Church of England positions, but he has nothing but vitriol for radical Protestants, from Richard Baxter to George Fox onward. His attacks on ladies and lords show all the marks of estrangement. They are attacked for being less than they would appear. Gould appeared to believe that the nobility should be, in fact, better than the general run of mankind. It is the lie that enrages him most, with betrayal being next in his catalogue of sins to lash. Stylistically, Robert Gould's poetry looks forward somewhat to the poetry of the 1710s. He was the friend of John Oldham, and there is some similarity in poetic forms. He was also a friend of Fleetwood Shepheard, addressing several poems to him. Shepheard was a confidante to Matthew Prior and Thomas Rymer, and Shepheard gave both financial aid to Gould and personal friendship (Sloan). He wrote almost exclusively in closed heroic couplets. Other than Dryden, whose poetic output was lowering, few poets of the 1680s are well preserved, and Gould occupies an interesting position. He is a generation younger than the primary Restoration wits (Dryden, Rochester, Buckingham) and younger even than Aphra Behn. His is the first Restoration generation, and he had only stories about the Interregnum. He is additionally unique in the literature of the Restoration in being a servant who composed poetry. While the Restoration had many figures who rose from common, or even poor, families, Gould used his writing to win his independence in the most literal way. His pen earned him a profession other than servitude and enabled him to escape a menial life, and, at the same time, allowed him to treat wealthy and established figures on an even footing. Although Gould was apparently well known to his own and the next two generations of poets, his reputation was virtually erased in the nineteenth century. By the 1730s, when Alexander Pope began to reject the "licentious" Restoration poets and other "Tory" writers gradually distanced themselves from the Cavalier wits, Gould's works fell out of publication and public consciousness. Because his satires are sexually frank and exceptionally vicious, he was wholly unacceptable to the Victorian era critics who attempted literary histories and were responsible for the twentieth century's canon formation in literature. At the end of the twentieth century, his name was revived as an example solely of "subliterary misogyny" by feminist literary critics such as Felicity Nussbaum, whose The Brink of All We Hate held out Gould's most scabrous satires (and almost exclusively Love Given O'er and the passage quoted above) as typical of an unpreserved tradition of misogyny. There remains one biography of Gould (by Eugene Sloan) and no contemporary edition of his works.
Шығармалары
Роберт Гулд, "Ақшаның уақытты бұзуы" (Лондон: Мэтью Воттон, 1693).
Robert Gould, The Corruption of the Times by Money (London: Matthew Wotton, 1693).