Кіріспе
Ортағасырлық Жапониядағы әйел ойын-сауық түрі (白拍子) – Хэйан және Камакура кезеңдерінде ән шырқап, би билеген жапон әйелдері. Олар ер адам киімінде билейтін. (白) сөзі "ақ" деген мағынаны білдіреді, алайда ғалымдар оны басқаша түсіндіру қажет деп санайды; осы түсіндірме бойынша, ол ырғақты соққыдан басқа музыкалық сүйемелдеудің болмауына сілтеме жасайды. Бұл өнер түрі Хэйан кезеңінің ортасында (794–1185) пайда болды. Билік пен қоғамдағы өзгерістер кезеңінде, кейбір ақсүйек отбасыларының жағдайы нашарлағандықтан, олардың қыздары күнкөріс үшін осы өнермен айналысуға мәжбүр болды. Білімді және мәдениетті әйелдер ретінде, олар ән айту, билеу, поэзия және сұлулықтарымен ерекшеленетін жоғары санаттағы ойын-сауықшыларға айналды. 12 ғасырда бұл өнер кең танымал болды, көптеген әйелдер осы танымалдылықтың арқасында осы жолды таңдады. (白拍子) әрқашан ер адам киімін киетін әйел болды. Олар Хэйан кезеңінің соңы мен Камакура кезеңінің басында, 12 ғасырда танымал болды, бірақ 13 ғасырда олардың мәртебесі төмендеді. Олар Камакура кезеңінің соңында немесе 14 ғасырдағы Муромачи кезеңінің басында жоғалып кетті. Бұл мәдениет Но театрына үлкен әсер еткендігі айтылады, өйткені ол дәстүрден тыс би формасын – (白拍子) биін қалыптастырып, оны Но театрына енгізді.
(白拍子) were Japanese female entertainers in the Heian and Kamakura periods who sang songs and performed dances. They danced dressed as men. (白) means "white", although scholars believe that it should be interpreted as ; in this interpretation therefore refers to the lack of musical accompaniment apart from the rhythmic percussion. appeared during the mid Heian period (794–1185). During a time of transition of power and societal change, a change in fortune for some aristocratic families resulted in the daughters of these families needing to perform as in order to survive. As educated and cultured ladies, they become a superior group of courtesans noted for their singing, dancing and poetry as well as beauty. became popular as entertainers in the 12th century, and many women then chose to be because of their popularity. A was always a woman who dressed in men's attire. They were popular in the late Heian and early Kamakura period in the 12th century, but during the 13th century, their status declined. They disappeared around the end of the Kamakura or the beginning of the Muromachi period in the 14th century. It has been said that the culture greatly influenced Noh drama by bringing forth , an unorthodox form of dancing, and introducing it to Noh.
Музыка
әндер негізінен буддалық дұғаларға негізделген. Әндер әдетте баяу әрі ырғақты, сөздері терең мағынаға ие болатын. Олар сонымен қатар, өлеңдерді де жырлаған, онда табиғат бейнелерін қолданып, өмірлік жағдайлардың мәнін жеткізген. Мұндай әндер көбінесе жеті және бес буыннан тұратын жолдардан құралған. Бірақ олар кейбір оқиғаларда сақталған. Кейбір әңгімелерде Шидзука ғибадатханада өткен тойда Йоритомо мен оның әйелі Ходжо Масаконың алдында билеуге мәжбүр болды, онда ол өзінің сүйіктісі Йошицунеге арнап мақтау әні айтты. Бұл Йоритомоны қатты ашуландырды, ол оны өлімге кесуді жоспарлады, бірақ Масако оның өмірі үшін жалбарынды. Шидзука босатылып, Йошицунеге қосылуға тырысты, бірақ ол оның қаза болғанын естіді. Ол кешіп, 1189 жылы қайтыс болды.