Винг бароны және Карнарвон графы Роберт Дормердің өмірі
Robert Dormer, 1st Earl of Carnarvon
Роберт Дормер, 2-й баронет, граф Карнарвон: биография ағылшын аристократы, өмірбаяны, титулдары, жастық шағы, құмар ойындары мен аң аулауға құштарлығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англиялық жұр сэр Роберт Дормер, 2-ші баронет, 1-ші граф Карнарвон, 1-ші виконт Аскотт, 2-ші барон Дормер (шамамен 1610 жылы – 20 қыркүйек 1643 жылы) – ағылшын жұр. Ол сэр Уильям Дормердің ұлы, демек Роберт Дормердің, 1-ші барон Дормердің немересі. Оның анасы – Элис Молино, сэр Ричард Молиноның, 1-ші баронеттің, және Франсис Жерардың қызы. Дормер алты жасында барон Дормер атағын алды, ал 1628 жылдың 2 тамызында, 18 жасында Аскотт виконты және Карнарвон графы атағына көтерілді. Он жетінші ғасырдың биографы Дэвид Ллойдтың айтуынша, ол "жастық шағында тым ерсілі-қарсылы" болған және құмар ойындар мен аң аулауға құмар болған. Ол және оның әйелі сарайдағы маскарадтарда жиі өнер көрсеткен. Ол патшалыққа адал болды және әкесінің күйеуінің қарсылығына қарамастан Англия азамат соғысында король Карл I үшін күресті.
English peer
Sir Robert Dormer of Wing, 2nd Baronet, 1st Earl of Carnarvon, 1st Viscount Ascott, 2nd Baron Dormer of Wing [or Wenge] (c. 1610 – 20 September 1643) was an English peer. He was the son of Sir William Dormer, and thus a grandson of Robert Dormer, 1st Baron Dormer. His mother was Alice Molyneux, daughter of Sir Richard Molyneux, 1st Baronet, and Frances Gerard. Dormer received the title Baron Dormer at the age of six and on 2 August 1628, at age 18, he was raised to Viscount Ascott and was created Earl of Carnarvon. He was, according to the seventeenth century biographer David Lloyd, "extreamly wild in his youth", and addicted to gambling and hunting. He and his wife are recorded as regular performers in masques at court. He was an ardent Royalist and defying his father in law he fought for King Charles I in the English Civil War.
Неке, мансап және кейінгі жылдары
1625 жылғы 27 ақпанда он бес жасында ол өзінің қамқоршысының қызы, леди Анна Софи Гербертке (1643 жылы қайтыс болды) үйленді, бұл оның болашағын қамтамасыз етті, себебі Дормер сол кезде Англиядағы ең бай адамдардың бірі болды. 1641 жылғы 2 маусымда ол Букингемширдің лорд-лейтенанты болып тағайындалды. 1642 жылы ол корольге Йорк қаласында қосылды және 13 маусымдағы жарлыққа қол қойған теңдердің бірі болды, ол корольге қолдау көрсетуге келісім білдірді, ал 15 маусымдағы жарлықта корольдың Парламентке қарсы соғыс бастау ниеті жоқ екені айтылды. Леди Карнарвон 1643 жылғы 3 маусымда шешек ауруынан қайтыс болды. Оның туралы әңгімелер Страффорд қағаздарында (II, 47) және Сидней қағаздарында (II, 621) кездеседі, ал оған арналған өлең 1656 жылғы Choice Drollery басылымында жарияланған. Оның және оның үлкен ұлы Чарльздың портреттері 1887 жылы Гросвенор галереясында Антони ван Дайк туындыларының көрмесінде көрсетілді. Оның қазасының әртүрлі жайлары Мистер Мэннидің шайқас туралы есебінде (2-ші басылым, 90-бет) жинақталған. Сондай-ақ, оның қазасы туралы элегия Сэр Фрэнсис Вортлидің "Тұлғалар мен элегиялар" (1646) еңбегінде де бар. Карнарвон алғаш Оксфорд университетінің Иса колледжінің шіркеуіне жерленді, бірақ оның денесі 1650 жылы Букингемширдегі Уинг қаласындағы отбасылық қабірге көшірілді. Дормердің орнын 1709 жылы қайтыс болған үлкен ұлы Чарльз басты, соның ішінде Дормер отбасындағы Карнарвон графының титулы тоқтатылды.
On 27 February 1625, at the age of fifteen, he was married to his guardian's daughter, Lady Anna Sophie Herbert (d. 1643), which secured her future as Dormer was one of the wealthiest men in England at the time. On 2 June 1641, he was appointed Lord Lieutenant of Buckinghamshire. In 1642, he joined the king at York, and was one of the peers who signed the declaration of 13 June, agreeing to stand by the king, and the further declaration of 15 June, disavowing the king's alleged intention to make war against Parliament. Lady Carnarvon died on 3 June 1643 of smallpox Anecdotes of her are to be found in the Strafford Papers (ii, 47) and the Sydney Papers (ii, 621) and a poem addressed to her is printed in Choice Drollery, 1656. Her portrait and that of her eldest son, Charles, were part of the exhibition of Anthony van Dyck's works at the Grosvenor Gallery in 1887. The different accounts of the manner of his death are collected in Mr Money's account of the battle (2nd ed. pg. 90). There is also an elegy on his death in Sir Francis Wortley's Characters and Elegies, 1646. Carnarvon was buried firstly at Jesus College Chapel at the University of Oxford, but his body was removed in 1650 to a family burial place in Wing, Buckinghamshire. Dormer was succeeded by his eldest son, Charles, who died in 1709 and with him the earldom of Carnarvon in the family of Dormer became extinct.