Кіріспе

1982–1991, 2023 жылдан бері Детройт қаласының көшелерінде, АҚШ-тың Мичиган штатында Формула-1 және кейін Чемпионат Авто Жарыстары (CART) жарыстары өткізілді. Көшелік трасса Ренессанс орталығы мен Кобо Аренаның жанында, сондай-ақ Вудвард даңғылы деп белгілі M 1 тас жолының шағын бөлігін қамтыды. Трасса тегіс, теңіз деңгейінен биіктігі өзгереді. 2023 жылдың 2 маусымында Индикар Детройт Гран-при жарысы үшін трасса өзгертіліп, қысқартылған күйі қайта ашылды.

Формула бірінші

Қаланың халықаралық беделін жақсарту мақсатында ұйымдастырылған жарыс 1982 жылғы маусымда АҚШ-та үш Гран-при өткізілуін қамтамасыз етті (тағы екі АҚШ жарысы – Лонг-Бич пен Лас-Вегас – ұқсас мақсаттармен кестеге қосылған еді), бұл F1 тарихында 2020 жылғы маусымға дейін жалғыз елге тиесілі болды, ол кезде Италия да үш Гран-при қабылдады: Монца, Мугелло және Имола. Детройт Гран-присінің алғашқы жарысында Джон Уотсон 17-орыннан бастап жеңіске жетті, бұл көше трассасындағы жарыстың жеңімпазы үшін ең төменгі старттық позиция. (Уотсон келесі жылы Лонг-Бичте 22-орыннан жеңіп, өзінің бұрынғы рекордын жаңартты.) Детройт көше трассасының Формула-1 тарихындағы орны 1983 жылғы жарыста Микеле Альборетоның Tyrrell 011 машинасымен жеңіске жеткенімен нығайтылды. Бұл 3.0 литрлік Cosworth DFV V8 қозғалтқышының 155 Гран-придегі соңғы жеңісі болды, ол 1967 жылғы Голландия Гран-присінде екі дүркін әлем чемпионы Джим Кларктің қолымен дебют жасаған еді. Бұл сондай-ақ Tyrrell үшін 23 Формула-1 жарысындағы соңғы жеңіс болды, олар 1971 жылғы Испания Гран-присінде сол жылғы әлем чемпионы Джеки Стюартпен бірге Tyrrell 003 машинасымен алғашқы Гран-присін жеңіп алған еді. Жарыс өте қиын және шаршатарлықты деп танылды, өйткені трассаның өте бұрылысты болуы тұрақты түрде ыстық ауа райында жиі зардап шекті. Бұл, мүмкін, 1980-ші жылдардағы Формула-1-де машина мен жүргізуші үшін ең қиын жарыс болды, көбінесе көптеген машиналар механикалық бұзылулар немесе тар бетон қабырғаларға соқтығысу салдарынан жарыстан шығып қалатын. Әсіресе тежегіштер мен қораптар сынғанға дейін сыналып бағаланды – жүргізушілер әр айналымда 20 реттен артық қатты тежеуге мәжбүр болды және бір айналымда 50-60 рет жылдамдық алмастыруға тура келді (сол кезде машиналарда әлі де қолмен қораптар болды), ал 62 айналымды жүргізу әдетте 1 минут 45 секундқа созылды. Әр жарыста жарыскерлердің кем дегенде жартысы жарыстан шығып кетті, сондықтан жарысты аяқтаудың өзі үлкен жетістік саналды, тіпті жеңіске жеткенімен салыстырғанда. 1984 жылғы жарысты әлем чемпионы Нельсон Пике жеңіп алды, бұл F1 жол трассасы бойынша 20 машинаның жарыстан шығуы бойынша рекордты теңестірді. Жарыс аяқталғаннан кейін Мартин Брандлдың Tyrrell машинасының су инъекциялау жүйесінде қоспалар табылды, нәтижесінде ол 2-орыннан айырылып, Tyrrell (сол кезде табиғи аспирациялық DFV-ді қолданатын жалғыз команда) 1984 жылғы маусымнан толығымен шеттетілді. Жарыстағы бес ресми финишер (Брандлді есептемегенде) көрсеткіші 1966 жылғы Монако Гран-приінен ғана төмен. 1985 жылы Детройт F1 күнтізбесіндегі жалғыз американдық кезеңіне айналды – Лас-Вегас 1982 жылдан кейін алынып тасталды, Лонг-Бич 1984 жылы Champ Car сериясына көшті, ал Далластағы жаңа жарыс ыстық ауа райы мен нашарлаған трасса жағдайларына байланысты жарыс күні тоқтатылуға аздап жетті. Сол жылы Айртон Сенна поул позициясын жеңіп алды және трассада үлкен жетістіктерге қол жеткізді, 1986, 1987 және 1988 жылғы жарыстарда жеңіске жетті, сондай-ақ 1986 және 1988 жылдары тағы да поул позициясын иеленді. Трасса жүргізушілер тарапынан орташа бағаланды, әсіресе әлем чемпиондары Ален Прост пен Нельсон Пике оны ұнатпады. Трассаны ұнатпағанына қарамастан, Прост 1988 жылы екінші орынды, ал 1986 және 1987 жылдары үшінші орынды иеленді (барлығы McLaren үшін). Пике көше трассаларын ұнатпады (Австралиядағы Аделаида трассасының жылдамдығы мен кеңдігінен басқа), 1984 жылы Детройтте жеңіске жетті және 1987 жылы Сеннадан кейін екінші орын алды. 1988 жылғы жарысқа дайындық кезінде Пике өзінің Lotus Honda машинасымен 1-бұрылыстан шығу кезінде қабырғаға соғылып, ұятқа қалды. Сол кезде Lotus машинасында бірнеше айналымдар үшін жазылған кадрларды сақтау үшін камера орнатылған еді. 1988 жылғы жарыс, сәтсіз Даллас жарысына ұқсас, өте ыстық болды, ал трасса қатты ыстық пен ылғалдықтан қатты зардап шекті. Жарыс аяқталғаннан кейін жүргізушілер трассаны қатты сынға алды, жарыстың жеңімпазы Сенна қираған бетте жүруді қатты жаңбырда жүрумен салыстырды. 1988 жыл Детройттегі соңғы F1 жарысы болды, өйткені спортты басқаратын FISA ұйымы оның уақытша пит-зонасы Әлем чемпионаты жарысы үшін қажетті стандартқа сай келмейтінін мәлімдеді. АҚШ Гран-приі Финикс қаласына (Аризона штаты) көшті, ал Детройт жарысы CART жарысына айналды.

Транс-Ам

1984 жылдан бастап SCCA Trans Am Series Гран-при күндері қолдау жарысын өткізді. Motor City 100 жиі Trans Am кестесінің ең маңызды жарыстарының бірі саналды, себебі Grand Prix халықаралық эфирде көрсетілуі арқасында теледидарда көрсету мүмкіндігі мен демеушілердің қызығушылығы арта түсті. Бірақ Trans Am жарысы Формула-1 жүргізушілеріне ұнамады, өйткені ауыр және қуатты Trans Am машиналарының үлкен артқы дөңгелектері трассаны бұзуға бейім болды, ал жазғы ыстықтан кейін трассаның жағдайы нашар болатын. Бұл Формула-1 жүргізушілеріне трасса бетіндегі қиындықтардан қашу үшін жолдан шығып, «таза емес» бөліктермен жүруге тура келді, соның салдарынан Гран-при жарысын өткізу қиындады.

CART

Үш CART жарысы трассада өтті, ол пит-стопқа дейін орналасқан ұнатпаған шиканды алып тастау арқылы сәл өзгертілді. Эмерсон Фиттипальди бірінші және соңғы жарыстарда жеңіп алды, ал Майкл Андретти екінші жарыста жеңіске жетті; Андретти сондай-ақ әр Детройт жарысында поул-позицияны жеңіп алды. Соңғы жарыста жарыстан шығып қалғандардың саны өте аз болды, шамамен жүргізушілердің үштен екі бөлігіі финиш сызығын кесті. Жарыс қала үшін экономикалық тұрғыдан тиімді болмағандықтан, 1992 жылғы маусымда Бель-Айлдағы уақытша трассаға көшірілді. Бұл жарыс 2001 жылға дейін CART жарысы ретінде жалғасты, содан кейін 2007 және 2008 жылдардағы American Le Mans Series және IndyCar Series маусымдары үшін қысқа мерзімге қайта жандандырылды, және 2012 жылдан 2019 жылға дейін қайтадан өткізілді. 2020 жылы COVID-19 пандемиясының салдарынан жарыс өткізілмеді. Жарыс 2021 және 2022 жылдары қайтадан өтті, ал 2023 жылы жаңа орынға көшірілді (қосымша мәліметтер үшін келесі бөлімді қараңыз).