Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Федералдық үкіметтік агенттігі
US Federal Government agency
АҚШ Маяктар кеңесі – АҚШ Қазынашылық департаментіне бағынышты, АҚШ федералдық үкіметінің екінші агенттігі. 1852-1910 жылдар аралығында АҚШ-тағы барлық маяктар мен теңіз жүзуге көмектесетін құралдарды салуға және күтіп ұстауға жауапты болды. Бұл жаңа агенттік 1791 жылдан бері, ал 1820 жылдан бастап Стивен Плесонтон басқарған Қазынашылықтың Маяктар мекемесінің маяктар жөніндегі бұрынғы басқаруына кеме жүргізу саласынан түскен шағымдардан кейін құрылды. Осы жартылай әскери кеңес алғаш рет 1851 жылдың 28 сәуірінде өтті, және оның құрылуымен маяктар мен басқа да теңіз жүзуге көмектесетін құралдарды басқару, федералдық үкімет бақылауы орнағаннан бергі ең ірі жаңғыртуға ұмтылды. 1910 жылы Сауда және Еңбек департаментіне қарасты, көбірек азаматтық Маяктар қызметі пайдасына Маяктар кеңесі таратылды; кейіннен 1939 жылы Маяктар қызметі АҚШ Жағалау күзетіне біріктірілді.
The United States Lighthouse Board was the second agency of the U. S. federal government, under the Department of Treasury, responsible for the construction and maintenance of all lighthouses and navigation aids in the United States, between 1852 and 1910. The new agency was created following complaints of the shipping industry of the previous administration of lighthouses under the Treasury's Lighthouse Establishment, which had had jurisdiction since 1791, and since 1820, been under the control of Stephen Pleasonton. The quasi military board first met on April 28, 1851, and with its establishment, the administration of lighthouses and other aids to navigation would take their largest leap toward modernization since the inception of federal government control. In 1910, the Lighthouse Board was disestablished in favor of a more civilian Lighthouse Service, under the Department of Commerce and Labor; later the Lighthouse Service was merged into the United States Coast Guard in 1939.
Негізін қалау
1847 жылы АҚШ Конгресі 1791 жылдан бері қызмет етіп келе жатқан Маяктар мекемесін реформалау мәселесіне қатысты. Бірқатар шағымдарға жауап ретінде АҚШ Конгресі алты жаңа маяк салу жауапкершілігін АҚШ Қаржы министрлігінің Бесінші аудиторынан (Стефан Плезантоннан) алып, оны Америка Құрама Штаттары Армиясының көп жылдық құрылыс агенттігі – Инженерлер корпусының басқаруына жүктеді. Бұл Маяктар мекемесіндегі түбіртек проблемаларды шешпейтіні анық болған соң, Конгресс Плезантон әкімшілігіне соңғы соққы беруге мәжбүр болды. Конгресс жүргізген тергеу Америка жағалауындағы кеме жүргішу құралдарын басқаруда өзгерістер енгізуге төрт жылдан астам уақыт кетті. Осы кезеңде Конгресс тағайындаған, АҚШ Жағалау қызметінің лейтенанты Торнтон Дженкинс, ұшқыштар мен теңізшілермен сұхбаттасты, отандық және шетелдік зерттеулер жүргізді, сондай-ақ қолданыстағы кеме жүргішу көмектерін зерттеу бойынша бірнеше тыңдалымға қатысты. 1851 жылдың 3 наурызында АҚШ Конгресі «Маяқтар, маяк кемелері, теңіз белгілері және т.б. үшін қаражат бөлу туралы заңды» қабылдады. Заңның 8-бабында мынадай талап қойылды:
By 1847, the United States Congress became serious about reforming the Lighthouse Establishment which had been in existence since 1791 and in response to a number of complaints, the U. S. Congress removed the responsibility for the construction of six new light stations from the U. S. Treasury Department's Fifth Auditor (Stephen Pleasonton), and transferred it to the supervision of the United States Army's, long time construction agency, the Corps of Engineers. When it became clear that this would not alleviate the underlying problems in the Lighthouse Establishment, Congress then felt compelled to deal the final blow to Pleasonton's administration. The ensuing congressional investigation took more than four years to effect a change in the administration of navigation aids along the American coasts. During that time, congressional appointee, Lt. Jenkins of the United States Coast Survey conducted interviews with pilots and mariners, engaged in domestic and foreign research, and was involved in a number of hearings into existing navigational aids administration. On March 3, 1851, the United States Congress passed "An Act Making Appropriations for Light House, Light Boats, Buoys, &c." Section 8 of the act stated:
Қаржы министрі осы заң қабылданғаннан кейін мүмкіндігінше ертерек келесі мүшелерден тұратын комиссияны шақыруға өкілеттік беріледі және міндетті: екі жоғары шенді Әскери-теңіз күштерінің офицері, Армияның екі инженері, Қаржы министрлігінің бұйрығында немесе қарамағындағы ғылыми білімі бар азаматтық қызметкерлер және комиссия хатшысы ретінде әрекет ету үшін Әскери-теңіз күштерінің кіші офицері. Комиссияның міндеті – Қаржы министрлігінің нұсқаулары бойынша АҚШ Маяктар мекемесінің жағдайын зерттеу және қазіргі құрылыс, жарықтандыру, тексеру және басқару жүйесін кеңейту мен жақсартуға бағытталған толық есеп пен бағдарлама әзірлеу. Осы тапсырмадан Маяктар кеңесі құрылды. Кеңестің алғашқы құрамына Уильям Б. Шубрик және Сэмюэл Ф. Дюпон (АҚШ Әскери-теңіз күштері), Джеймс Керни (АҚШ Топографиялық инженерлері), азаматтық ғалымдар Александр Даллас Бач (АҚШ Жағалау қызметінің бастығы) және Джозеф Генри (Смитсонов институтының хатшысы), сондай-ақ хатшылық қызметін атқарған лейтенант Торнтон Дженкинс (АҚШ Әскери-теңіз күштері) кірді.
The Secretary of the Treasury is authorized and required to cause a board to be convened at as early a day as may be practical after the passage of that act to be two officers of the Navy of high rank, two officers of Engineers of the Army, and such civil officers of scientific attainments as may be under the orders or at the disposition of the Treasury Department, and a junior officer of the Navy to act as Secretary to said board, whose duty it shall be under instructions from the Treasury Department to inquire into the condition of the Lighthouse Establishment of the United States, and make a general detailed report and programme to guide legislation in extending and improving our present system of construction, illumination, inspection, and superintendence. The Lighthouse Board resulted from this mandate, and its original members consisted of William B. Shubrick, and Samuel F. Du Pont, U. S. Navy; James Kearney, U. S. Topographical Engineers; civilian academics Alexander Dallas Bache, Superintendent of the U. S. Coast Survey, and Joseph Henry, Secretary of the Smithsonian Institution; and Lt. Thornton Jenkins, U. S. Navy, who acted as secretary.
Кейінгі дамуы
Бұл адамдар басқармаға да, аудандық кеңселерге де сапасы жақын басқаларды маяк қызметіне тартты. Ел 12 маяк ауданына бөлінді, әрқайсысында инспектор (теңіз офицері) болды. Ол маяктарды салуға және олардың жақсы күйде екенін, линза жұмыс істеп тұрғанын қадағалауға жауапты болды. Бірнеше жылдан кейін инспекторлардың жұмыс жүктемесі артып, әр ауданға инженер (әскер офицері) тағайындалды, ол маяктардың құрылысы мен күтімін жүзеге асырды. Маяк басқармасы жаңа технологияларды, әсіресе жаңа Френель линзаларын сатып алу және орнату, сондай-ақ бұрандалы қазыққа орнатылған маяктарды салуда жылдам әрекет етті. Басқарма сонымен қатар батыс жағалаудағы алғашқы маяктардың құрылысын қадағалады. Азамат соғысының басталуына дейін барлық маяктар Френель линзаларымен жабдықталған болатын. Бұрын, Ескі жүйе бойынша, жергілікті кеденшілер маяктар мен басқа да навигациялық құралдарға жауапты болған. Бірақ уақыт өте келе, олардан навигациялық құралдарға қатысты барлық міндеттер алынып тасталды. Басқарма күзетшілерге жазбаша нұсқауларын оқи алу үшін тек оқу білетін адамдарды ғана тағайындауды талап етті. Бұл нұсқаулар өте егжей-тегжейлі болды және маяктардың жұмысының барлық аспектісін қамтыды, күзетшіге шешім қабылдауға аз мүмкіндік берді. Басқарма өз қызметінен саясатты жоюға тырысты және ұйым бірте-бірте кәсіби мансаптық агенттікке айналды, мұнда 1871 және 1883 жылдарғы мемлекеттік қызмет реформасы заңдары үлкен көмек көрсетті. 1896 жылы күзетшілер мемлекеттік қызметкерлерге айналды. Ең маңыздысы, Басқарма үнемі жаңа технологияларға назар аударып, жаңа типтегі маяктарды, буйлерді немесе тұман сигналдарын, сондай-ақ маяк оптикасын жақсартуды пайдаланды. Келесі бес онжылдықта маяк құрылысы технологиясында бірнеше жетістіктер болды, соның ішінде ашық бұрандалы қазыққа орнатылған маяктар, экзоскелет маяктар, толқындармен шайылатын біріктірілген тас маяктар, темір кассион маяктар және жартастық маяктар пайда болды. 1850 жылдары Басқарма буйлердің түс схемаларын, сондай-ақ қашықтықтан көрінетін шамдар мен күндізгі белгілерді белгіледі, сондай-ақ буй жүйесін стандарттады. Су жолдарын белгілеу үшін классификациялық жүйелер де әзірленді. Мыспен қапталған, қымбатқа түсетін ағаш буйлердің орнына темір буйлер енгізілді. Маяк басқармасы сонымен қатар навигациялық құралдарға енгізілген өзгерістерді теңізшілерге хабарлау үшін "Теңізшілерге хабарлама" басып шығара бастады. 1850 жылдары тұман сигналдары технологиясында бірнеше жетістіктер болды. 1851 жылы Род-Айленд штатының Наррагансет шығанағының кіреберісіндегі Бивертейл маягына эксперименталды ауа тұман сыңырағы мен қамыс мүйіз орнатылды. Бастапқыда бұл дыбыстық сигнал атпен жұмыс істейтін жүгіру тетігімен, кейін ішкі жанатын бу қозғалтқышымен қуаттандырылды. 1851 жыл шамасында механикалық тұман қоңыраулары пайда болды. Соққы механизмі серпіліс дөңгелегіне бекітілген салмақпен реттелді, ал кейінірек сағат механизмімен басқарылды. Тұман сигналдарының дыбыстарын ерекше ету үшін олардың соққылары уақыты шамалы өзгертілді. Бұл сигналдардың үш түрі болды. Біріншісі - үлкен қысымдағы құбырлы қазаннан шыққан бумен күшейтілген қарапайым локомотив сыңғыры. Екіншісі - қамыс кернейі, ал 1866 жылы үшінші нұсқасы - сирена кернейі болды. Бұл сигнал әлі де кемелерді қысқа қашықтықта ескерту үшін қолданылса да, басқа тұман сигналдары кішігірім қоңырау сигналын алмастыра бастады. Буйлерде де қоңыраулар қолданылды, кейіннен Ж.М. Куртенэй ойлап тапқан сыбызғылайтын буйлер 1876 жылы қолданысқа енгізілді. Газбен жарықтандырылған алғашқы буй 1882 жылы орнатылды. Гонг буйы 1923 жылы ойлап табылған. 1886 жылы "Еркіндік мүсінін" жарықтандыруда жаңа технология сынақтан өтті - электр энергиясы. 1886 жылдан 1902 жылға дейін Маяк басқармасының қамқорлығында болған мүсіннің электрлік жарығы маяк жарықтауындағы "заманауи дәуірдің" басталуын білдірді. 1900 жылы Маяк басқармасы маяктарды электр қуатына көшіруді бастады, бірақ қуат желілеріне тікелей қол жетімділік болмағандықтан, бұл процесс баяу жүрді.
These men attracted others of similar quality to lighthouse duty, both on the board and in district offices. The country was organized into 12 lighthouse districts, each having an inspector (a naval officer) who was charged with building the lighthouses and seeing that they remained in good condition and that the lens was in operation. After a few years the inspectors became overloaded with work and an engineer (an army officer) was appointed to each district to tend to the construction and maintenance of lighthouses. The Lighthouse Board moved quickly in applying new technology, particularly in purchasing and installing new Fresnel lenses and constructing screw pile lighthouses. The Board also oversaw the construction of the first lighthouses on the west coast. By the time of the Civil War, all lighthouses had Fresnel lenses. Previously, under the Establishment, the local collectors of customs were in charge of the lighthouses and other aids to navigation. In time, all duties regarding aids to navigation were taken from them. The Board demanded that only those who could read were to be appointed as keepers in order that they be able to read their written instructions. These instructions were detailed and covered everything possible about the operation of lighthouses, leaving little discretion to the keeper. The Board struggled to eliminate politics from its activities, and slowly the organization became a professional career agency, helped greatly by the Civil Service Reform Acts of 1871 and 1883. Keepers became civil service employees in 1896. Most important, the Board was constantly mindful of advancing technology and took advantage of new types of lighthouses, buoys, or fog signals, as well as improvement in lighthouse optics. Over the next five decades several advances in lighthouse construction technology took place including the development of the exposed screwpile lighthouses, exoskeleton lighthouses, waveswept interlocking stone lighthouses, iron caisson lighthouses, and breakwater lighthouses. In the 1850s the Board prescribed color schemes for the buoys, as well as range lights and day markers; and the buoy system was standardized. Classification systems were also developed to mark the nation's waterways. Iron buoys were introduced to replace the more expensive copper clad wooden buoys. The Lighthouse Board also began printing changes made in aids to navigation as a Notice to Mariners. Several advances in the technology of fog signals were made during the 1850s. In 1851, an experimental air fog whistle and reed horn was installed at Beavertail Lighthouse at the entrance to Narragansett Bay, Rhode Island. At first this sound signal was powered by a horse operated treadmill and later by an internal combustion steam engine. Around 1851, mechanically rung fog bells were introduced. The striking mechanism was governed by a weight attached to a flywheel, and later internally run by clockworks. The strokes of the fog signals were timed deliberately to afford each signal a unique sound characteristic. The bell signal was gradually replaced by three variations of that instrument. The first was an ordinary locomotive whistle, enlarged and modified and blown by steam from a high pressure tubular boiler. The second was a reed trumpet, and in 1866 the third variation, a siren trumpet. Although the fog bell signal was still used for warning vessels over short distances, other fog signals started to supersede the smaller bell signal. Bells were also used on buoys; later whistling buoys were invented by J. M. Courtenay and were first in use in 1876. The first gas lighted buoy was installed in 1882. The gong buoy was invented in 1923. In 1886, a new technology was tested in the illumination of the Statue of Liberty—electricity. The electrical lighting of the statue, under the Lighthouse Board's care from 1886 to 1902, marks the beginning of the "modern age" in lighthouse illumination. In 1900, the Lighthouse Board began converting lighthouses to electric service; however, because of the lack of direct access to power lines, the conversion came about slowly.