Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңгер және дипломат
American lawyer and diplomat
Ерте өмір
Магун Миннесота штатының Оватонна қаласында дүниеге келген. Ол әлі кішкентай бала кезінде отбасымен бірге Небраскаға көшіп келді. 1876 жылы ол Линкольн қаласындағы Небраска университетінің дайындық бағдарламасына түсіп, 1878 жылы ресми оқуға дейін екі жыл оқыды. 1879 жылы ол белгілі заң фирмасында тәжірибелік заңгерлік оқуын өздігінен жалғастырып, оқуын тоқтатты. 1882 жылы ол адвокаттық коллегияға қабылданды және Небраска штатының Линкольн қаласында заңгерлік практикамен айналысты. Кейін ол фирманың серіктесі болды. Сонымен қатар, ол Небраска Ұлттық гвардиясының әскери қорғаушысы болды және мансабының соңына дейін «Жүзбас» атағын сақтап қалды. 1899 жылдың тамызында Элиху Рут жаңа соғыс министрі болды, ал дайындалған есеп жойылды. Магун жаңа баяндама жасады, ол алғашқы баяндамадан түбірінен өзгеше пікір білдірді: АҚШ Конгресі арнайы заң қабылдағанша, Конституция жаңа территорияларда қолданылмайды. Ол Конгресс Конституцияны Солтүстік-Батыс территориясына және Луизиананы сатып алуға қатысты заңдар қабылдағанда үрдіс орнатылғанын айтты. Бұл түзетілген есеп 1900 жылдың 12 ақпанында Конгреске департаменттің ресми ұстанымын көрсететін құжат ретінде жіберілді. Бұл көзқарас 1901 жылдан бастап АҚШ Жоғарғы Сотында «Аралдық істер» деп аталатын істерде кеңінен қабылдады. Осы кезеңде Конгресс Пуэрто-Рико тарифтік заңын талқылап жатты, егер алғашқы анықтама сақталғанда, ол конституцияға қайшы болар еді. Бұл мәселе сол кезде басым бөлігі партиялық сипатта болды – республикашылар бұл заңды қолдады, бірақ демократтар оны қатты сынады. Келесі пікірталас кезінде демократтар бастапқы есептің бар екенін анықтады және оны «бірге» салыстыру үшін Соғыс министрлігінен бұрынғы есепті беруді сұрады. Бұл өтініш қабылданбады, бірақ есептің көшірмесі жарияланды, бұл азшылық көшбасшысы Джеймс Д. Ричардсонға Сенатта дауыс беру алдында оны оқып беруге мүмкіндік берді. Бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды; дауыс партиялық бағытта қалып, шара қабылданды. «Чикаго Трибьюн» бұл шағын, «Магун оқиғасы» деп аталған скандалды Магунның орталықта болуымен байланыстырды, бұл екі партиядан да оған қарсы қатыгез сынға алып келді. Республикашылдар Магунның «тек қана төмен дәрежелі кеңсе қызметкері» екенін, департаменттің пікірінен басқа пікір білдіруге құқығы жоқ екенін, сондықтан алғашқы есептің маңызы жоқ екенін талап етті. Демократтар да есептің екінші нұсқасына қарсы болды. Магунның жеке пікірі, егер болса, қазіргі соғыс министрінің пікірінен ерекшеленетіні әлі анық емес. Осы оқиғадан кейін Магун Соғыс министрлігінде қызметін жалғастырды. 1902 жылы оның жаңа азаматтық үкіметтердің құқықтық негіздеріне арналған еңбегі «АҚШ әскери күштерінің әскери оккупациясы астындағы территориядағы азаматтық үкімет туралы заңдар туралы есептер» және т.б. кітап ретінде жарияланды. Ол бірнеше рет қайта басылып, бұл тақырып бойынша маңызды мәтін саналды.
Magoon was born in Owatonna, Minnesota. His family moved with him to Nebraska when he was still a small child. In 1876, he enrolled in the "prep" program at the University of Nebraska at Lincoln and studied there for two years before officially enrolling in 1878. He left school in 1879 to study law independently with a prominent law firm. In 1882, he was admitted to the bar and practiced law in Lincoln, Nebraska. Eventually, he was made a partner in the firm. He also became the judge advocate of the Nebraska National Guard and continued to use the title of "Judge" throughout the remainder of his career. In August 1899, Elihu Root became the new secretary of war, and the unreleased report was scrapped. Magoon drafted a new report which came to precisely the opposite conclusion from the first: the Constitution did not apply in new territories until the United States Congress specifically passed legislation to authorize it. It argued that precedent was set when Congress passed legislation to apply the Constitution to the Northwest Territory and the Louisiana Purchase. This revised report was dated February 12, 1900, and released to Congress as a policy document expressing the Department's official stance on the issue. This view was largely adopted by the Supreme Court of the United States beginning in 1901 in the so called "Insular Cases." During this period, Congress was debating a Puerto Rico Tariff Act that would have been unconstitutional had the first definition been kept. This was a largely partisan issue at the time—the Republicans were in favor of this Act, but it was strongly denounced by Democrats. During the ensuing debate, the existence of the original report was discovered by the Democrats, who requested that the War Department release the earlier report to them so they could be compared "side by side". The request was refused, but a copy of the report was leaked, allowing Minority Leader James D. Richardson to read it aloud on the Senate floor, prior to the vote. These efforts failed; the vote remained along party lines and the measure was passed. This small so called scandal, with Magoon at the center, was termed the "Magoon Incident" by the Chicago Tribune and resulted in harsh words against him from both parties. Fellow Republicans urged that Magoon was only a "subordinate clerk", with no right to express any opinion except the opinion of the Department, and therefore the first report should carry no weight. Democrats similarly were against the second version of the report. It is unclear which version, if any, actually represented Magoon's personal views rather than the views of the current secretary of war. After this incident, Magoon remained with the Department of War. In 1902, his work on the legal foundations of the new civil governments was released to the public as a book, Reports on The Law of Civil Government in Territory Subject to Military Occupation by the Military Forces of the United States, etc. It was reprinted several times and was considered the seminal text on the subject.
Панама
1903 жылдың соңында Рут хатшысы әскери қызметтен кеткенін жариялады. Бұқаралық ақпарат құралдарында Мэгюн бірден зейнеткерлікке шығып, қызметтен кетіп бара жатқан хатшымен жеке практика ашады деген болжамдар тарады. Бірақ, 1904 жылдың маусымында президент Теодор Рузвельт Мэгюнды Панама каналының құрылысын жүзеге асыруға жұмыстанып жатқан Истмия каналы комиссиясының бас кеңесшісі қылып тағайындады. Ол бұл қызметте төраға Джон Граймс Уокердің басшылығымен жұмыс істейтін еді, бірақ комиссия мүшесі болмайды. Президент Рузвельттің сөзіне сүйенсек, Мэгюн бұл лауазымға лайық болды, өйткені ол Соғыс департаментінде жұмыс істеп, өзінің еңбегімен көзге түскен және зор құрметке ие болған. Соғыс министрі Уильям Говард Тафттың пікірінше, бұл жаңару комиссияның "ішкі кемшіліктеріне" байланысты болды, әсіресе аймақтағы санитарлық жағдайға қатысты мәселелерге және қазіргі жеті комиссардың арасында келісімге келудегі қиындықтарға байланысты. Бірнеше күннен кейін жаңа тағайындаулар жарияланды: Мэгюн губернатор және комиссия мүшесі болып тағайындалды, ал теміржол кәсіпкері Теодор П. Шонтс комиссия төрағасы болды. Жаңа комиссияда Конгресс актісінде белгіленгендей, жеті комиссар болды, бірақ жауапкершіліктер Мэгюн, Шонтс және бас инженерге ғана нақты өкілеттік берілді. Комиссияның қалған төрт мүшесі тек заң талаптарын орындау үшін тағайындалды. Конгресс президенттің комиссияны үш мүшеден тұратын орган ету туралы өтінішін бұрын қабылдамаған еді, ал ұйымды қайта құру президенттің осы шектеуді айналып өту әрекеті болды. Алайда, 1906 жылдың қаңтарына қарай Мэгюн аурулардың таралуындағы масалардың ролін жақсы түсінгенін көрсетті, бұл туралы "Нью-Йорк Таймс" газетінде жарияланған мақалада айтылды, онда Мэгюн өзінің басшылығына қатысты сынға жауап берді; сол кезде ол масаларды көбейтетін батпақтарды жоюға бағытталған қарқынды және амбициялық жоспарды қолға алды. Губернатор ретінде ол 1904 жылдың 9 мамырында Панаманың толық азаматтық кодексінің ағылшын тіліне аудармасын шығару үшін Соғыс департаментіндегі аудармашылармен жұмыс істеді, ол Канал аймағының заңы ретінде бекітілді. Бұл испан тілінде сөйлейтін және АҚШ-тың территориясы емес елдің толық азаматтық кодексінің алғаш рет ағылшын тіліне аударылған нұсқасы болды. Ол өзі басшылық ететін аймақтың заң жүйесіне заңдарды "көшіргенде" оларды өзгертпегені маңызды. 1905 жылдың 2 шілдесінде президент Рузвельт Джон Барретттің орнына Мэгюнды Панамаға министр етіп тағайындап, Панамадағы билікті одан әрі нығайтты. Бұл Мэгюнды АҚШ территориясының губернаторы және сол территорияның енклавы болған елдің дипломаты ретінде ерекше жағдайға қойды. Губернатор Дэвис кезінде ол министр Барреттпен келіспеушіліктер болған. Осы екі лауазымға тағайындалу екі рөлдің өзара қарама-қайшылыққа түспеуін қамтамасыз етті. Мэгюн бұл келісім бойынша екі жалақы алатын еді, бұл мәселе кейін оны мазалады. Панама мен Канал аймағындағы ықпалды лауазымдарының арқасында Мэгюн Истмуста өте күшті тұлға болды.
In late 1903, Secretary Root announced that he was retiring as secretary of war. Speculation followed in the media that Magoon would retire simultaneously and join the outgoing secretary in private practice. Instead, Magoon was appointed by President Theodore Roosevelt in June 1904 to be the general counsel for the Isthmian Canal Commission, the group working toward what would eventually become the Panama Canal. In this role, he would be working under Chairman John Grimes Walker, but would not be a commissioner. According to President Roosevelt, Magoon deserved the position because he had "won his spurs" working in the War Department and was well respected. According to Secretary of War William Howard Taft, this clean sweep was due to the "inherent clumsiness" of the Commission, especially as related to sanitary problems in the Zone, as well as the difficulty of reaching consensus between the current seven commissioners. Several days later, replacement appointments were announced: Magoon was appointed both governor and a member of the Commission, with railroad entrepreneur Theodore P. Shonts made chairman of the Commission. The new Commission had seven commissioners, as required by the act of Congress that created the body, but responsibilities were to be split such that only Magoon, Shonts, and the chief engineer had any real authority. The remaining four members of the commission were appointed only to fulfil the letter of the law. Congress had already rejected a request by the President to formally make the Commission a three member body; restructuring the organization was an end run by the President around that restriction. However, by January 1906, Magoon had long come to understand the role of mosquitos in the transmission of diseases, as evidenced in a New York Times article wherein Magoon addressed criticisms of his administration in detail; by then he had undertaken a vigorous and ambitious plan to eliminate the swamps that bred mosquitos. While governor, he worked with translators in the War Department to publish an English edition of the complete Civil Code of Panama, which he codified as the law of the Canal Zone on May 9, 1904. This was the first time that the complete civil code of a Spanish speaking country not a U. S. territory had been translated into English. It was significant that he did not make changes to these laws when "importing" them into the legal system of the territory that he governed. On July 2, 1905, President Roosevelt further consolidated power in Panama by appointing Magoon Minister to Panama, to replace John Barrett. This put Magoon in the unique position of being both a governor of a U. S. territory and a diplomat to the country of which that territory was an enclave. During the tenure of Governor Davis, there had been friction between him and Minister Barrett. This double appointment would ensure that the two roles could not work at cross purposes. Magoon would draw two salaries in the arrangement, an issue which would come up later to haunt him. With influential posts in both Panama proper and the Canal Zone, Magoon was an exceptionally powerful man on the Isthmus.
Конгресспен араздық
Президент Конгресспен аймақты басқару мәселесі бойынша күшейе түскен қақтығысқа ұшырады, соның ішінде биліктің ерекше шоғырлануы да осы қақтығыстың себебі болды. Комиссияны ресми түрде қайта құрылымдамаумен қатар, Конгресс алмастыру комиссарларын тағайындауға қарсы күресті немесе сұрақтар қойды. 1905 жылдың қараша айында Панамаға Америка географиялық қоғамының лекторы және жазушысы Пултни Бигелоу келді, ол Канал аймағындағы прогресс туралы сынап жазған баяндама дайындады – бұл баяндама АҚШ-та кеңінен жарияланды. Бұл баяндамада атқарылып жатқан жұмыстың тиімділігі де, оны басқару сапасы да сынға алынды. Магун бұл жағымсыз жариялымға қарсылық көрсетіп, Бигелоудың аймақта екі күннен аз болғанын, соның бірі Алғыс айту күні болғанын және мереке күндері жұмыстың әдетте баяу болатынын айтты. Бұл тыңдаулардың ресми нәтижесі болмады, бірақ Конгресс кейіннен Консулдық реформа туралы заң қабылдады, онда Магун сияқты дипломаттарға қосымша әкімшілік лауазымды иеленуге тыйым салынды. Магунды лауазымдарының бірінен босатудың орнына, оны Филиппиннің вице-генерал-губернаторы етіп тағайындады. Бірақ бұл ұсыныс күшіне енгенге дейін кері қайтарылды, оның орнына ол Кубаның губернаторы болып тағайындалды. Мелландер, Густаво А., Мелландер, Нелли, Чарльз Эдвард Магун: Панама жылдары. Рио-Пидрас, Пуэрто-Рико: Editorial Plaza Mayor. ISBN 1 56328 155 4. OCLC 42970390. (1999), Магунның Панамадағы жылдарына арналған ең толық зерттеме.
The President was coming into increasing conflict with Congress on the handling of the Zone, including the unusual consolidation of power. In addition to not officially restructuring the Commission, Congress increasingly fought or raised questions about the appointments of replacement commissioners. In November 1905, Panama was visited by Poultney Bigelow, a lecturer and writer for the American Geographical Society, who wrote a scathing report on progress in the Canal Zone—a report that was well publicized in the States. This report criticized the efficiency of the work being performed as well as the quality of its management. Magoon countered this negative press by stressing that Bigelow had visited the Zone for less than two days, one of which was Thanksgiving Day, and that work was naturally lax on the holiday. There was no official outcome from these hearings, but Congress subsequently passed a Consular Reform Bill which included a provision that specifically would not allow a diplomat, such as Magoon, to hold a separate administrative position. Rather than remove Magoon from one of his positions, he was named to become vice governor general of the Philippines. Ultimately, this offer was rescinded before it could take effect, and he was instead appointed governor of Cuba. See Mellander, Gustavo A., Mellander, Nelly, Charles Edward Magoon: The Panama Years. Río Piedras, Puerto Rico: Editorial Plaza Mayor. ISBN 1 56328 155 4. OCLC 42970390. (1999), the best study of Magoon's years in Panama.
Куба
1906 жылы Кубада даулы сайлау салдарынан конституциялық дағдарыс туды, сондай-ақ сайланған президент Томас Эстрада Палма өкілеттігі біткен соң билікте қалуға тырысты. Бұл көтеріліске әкеп соқты, ал АҚШ әскері елде бақылауды қайта орнату үшін 5600 әскер жіберді, бұл оқиға Кубаның екінші оккупациясы деп аталды. Бұл 1903 жылғы Куба-Америка қарым-қатынастары туралы шартқа сәйкес жасалды, бұл шарт Куба ішкі істеріне АҚШ-тың араласу деңгейін анықтады. Министр Тафттың қысқа мерзімдік тұрақтандыруынан кейін Магун губернатор болып тағайындалды. Ол Куба Конституциясына сәйкес, АҚШ әскерінің қолдауымен толық билікпен басқарды. 1906 жылдың 13 қазанында Магун ресми түрде Куба губернаторы болды. Магун ресми қабылдау рәсімінен бас тартты, орнына тағайындалу туралы хабар газеттер арқылы кубалықтарға жеткізілді. Өзінің тағайындалу үндеуінде Магун "Куба тәуелсіздігін сақтау үшін Куба конституциясында көзделген міндеттерді орындайтынын" мәлімдеді. Қысқасы, ол елге отарлау үшін емес, тәртіпті қалпына келтіру үшін келді. Магун губернатор болып тұрған кезде қалған революционерлер жеңіліске ұшырады, ал оның назары инфрақұрылымды дамытуға ауысты. Ол 200 километрлік автожол құрылысын үйлестірді. Ол Куба әскерін мексикалық үлгідегі "ауылдық күзет" емес, ресми армияға қайта ұйымдастыруды ұсынды. Одан әрі, ол Гавана портындағы кемелер қалыптасқан кедергілерге байланысты испан-американ соғысына себеп болған батып кеткен USS Maine кемесін алып тастауды талап етті. Соғыс министріне жолданған жылдық есебінде Магун көптеген кубалықтардың АҚШ пен АҚШ қолдаған Куба үкіметі кеме жарылысының себебін анықтау үшін қираған жерді зерттемегеніне сенетінін хабарлады, себебі кеме торпедадан емес, басқа себептерден батқан болуы мүмкін, бұл АҚШ-тың Испанияға қарсы соғысының негіздемесіне күмән тудырар еді. Магун билікте болған кезде кемені алып тастау жұмысы жүргізілмеді, ол 1910 жылы Конгресс тарапынан мақұлданды. АҚШ-та жақсы қабылданып, Кубалықтар арасында Магун аса танымал болған жоқ. Кубалық жазушылар оны "жұмсақ мінезді, жалған, әдепсіз, зорлыққа құмар және тонаушы" деп сипаттады. Кубалық ұлттық библиограф Карлос Мануэль Треллес кейінірек Магун "Куба ұлтын терең бұзды және оның жемқорлығы үшін оған жек көрумен қарады" деп жазды. Басқа кубалық тарихшылар Магунның билік мерзіміндегі қаржылық ысырапшылыққа назар салып, ол "елге жаман естелік және жаман үлгі қалдырды" және Кубаны отарлық дәуірдегі жемқорлыққа қайтарды деп мәлімдеді. 1909 жылдың 28 қаңтарында Кубаның тәуелсіз үкіметі қайта орнатылып, Хосе Мигель Гомес президент болды. Магунның жемқорлығына қатысты нақты дәлелдер табылмады, бірақ оның АҚШ фирмаларына тиімді кубалық келісімшарттарды беруі дау тудырды. Кубадағы қызметінен кейін Магун мемлекеттік қызметтен зейнетке шығып, АҚШ-қа оралғанға дейін бір жыл Еуропада демалысқа шықты. Ол кездегі болжамдар бойынша, ол Қытайдағы елші, Орталық Америкадағы тұрақтылық жөніндегі арнайы комиссия немесе Министрлер кабинетінде қызмет атқаруы мүмкін еді. Ақырында Магун осы жаңа міндеттердің ешқайсысын қабылдамады және ресми түрде зейнетке шықты. Ол тыныш өмір сүріп, 1920 жылы Вашингтонда жедел аппендицит салдарынан операциядан кейін қайтыс болды.
In 1906, Cuba was in the midst of a constitutional crisis as a result of a disputed election and an attempt by elected President Tomás Estrada Palma to stay in power after the conclusion of his term. This led to a revolt, and the U. S. military sent in 5,600 men to reassert control over the country in what would be called the Second Occupation of Cuba. This was permitted under the Cuban American Treaty of Relations of 1903, a treaty that stipulated the degree of United States intervention in Cuba. After a brief period of stabilization by Secretary Taft, Magoon was appointed governor. He ruled under the Constitution of Cuba, effectively with absolute authority and backed by the U. S. military. On October 13, 1906, Magoon officially became Cuban governor. Magoon declined to have an official inauguration ceremony, and, instead, news of the appointment was announced to the Cuban public via the newspapers. In his written appointment address to the country, Magoon indicated that he would "perform the duties provided for by the constitution of Cuba for the preservation of Cuban independence". He was there, in short, to restore order and not to colonize. During Magoon's time as governor, the remaining revolutionaries were defeated, and his attention was turned inward to infrastructure. He coordinated the construction of two hundred kilometers of highway. He called for the reorganization of the Cuban military into a formal army, rather than a Mexican style "rural guard". More controversially, he called for the removal of the sunken USS Maine, the ship whose destruction led to the Spanish–American War, because it was interfering with traffic in Havana's harbor. In his yearly report to the secretary of war, Magoon reported that many Cubans held the popular belief that neither the United States nor the US backed Cuban government had explored the wreckage because evidence might be found to suggest that the ship was not sunk by a torpedo, as was the official report—something that would cast doubt on the justification for the United States' war against Spain. The removal of the ship did not take place while Magoon was in office; it was authorized by Congress in 1910. While he was well regarded in the United States, Magoon was not popular among Cubans. He reaped a vast number of lurid accusations at the hands of Cuban writers who described him as a "man of wax", who was "gross in character, rude in manners, of a profound ambition and greedy for despoilment". The Cuban nationalist bibliographer Carlos Manuel Trelles later wrote that Magoon "profoundly corrupted the Cuban nation, and on account of his venality was looked upon with contempt." Other Cuban historians point to the fiscal wastefulness of Magoon's tenure, which "left a bad memory and a bad example to the country" and returned Cuba to the corrupt practices of colonial times. On January 28, 1909, the sovereign government of Cuba was restored, and José Miguel Gómez became president. No explicit evidence of Magoon's corruption ever surfaced, but his parting gesture of issuing lucrative Cuban contracts to U. S. firms was a continued point of contention. Following his service in Cuba, Magoon retired from public service and vacationed for a year in Europe before returning to the United States. Speculation at the time pointed to him taking a position as ambassador to China, a special commission on stability in Central America, or a Cabinet position. Ultimately Magoon did not take up any of those new responsibilities and formally entered retirement. He lived quietly and died in Washington, D. C., in 1920 after complications from surgery for acute appendicitis.
Шығармалары
(Сонымен қатар, "Әскери оккупация кезіндегі азаматтық басқару туралы заң" деп те аталады.)
(Also known as The Law of Civil Government under Military Occupation.)