Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі американ агенттігі
American agency during World War II
Цензура кеңсесі – АҚШ федералды үкіметінің 1941 жылғы 19 желтоқсанда құрған, АҚШ-қа, оның аумақтарына және Филиппинге келіп-кетуін қамтамасыз ету үшін құрылған төтенше соғыс агенттігі. Цензура кеңсесінің соғысқа қатысты құпия ақпаратты қорғау мен баспасөз бостандығының конституциялық құқықтарын теңгертудегі күш-жігері үлкен жетістікке жеткен деп есептеледі. "Тілді босаңсытсаң, кеме батып кетеді" деген сөз Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде кеңінен таралды, бұл американдықтардың соғысқа қатысты ақпаратты қорғауға деген ұмтылысын көрсетеді. Цензура кеңсесінің 1945 жылғы қарашада жабылуы Екінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуымен сәйкес келді.
The Office of Censorship was an emergency wartime agency set up by the United States federal government on December 19, 1941, to aid in the censorship of all communications coming into and going out of the United States, including its territories and the Philippines. The efforts of the Office of Censorship to balance the protection of sensitive war related information with the constitutional freedoms of the press is considered largely successful. The phrase "loose lips sink ships" was popularized during World War II, which is a testament to the urgency Americans felt to protect information relating to the war effort. The closure of the Office of Censorship in November 1945 corresponded with the ending of World War II.
Тез алдыңғылары
Америка баспасөзінің цензурасы Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа ресми түрде кіруі алдында, ерікті түрде басталды. 1939 жылы, Еуропада соғыс басталғаннан кейін, Америка журналистері Канада әскерлерінің қозғалысы туралы ақпаратты жасыра бастады. 1939 жылдың қыркүйегінде президент Рузвельт ұлттық төтенше жағдай жариялады. Соғыс қаупіне жауап ретінде, АҚШ үкіметінің құрамында цензураны тікелей реттейтін бөлімдер Әскери және Әскери-теңіз күштері ішінде пайда болды. Бұл бөлімдер – 1939 жылдың қыркүйегінде құрылған Әскери-теңіз операцияларының бас кеңсесі және 1941 жылдың маусымында құрылған Әскери барлау бөлімінің цензура бөлімі болды. Сондай-ақ, 1939 жылдың қыркүйегінде АҚШ үкіметінің Әскери және Әскери-теңіз департаменттері арасында цензура жоспарлауды үйлестіру үшін Бірлескен кеңес құрылды. Заңда атқарушы билікке кең өкілеттіктер берілді, оның ішінде цензураға қатысты ереже де бар болды.
Censorship by the American press began on a voluntary basis before America's official entry into World War II. In 1939, after the war had already begun in Europe, journalists in America started withholding information about Canadian troop movements. In September 1939, President Roosevelt declared a state of national emergency. In response to the threat of war, branches in the United States government that explicitly regulated censorship popped up within the Military and Navy. These branches were the Office of the Chief of Naval Operations, which began in September 1939, and the Censorship Branch in the Military Intelligence Division, which formed in June 1941. A Joint Board was also established in September 1939 to facilitate censorship planning between the Military and Navy departments of the US government. contained broad grants of Executive authority, including a provision on censorship.
Атом бомбасының цензурасы
Прайс Манхэттен жобасын, АҚШ-тың атом бомбасын жасау жобасын, соғыстың ең жақсы сақталған құпиясы деп атады. Ол және радар – егер код бұзылса, кеңсе басқа БАҚ-тарға осы ақпаратты жариялауға мүмкіндік беру үшін прецедент ретінде пайдалануға рұқсат бермеген екі әскери тақырып еді. 1943 жылғы сәуірде үкімет радар туралы жалпы хабарлама жасады, үкімет және әскери шенеуніктер бұл тақырыпта жиі ақпарат беріп отырды, бірақ 1945 жылғы тамызда Жапонияның капитуляциясынан кейін ғана шектеулер алынды. Сондай-ақ, "полоний, уран, иттербий, гафний, протактиний, радий, рений, торий, дейтерий" элементтері тізімде болды, олардың ішінде тек уран ғана маңызды болды, бірақ оның маңыздылығын жасыру үшін басқа элементтермен бірге көрсетілді. Цензура кеңсесінің Джек Локхарт Манхэттен жобасының баспасөз хатшысы болудан бас тартқаннан кейін, 1945 жылдың көктемінде бұл қызмет Нью-Йорк Таймс газетінің ғылым саласындағы алғашқы тілшісі Уильям Л. Лоуренске берілді; ол соғыстан бұрын Оппенгеймермен сұхбаттасқан болатын. Осылайша, "Таймс" 1945 жылғы 7 тамызда Хиросимадан кейін Манхэттен жобасының ерекшеліктері туралы алғашқы хабарды жариялады. Газет "бомба "жалпы саны 100 000 тұрғыны бар үш 'жасырын қалада'", Лос-Аламос, Оук-Ридж (Теннесси штаты) және Ханфорд (Вашингтон штаты) салынғанын жазды; баспасөз хатшысы ретінде Лоуренс барлық ірі нысандарды аралап көрді. "Мэн штатынан Калифорнияға дейінгі үйлерден келген адамдардың ешқайсысы өздері көрген алып мемлекеттік зауыттарда не жасап жатқанын білмеді", - делінген "Таймс" газетінде.
Price called the Manhattan Project, the United States' development of the atomic bomb, the best kept secret of the war. It and radar were the two military topics that, if a code violation occurred, the office did not allow this to be used as a precedent for permitting other media outlets to report the same information. The government made a general announcement on radar in April 1943, and government and military officials frequently leaked information on the subject, but restrictions did not end until the day after Japan's surrender in August 1945. and the elements "polonium, uranium, ytterbium, hafnium, protactinium, radium, rhenium, thorium, deuterium"; only uranium was sensitive, but was listed with other elements to hide its importance. After the Office of Censorship's Jack Lockhart turned down the role of becoming the Manhattan Project's press officer, the role was given to The New York Times first science reporter, William L. Laurence, in the spring of 1945; he had interviewed Oppenheimer before the war. After Hiroshima the Times was thus the first to report on the specifics of the Manhattan Project on August 7, 1945. It wrote that the bomb was built in "three 'hidden cities' with a total population of 100,000 inhabitants", Los Alamos, Oak Ridge, Tennessee, and Hanford, Washington; as press officer, Laurence had visited each major facility. "None of the people, who came to these developments from homes all the way from Maine to California, had the slightest idea of what they were making in the gigantic Government plants they saw around them", the Times said.