Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
XVI-XVII ғасырдағы ағылшын иезуиті Томас Фицгерберт (1552 жылдың 17 тамызында дүниеден өткен) – ағылшын иезуиті.
16th/17th century English Jesuit
Thomas Fitzherbert (155217 August 1640) was an English Jesuit.
Ерте өмір
Фицгерберт Стаффордширдегі Суиннертон қаласында дүниеге келді. Ол Уильям Фицгерберттің үлкен ұлы және мұрагері, сондай-ақ, жалпы сот судьясы сэр Энтони Фицгерберттің немересі болған. Әкесі оның бала кезінде қайтыс болғандықтан, ол ерте жасынан бастап маңызды отбасының басшысы болды және Суиннертон қаласында туған алғашқы мұрагер атанды, оның ұрпақтары содан бері гүлденіп, бүгінге дейін католик дінін ұстанады. Анасы оны дінге берілгендікке және нығайған сенімге тәрбиеледі. Он алты жасында Оксфордқа жіберілгенде, ол түрлі сынақтардың арасында өскен батылдықпен өзінің дінін жариялады және бізге қызықты естеліктерді қалдырды. Соңында ол жасырынуға мәжбүр болды және 1572 жылы діннен бас тартқаны үшін түрмеге қамалды. Бостандыққа шыққаннан кейін ол Лондонға көшті. 1588 жылы оның әйелі қайтыс болды, одан кейін ол ұзаққа соқпай, өмір бойына үйленбеуге ант берді. Одан кейін ол жас 2-ші Фэрия герцогының үйінде болды, оның анасы Леди Джейн Дормер еді. Ол герцогпен бірге немесе оның қызметінде Фландрия, Испания, Милан, Неаполь және Римде жиырма жылға жуық өмір сүрді, герцог 1607 жылы Германияға дипломатиялық миссияға аттануға дайын болғанда қайтыс болды, оған Фицгерберт те бірге баратын жоспарланған еді. Осы кезеңде 1598 жылы Сквайр оны Елизавета патшаны өлтіруге итермелегені үшін айыптады; 1595 жылы оған қарсы Испания үкіметіне қайшы айыптамалар тағылды, атап айтқанда, ол Елизаветаның тыңшысы болды. Екі айыптама да оның беделін арттырды. Герцогтан келген 200 хат Вестминстер архивінде сақтаулы. 1601 жылы Испанияда болғанда ол дін қызметкері болуға ант берді және 1602 жылдың 24 наурызында Римде дін қызметкеріне бекітілді. Одан кейін ол бас дін қызметкері Харрисонның Римдегі өкілі болып қызмет етті, бірақ 1609 жылы оның орнын болашақ епископ, Рихард Смит әкесі басты. 1606 жылы ол үшінші ант берді, яғни Иезуиттер орденіне қосылды, ол шамамен 1613 жылы орындалды. Ол көп ұзамай Фландриядағы жоғары лауазымды қызметке тағайындалды (1616-1618 жж.), кейіннен Римдегі Англия колледжінің ректоры болып қайта шақырылды (1618-1639 жж.). Ол сол жерде сексен сегіз жасында қайтыс болды, өмірін ерекше түрлі міндеттермен толтырды.
Fitzherbert was born at Swynnerton, Staffordshire. He was the eldest son and heir of William Fitzherbert and grandson of Sir Anthony Fitzherbert, a Justice of the Common Pleas. His father having died whilst he was an infant, he was, even as a child, the head of an important family and the first heir born at Swynnerton, where his descendants have since flourished and still remain Catholics. He was trained to piety and firmness in his religion by his mother, and when sent to Oxford in his sixteenth year he confessed his faith with a courage that grew with the various trials, of which he has left us an interesting memoir. At last he was forced to keep in hiding, and in 1572 he was imprisoned for recusancy. On his release he moved to London. His wife died in 1588, and he soon afterwards took a vow of celibacy. He is next found in the household of the young 2nd Duke of Feria, whose mother was Lady Jane Dormer. With him or in his service he lived in Flanders, Spain, Milan, Naples, and Rome for some twenty years, until the Duke died in 1607, on the point of setting out for a diplomatic mission to Germany, on which Fitzherbert was to have accompanied him. It was during this period that he was charged in 1598 by Squire with having tempted him to murder Queen Elizabeth; in 1595 a charge of contradictory implication had been preferred against him to the Spanish Government, namely that he was an agent of Elizabeth. Both charges led to the enhancement of his reputation. A series of 200 letters from the Duke to him is preserved in the archives of the Archdiocese of Westminster. In 1601, while in Spain, he felt moved to take a vow to offer himself for the priesthood, and he was ordained in Rome 24 March 1602. After this he acted as Roman agent for the archpriest Harrison until he was succeeded, in 1609, by the future bishop, Father Richard Smith. In 1606 he had made a third vow, to enter the Society of Jesus, which he did about the year 1613. He was soon given the important post of superior in Flanders, 1616 to 1618, afterwards recalled and made rector of the English College, Rome, from 1618 to 1639. He died there, closing, at the age of eighty eight years, a life that had been filled with an unusual variety of duties.