Мина өңдейтін көлік құралы

Кіріспе

Көлікке орнатылған минаға қарсы құрылғы

Мина жарғышы – көлік құралының алдындағы миналарды қасақана жарту арқылы миналау жолында қауіпсіз өтуді қамтамасыз ететін көлікке орнатылған құрылғы. Олар алғаш рет Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдықтар қолданған. Мина жарғышы бірнеше ауыр тізбектен тұрады, олардың ұштары жұдырықтай болат шарлармен (жарғыштармен) бітеді, бұл тізбектер көліктің алдына орнатылған екі қолға бекітілген жылдам айналатын көлденең роторға жалғастырылған. Ротордың айналуы шарларды қатты айналдырып, жерге күшпен соғады. Жерге көмілген минаның үстінен шардың соққысының күші адам немесе көліктің салмағын имитациялап, минаның жарылуына себеп болады, бірақ шарларға немесе көлікке көп зиян келтірмей, қауіпсіз жағдайда жарылады.

Екінші дүниежүзілік соғыс

Бұл идеяны әдетте Оңтүстік Африка сарбазы, капитан Авраам дю Тойге жатқызады. Оңтүстік Африкада сынақ құрылғысы салынды және нәтижелері соншалықты ынталандырды, дю Той шенді көтеріліп, идеяны дамыту үшін Англияға жіберілді. Англияға аттанған алдында дю Той 1941 жылы жүйені бағалау үшін Оңтүстік Африкаға жіберілген инженер-механик, капитан Норман Берриге өз идеясын түсіндірді. Кейін Бери Батыс шөлдегі науқанда британдық Сегізінші армияда қызмет етті. Ол мина тазартатын идеяға ықылас білдірді; ол жоғары офицерлерге мина тазартатын құрылғыны дамытуға рұхсат беру үшін лобби жасады. Шашылып жасалғандықтан, флейта жүйесі сенімді емес және жиі бұзылды. Сонымен қатар, ауа сүзгілері шаңның көптігінен немесе шөлдік ортада қозғалтқыштардың қызып кетуінен қозғалтқыштар жиі істен шықты. Кейіннен Mark III және Mark IV Scorpions M3 Grant негізінде жасалды. Бұл үлкен танк Matilda-ға қарағанда флейтаға ыңғайлырақ болды және көптеген модификацияларға қолжетімді болды, өйткені сол кезде олар майданда M4 Sherman-мен алмастырылды. Grant Scorpion-дардың аз ғана саны өндірілді және Солтүстік Африкадағы науқанның қалған бөлігінде, кейіннен Сицилияға жасалған одақтастардың шабуылы кезінде қолданылды. Осы уақытта Британияда дю Той (солтүстік Африкадағы жағдайды өзі сияқты білмейтін), AEC Limited компаниясымен жұмыс істеп, Matilda Baron-ды жасады. Баронның мәселесі, Scorpion сияқты, ротордың сыртқы, қосалқы қозғалтқыштары болды, олар Бейли көпірінен өту үшін тым кең болды және теміржолмен тасымалдауға болса, алып тастау қажет болды. Matilda Scorpion және Matilda Baron-нан айырмашылығы, Crab-тың флейтасы негізгі қозғалтқыштан қуат алды, Sherman-ның берілісі қуатты ұшып көтерілу үшін өзгертілді және сыртқы, қосалқы қозғалтқыштың қажеттілігін болдырмады. Crab-тың роторы 43 шапшаңмен жабдықталған және танктың оң жағында 142 айналымда қозғалтқыш арқылы қозғалды. Танк баяу жылдамдықпен жүргенде, мысалы, көтерілгенде, дұрыс жылдамдықты сақтау үшін беріліс қорабының қосылуы қажет болды. Роторға тікенді сымдарды кесу және флейтаны қатаюдан сақтау үшін кескіштерді қосу жаңалық болды. Бұл ерекшелік Crab-ты тікенді сымнан жасалған кедергілерді қиратуда өте тиімді етті. Бастапқы Crab дизайнында, флейта қолдарын гидравликалық түрде көтеріп, төмендетіп, флейтаның биіктігін орнатуға мүмкіндік берді. "Контурлы Crab" деп аталған Crab-тың Mark II нұсқасы, кері салмақты жапсырмаға ауысты, ол айналатын жапсырманың күшін тепе-теңдікте дұрыс биіктікті қабылдады. Бұл жер астындағы миналардың қалып қоймауын қамтамасыз етті. Флейта мен танк арасындағы жарылыс қалқаны миналардың жарылысынан қосымша қорғаныс берді. Жарылыс қалқаны мен флейтасы болғандықтан, танктың корпустағы пулеметі алынып тасталды. Crab-тың салмағы 32 тоннаны құрады. 1944 жылдың 29 наурызында құрылған Корольдік бронетанк корпусының флейталық эскадрильясы жеті қарапайым Sherman-нан (эскадрилья штабы және төрт танк пилоты жасағы) және төрт танкпен жабдықталған төрт жасақтан тұрды. 1944 жылдың шілдесінде жаңа құрылым ұшқыш жасағын және флейта жасақтарының бірін алып тастады; оң жағында эскадрилья броньды қалпына келтіру көлігін алды. 1945 жылы тәжірибеге сүйене отырып, әрқайсысы бесінші флейталық танкты иеленді. Scorpion полкі үш флейталық жасақтан құралған. Соғыс кезінде әдеттегідей, 5 танкіден тұратын топтар құрамында Crab-тарды қолдану керек еді. Үшеуі эшалондық формация бойынша алға жылжып, мина өрісі арқылы кең жолды тазартады. Қалған екеуі флангілерде тұрып, оқпен қолдау көрсетуге дайын болды, бірақ егер біреуі істен шықса, оны алмастыру үшін алға жылжуға дайын болды. Crab флейта жасағанда ғана қозғала алады, ал пулемет артқа бағытталуы керек болды, сондықтан танк нысананы көрсе де, оқ атуға болмайды. Scorpion сияқты, флейта жасау кезінде үлкен шаң бұлт көтерілді. Осыған қарамастан, ол D күнінен кейін тиімді және құнды көлік болды, әсіресе немістер Франция мен Төмен елдер арқылы одақтастардың ілгерілеуін баяулату үшін мина өрістерін кеңінен қолданғандықтан. Соғыстың соңғы айларында неміс миналы алаңы үлкен проблема болып қалмады, сондықтан аман қалған Crab-тардың флейталық жабдықтарын алып тастап, оларды қайтадан қалыпты Sherman-ға айналдыру ұсынылды. Даниялық Hydrema 910 сияқты бірнеше жобалар броньды кабинасы бар жүк машинасының шассиіне негізделген және артында жүк кеңістігі болатын флейта орнатылған. Олар мина салынған жерге кез келген басқа көлік сияқты бара алады. Флейта жасау кезінде, олар мина өрісінің үстінен баяу кері жүреді, осылайша кабина жарылыстан мүмкіндігінше алыс болады. Кейбір мина тазартатын көліктер қауіпсіздік үшін қашықтан басқарылады. DOK ING компаниясы жасаған осындай көліктер әртүрлі армиялар, мемлекеттік органдар, гуманитарлық ұйымдар мен компаниялардың қызметінде әлемдік деңгейде қолданылады. Басты екі өнім – жеңіл MV 4 және орта MV 10 түрлері. Швейцариялық Digger DTR D 250 – 4 тонналық, қашықтан басқарылатын, кішкентай көлік, оны қашық немесе қол жетімсіз жерлерге оңай тасымалдауға болады және тар аумақтарда қолдануға болады. Танктер әлі де флейта тасу үшін қолданылады; мысалдарға Норвегия армиясының Leopard AMCV – Hagglunds компаниясымен Aardvark флейта жүйесін орнату үшін өзгертілген Leopard танкы кіреді. Германия армиясы M48 Patton негізіндегі Keiler Minenräumpanzer Keiler (мина тазартатын танк "қабан") танкымен жабдықталған. Алайда, танктердің кемшілігі – жүргіш флейта мен жарылысқа жақын, алдыңғы жағында отырады және тиімді мина тазалау үшін жеткілікті баяу жылдамдықпен жүре алмайды. Сонымен қатар, танктердің салмағы оларды тасымалдауды қиындатады (керісінше, 18 тонналық Hydrema 910 C 130 Hercules көлігімен әуемен тасымалдауға жеңіл). Қолданылатын танктер көбінесе ескірген, көп өзгертілген модельдер болды, кейбіреулері қашықтан басқарылады, ал басқалары жүргіш орны артқа жылжытылды. Қазіргі заманда Sherman Crab немесе Matilda Scorpion-ның жаңартылған нұсқасына әскери қызығушылық аз – жақсырақ өзгертілмеген, әлі де жауынгерлік қабілеті бар танк. Шабуыл кезінде қазіргі заманда миналарды жарылыс құрылғыларымен (мина тазартатын сызықтық зарядтар), мысалы, Antipersonnel Obstacle Breaching System немесе Giant Viper арқылы жарылуға әуелі баруға дайындық бар. Gulf соғысы кезінде АҚШ-тың 2-ші теңіз бөлімі зымыранмен жабдықталған бульдозермен ирактық мина өрісін бұзуға тырысты. Бірақ флейта қирады және бульдозер ирактық танкқа қарсы минамен қирады. Мина тазартатын құрылғылар салыстырмалы түрде жылдам түрде аумақтан көптеген миналарды тазарта алады – британдық Aardvark Mark 4 өндірушісі сағатына дейін максималды жылдамдыққа ие екенін мәлімдейді, бірақ сағатына орташа жылдамдық көбінесе кездеседі. Сонымен қатар, флейта операторларын қауіпке тікелей ұрындырмайды, мануалды мина іздеуге қарағанда. Алайда, олар сынға ұшырады. Олар үкімет емес, гуманитарлық ұйымдар үшін үлкен шығын (Aardvark мина тазартатын құрылғының құны шамамен 500 000 АҚШ доллары). Олар көп мөлшерде отынды тұтынады, өйткені флейталардың жерге жеткілікті күшпен тиюі үшін қуатты қозғалтқыш қажет. Мина тазартатын құрылғылар сенімді емес болуы мүмкін және алыс аймақтарда алу қиын болған қосалқы бөлшектерді қажет етеді. Бұл жоғары операциялық шығындарға және флейталардың қызметтен шығуына ұзақ уақытқа соқтыруы мүмкін. Осылай болуы мүмкін екенін көрсетті; кейбір миналар флейтамен лақтырылды және бір жағдайда... Қосымша мәселе – кейбір қазіргі мина тазартатын көліктердің танкқа қарсы миналарға осалдығы. Бұл, егер танкқа қарсы миналардың болуы күдік тудырса, мина өрісін парадоксалды түрде, мина тазартатын құрылғыны қауіпсіз ету үшін мануалды түрде тексеру қажет дегенді білдіреді. Осы мәселелер көптеген гуманитарлық мина іздеу ұйымдарын флейталарды қолданудан бас тартуға әкелді. Тиімді тазалау үшін қолайлы жағдайлар да, экс...

The idea is commonly attributed to a South African soldier, Captain Abraham du Toit. A test rig was constructed in South Africa and results were so encouraging that du Toit was promoted and sent to England to develop the idea. Before du Toit left for England, he described his idea to Captain Norman Berry, a mechanical engineer who had been sent to South Africa in 1941 to evaluate the system. Berry later served in the British Eighth Army during the Western Desert campaign. He had become an enthusiast for the mine flail idea; he lobbied senior officers to authorize development of a flail While reasonably effective at mine clearing, the hastily developed flail system was unreliable and broke down frequently. Also, there were frequent engine failures, as the air filters were overwhelmed by the volume of dust produced by flailing or the engines overheated because of the desert environment. Mark III and Mark IV Scorpions were later developed that were based on the M3 Grant. This larger tank was a more suitable mount for a flail than the Matilda and many became available for modification as, by this time, they were being replaced on the battlefield by the M4 Sherman. A small number of these Grant Scorpions were produced and were used during the remainder of the North African campaign and later during the Allied invasion of Sicily. Meanwhile, in Britain, du Toit (as unaware of developments in North Africa as they were of his), working with AEC Limited, had developed the Matilda Baron. The Baron's problem was that, like the Scorpion, the rotor was powered by external, auxiliary engines that made it too wide to cross a Bailey bridge and which had to be removed if it was to be transported by rail. Unlike the Matilda Scorpion and Matilda Baron, the Crab's flail was powered by the main engine, the Sherman's transmission being modified to add a power takeoff and removing the need for an outside, auxiliary engine. The Crab's rotor carried 43 flails and was driven at 142 rpm by a driveshaft running down the right hand side of the tank. The addition of a gearbox was required to maintain the correct flail speed when the tank was traveling slower, such as while climbing. An innovation was the addition of cutters to the rotor that cut barbed wire and stopped the flail from becoming tangled. This feature made the Crab very effective at tearing up barbed wire obstacles. In the initial Crab design, the flail arms were raised and lowered hydraulically to set the height of the flail. The Mark II version of the Crab, developed as "Contouring Crab", switched to a counterweighted jib that naturally assumed the right height in balance to the force exerted by the rotating flail. This ensured mines buried under a dip in the ground would not be missed. A blast shield between the flail and the tank gave added protection from detonating mines. The hull machine gun was removed, as the blast shield and flail blocked its field of fire. The Crab weighed 32 tons A flail squadron of the Royal Armoured Corps, as established on 29 March 1944, comprised seven ordinary Shermans (squadron HQ and a four tank pilot troop) and four troops of four flail equipped tanks. In July 1944, the new establishment removed the pilot troop and one of the flail troops; on the plus side, the squadron gained an armoured recovery vehicle. In 1945, in light of experience, each gained a fifth flail tank. Scorpion regiments had been formed of three flail troops. In combat, the usual tactic was to use Crabs in groups of five. Three would go forward in echelon formation, clearing a broad path through the minefield. The other two would hang back on the flanks and give fire support, but were ready to move forward to replace one of the flailing tanks if it was disabled. The Crab could only move at when flailing, and the gun had to point to the rear, so the tank could not fire even if the gunner could see his target. As with the Scorpion, flailing raised a huge cloud of dust. Despite all this, it was an effective and valuable vehicle during and after D Day, especially as the Germans made extensive use of minefields to slow the Allied advance through France and the Low Countries. By the final months of the war, German minefields had ceased to be a major problem, and it was proposed that the surviving Crabs should have their flail equipment removed and be converted back to regular Shermans

Several designs, such as the Danish Hydrema 910, are based on a truck chassis with an armoured cab and a flail mounted behind on what would otherwise be the cargo space. They are able to drive to the mined site like any other road vehicle. During flailing operations, they slowly drive in reverse over the mine field in this way, the cab is kept as far as possible from any detonations. Some mine flail vehicles are operated under remote control for safety. Vehicles of this type developed by DOK ING are used worldwide in service with different armies, state agencies, humanitarian organizations and companies. Two main products are the light MV 4 and medium MV 10 types. The Swiss Digger DTR D 250 is a smaller, four ton, remote controlled vehicle that is more easily moved to remote or inaccessible locations and may be used in more confined areas. Tanks are still used to carry flails; examples include the Norwegian Army's Leopard AMCV – a Leopard tank that was modified by Hagglunds to carry an Aardvark flail system. The German Army is equipped with the Keiler Minenräumpanzer Keiler (mine clearing tank "wild boar"), based on a M48 Patton main battle tank. However, tanks have the disadvantage of having the driver at the front, close to the flail and any explosions, and they can not go slow enough for effective mine clearance. Also, the weight of tanks makes them difficult to transport (by contrast, the 18 ton Hydrema 910 is light enough to be moved by air in a C 130 Hercules.) The tanks used have generally been obsolete models that have been highly modified some work under remote control, others have had the driver's station moved to the rear. In modern times, there has been little military interest in an updated equivalent of the Sherman Crab or Matilda Scorpion a substantially unmodified tank still capable of combat. In battle, the modern preference is to detonate mines with explosive devices (mine clearing line charges), such as the Antipersonnel Obstacle Breaching System or the Giant Viper. During the Gulf War, the U. S. 2nd Marine Division made an attempt to breach an Iraqi mine field with a mine flail mounted on an armored bulldozer. But the flail was destroyed and the bulldozer crippled by an Iraqi anti tank mine. Mine flails have the advantage of being able to clear most mines from an area comparatively rapidly the manufacturer of the British Aardvark Mark 4 quotes a maximum rate of per hour, however per hour is more usual. Also, flails don't place their operators at significant risk, unlike manual demining. However they have come under criticism. They represent a large cost for non government, humanitarian organisations (an Aardvark Mine flail costs around $500,000 US.) They consume a lot of fuel, as a powerful engine is needed to drive the rotor if the flails are to strike the ground with enough force to be effective. Mine flails can be unreliable and require spare parts that are difficult to obtain in remote regions. This leads to high operating costs and possibly lengthy periods when the flails are out of service. demonstrated that this could happen; some mines were thrown over by the flail and, in one case,
An additional problem is the vulnerability of some current mine flail vehicles to anti tank mines. This means that, if the presence of anti tank mines is suspected, the minefield must, paradoxically, be manually checked first to make it safe for the mine flail. These problems have led many humanitarian demining organisations to abandon the use of flails. Effective clearance requires both suitable conditions and experienced flail operators. Current mine flails do not operate effectively on a gradient greater than 30% or on ground that is especially dry or boggy. A large number of rocks, greater than around in diameter, will also hamper flailing, as they will tend to shield mines from flail blows. This is a particular problem in Lebanon, so the United Nations mine clearing operations in the south of that country have barred the use of flails. The vehicle was bought by the Australian Armour and Artillery Museum; it is currently on public display as part of the museum's collection in Queensland, Australia.

Миненрэумпанцер Кейлер

Германияның Мюнстер қаласының жанындағы Неміс танк мұражайында (Deutsches Panzermuseum) «Миненрэумпанцер Кейлер» көрсетілген.