Кіріспе

Гермей (/hɜr/'/mɪ/ə/s/) немесе Гермияс (/hɜr/m/i/ə/s/; грек тілінде: Ἑρμείας немесе Ἑρμίας; б.з.д. 220 жылы қайтыс болды) – тумысымен Кариялық, Селевк III Кераунның (б.з.д. 225–223 жылдары) сүйіктісі және бас министрі болған. Селевк Таурус таулары арқылы жорыққа шыққанда, ол Сириядағы істерді басқаруды Гермейге тапсырды, сол жорық барысында Селевк б.з.д. 223 жылы қаза тапты.

Антиох III-нің министрі

Селевк өлгеннен кейін Гермейге дерлік даусыз билік тиді, жас патша Антиох III (б.з.д. 223–187 жж.) онда 15 жаста ғана еді; оның қызғанышпен құмар мінезі оны билікке таласушылардың барлығын мүмкіндігінше жоюға жетеледі. Патшалықтың шығыс провинцияларындағы Молон мен Александрдың күшті көтерілісі Антиохтың бар назарын қажет ететіндей болды, бірақ Гермей оны көтерілісшілерге қарсы аттанған әскерді өз генералдары Ксенон мен Теодотқа тапсыруға көндірді, ал ол жеке Сирияға шабуыл жасауға бет бұрды. Бірақ онда патша толық жеңіліске ұшырады, ал Молонға қарсы жіберілген әскер сол генералдан толығымен жеңіліп, Тигр өзенімен шектесетін бірнеше провинцияның иесі атанды. Шығысқа жорыққа әлі қарсылық көрсеткен Гермейдің пікірі ескерілмеді, ал патша келесі көктемде жеке өзі жорыққа шықты. Бірақ сүйіктісі өзінің басты қарсыласы Эпигенді жасалма жаламен жоюға қол жеткізгенімен, оның әскери іске қабілетсіздігі келесі науқанда толыққанды байқалды. Онда Антиох, Гермейдің кеңесіне қарсы Зеуксистің кеңесімен, Молонды дала шайқасында жеңіп, көтерілісші провинцияларды қайтарып алды. Алайда Тигр өзені бойындағы Селеукияда тоқтағанда Гермей өзінің жаман мінезін тағы да көрсетуге мүмкіндік алды, Антиохтың қарсылығына қарамастан, жас патшаның жеңісін қатыгездікпен дақлады.

Күз

Осы уақытта Антиохтың Лаодикиядан туған ұлының дүниеге келуі осы амбициялы министрдің ақыл-ойына патшадан құтылу жоспарын келтірді, осылайша ол кішкентай ұлының атынан одан да еркіндікпен билік жүргізе алатын болды. Бұл сыр Антиохқа уақытында жетті, ол Гермеяны ұзақ жылдар бойы қорқынышпен де, жек көрумен де қараған болатын. Енді ол өзінің дәрігері Аполофан мен басқа да достарының көмегіне қуана жүгініп, министрінен қастандық арқылы арылды (б.з.д. 220 ж.). Бұл оқиғалардың жалғыз куәсі Полибий Гермейдің мінез-құлқын ең жаман жағынан бейнелейді және оның өлімін жалпы халықтың қуанышпен қарсы алғанын көрсетеді, бірақ оның тағдырын жасаған қателіктері үшін лайықты жаза деп санамайды.