Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық ұшақ-жауынгерлік ұшақ
Japanese fighter aircraft
Накадзима Ки 27 (九七式戦闘機) 1940 жылға дейін Жапон императорлық армиясының әуе күштері қолданған басты жауынгерлік ұшақ болды. Одақтас әскерлері оны "Нейт" деп атады, бірақ соғыстан кейінгі көптеген дереккөздерде "Қытай-Бурма-Үндістан" (CBI) аймағында "Абдул" деп таныстырылды; Одақтас әскерлерінің барлау қызметі бұл атауды Mitsubishi Navy Type 97 ұшағына арнады, ол Type 96 (Mitsubishi A5M) ұшағының ізбасары болып, қыналынатын шасси және жабық кабинасымен кемеде тасымалданады деп күтілді.
The Nakajima Ki 27 (九七式戦闘機 ) was the main fighter aircraft used by the Imperial Japanese Army Air Service up until 1940. Its Allied nickname was "Nate", although it was called "Abdul" in the "China Burma India" (CBI) theater by many post war sources; Allied Intelligence had reserved that name for the nonexistent Mitsubishi Navy Type 97 fighter, expected to be the successor to the carrier borne Type 96 (Mitsubishi A5M) with retractable landing gear and an enclosed cockpit.
Жобалау және әзірлеу
1935 жылы Жапон императорлық армиясы Кавасаки Ки 10 (Армияның 95 типті ұшағы) бипланын алмастыру үшін төмен қанатты моноплан жобалау бойынша Накадзима, Мицубиси және Кавасаки компаниялары арасында бәсеке ұйымдастырды. Жаңа ұшақ, сонымен қатар, эксперименталды Mitsubishi Ki 18 ұшағынан да жақсы көрсеткіштерге ие болуы керек еді. Бәсеке нәтижесінде Накадзима Ки 27, Кавасаки Ки 28 және Мицубиси Ки 33 (Мицубиси А5М-ның модификациясы) ұшақтары жасалды. Накадзиманың дизайны Ki 10 ұшағына Type 95 ұшағы сайысында жеңілген оның бұрынғы Ki 11 моноплан ұшағының негізінде құрылды. Жапондық шенеуніктер сумен салқындатылатын қозғалтқыш пен кері тартылатын қону шассиі бар Накадзима Ки 12 ұсынысын тым күрделі деп тапқандықтан, Ки 27 ұшағын Кояма Ясуши ауамен салқындатылатын радиалдық қозғалтқыш пен бекітілген қону шассиімен жабдықтады. Ұшақтың алдыңғы жиегі тік, артқы жиегі бұрыштап тігілген, Nakajima компаниясының танымал қанаты болды, ол кейін Ki 43, Ki 44 және Ki 84 ұшақтарында да пайда болды. Ki 27 ұшағының алғашқы ұшуы 1936 жылдың 15 қазанында өтті. Оның максималды жылдамдығы бәсекелестерінен төмен болғанымен және көтерілу көрсеткіштері нашар болғанына қарамастан, армия Накадзиманы өте жақсы бұрылу қабілеті үшін таңдады, бұл оның ерекше төмен қанат жүктемесімен қамтамасыз етілді. Армия одан әрі сынақтар үшін 10 прототиптік үлгіні (Ki 27a) тапсырыс берді, олар жылжымалы шатыры бар және үлкен қанаттары бар жабық кабинамен жабдықталған еді. 1937 жылы бұл ұшақ Армияның "Тип 97" ұшағы ретінде қабылданып, пайдалануға берілді. Накадзимадан басқа, Ki 27 ұшағын Tachikawa Aircraft Company Ltd және Manshukoku Hikoki Seizo KK компаниялары да өндірді, 1942 жылы өндіріс тоқтағанға дейін барлығы 3368 дана салынды.
In 1935, the Imperial Japanese Army held a competition between Nakajima, Mitsubishi, and Kawasaki to design a low wing monoplane to replace the Kawasaki Ki 10 (Army Type 95 Fighter) biplane. The new fighter was to have also a better performance than the experimental Mitsubishi Ki 18. The results were the Nakajima Ki 27, the Kawasaki Ki 28, and the Mitsubishi Ki 33 (a modification of the Mitsubishi A5M carrier based fighter). The Nakajima design was based on its earlier Ki 11 monoplane fighter which lost to the Ki 10 in the Type 95 Fighter competition. When the follow up Nakajima Ki 12 proposal with a liquid cooled engine and retractable landing gear was deemed too complex by the Japanese officials, the Ki 27 was designed by Koyama Yasushi to have an air cooled radial engine and fixed landing gear. The aircraft had the Nakajima trademark wing with a straight leading edge and tapered trailing edge which would reappear again on the Ki 43, Ki 44, and Ki 84. The Ki 27 made its first flight on 15 October 1936. Although it had a slower top speed and worse climb performance than its competitors, the Army chose the Nakajima design for its outstanding turning ability granted by its remarkably low wing loading. The Army ordered 10 pre production samples (Ki 27a) for further testing, which featured an enclosed cockpit with sliding canopy and larger wings. The type was officially accepted into service in 1937 as the Army Type 97 Fighter. In addition to Nakajima, the Ki 27 was also manufactured by Tachikawa Aircraft Company Ltd and Manshukoku Hikoki Seizo KK, with a total of 3,368 built before production ended in 1942.
Пайдалану тарихы
Ki 27 ұшағы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін Жапон императорлық әскерінің негізгі күштер ұшағы болды. 1938 жылғы наурыз айында Солтүстік Қытайда қолданысқа енгізілген Ki 27, Қытайдың жылдам Polikarpov I 16 ұшақтары пайда болғанға дейін әуеде басымдыққа ие болды. 1939 жылғы Халхин-Гол шайқасында Моңғолияда КСРО-ға қарсы Ki 27 екі Polikarpov I 15 және Polikarpov I 16 ұшақтарымен кездесті. Шайқастың бастапқы кезеңінде оның көрсеткіштері I 16-ның ерте модельдерімен шайқасқандай болды және I 15 бипланынан айтарлықтай жоғары болды. Жақсы даярланған Ki 27 ұшқыштарының арқасында Жапон әскері әуеде басымдыққа ие болды. Ki 27 екі 7,7 мм (.303 дюйм) 89 типті пулеметпен қаруланды. Көптеген ұшақтар сияқты, бұл ұшақта да ұшқышты қорғауға арналған бронь болған жоқ, сондай-ақ отын бактерілерінде өрт сөндіру және өздігінен жабылу жүйесі де болмады. Кейіннен Кеңес әуе күштері жақсартылған I 16 ұшақтарын алды. Жылдам, күшті қаруланған (екі қанатқа орнатылған 20 мм ШВАК зеңбірегімен) және броньды I 16 Ki 27-нің артықшылықтарын жойды, ал Ki 27 одан қашу үшін тік түсуге мәжбүр болды. VVS жаңа тактиканы енгізді, ол үлкен, тығыз құралымдарда ұшудан, биіктік және/немесе жылдамдық артықшылығымен шабуылдаудан және соққы беру тактикасынан (жоғары жылдамдықты) тұрды, бұл тактиканы кейінірек Клэр Ченно 1941 жылғы Flying Tigers үшін жасады (сондай-ақ жапон күштеріне қарсы ұшу үшін). Жапондықтар жоғалтуларға ұшырады, бірақ олар 1340 ұшақ құлатқандарын мәлімдеді (Советтік жоғалтулардан алты есе көп және театрға келген Советтік ұшақтардың санынан үш есе көп екенін мойындады). Жапония 120 ұшақ (оның ішінде Ki 10) жоғалтты, ал Советтік тарап 215 ұшақ құлатқандарын мәлімдеді, ал жапондықтардың ең көп күші 200 истребительді құрады. Жапон ұшқыштары Ki 27-нің жоғары бұрылу жылдамдығын ұнатқандықтан, әскер маневрлеуге тым көп көңіл бөлді, бұл шешім кейінірек жылдам және күшті қаруланған истребительдерді жасауға кедергі келтірді. Ki 27 Тынық мұхитында Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанға дейін қызмет етті, Малайя, Сингапур, Голландтік Оңтүстік Индонезия, Бірма және Филиппинге шабуыл жасаған бомбалаушыларды сүйемелдеді (алғашқыда Brewster F2A Buffalo-ға қарсы нашар болды). Сонымен қатар, ол соғыстың алғашқы айларында американдық еріктілерге қарсы кең ауқымда әрекет етті. Ұзақ өтпей американдық Curtiss P 40 Warhawks-тан озып, Ki 27 бірінші қатардағы қызметтен Nakajima Ki 43-ке ауыстырылды, ал қалғандары оқу ұшақтары ретінде қолданылды. Ki 27 сонымен қатар Манчжурия және Таиланд қарулы күштерінде қолданылу үшін экспортталды, екеуі де оны шайқаста қолданды. Таиландтағы қызметте Ki 27 екі North American P 51 Mustang ұшағына зақым келтірді және бір Lockheed P 38 Lightning және бір North American P 51 Mustang ұшағын атып түсірді. Соғыстың соңғы айларында ұшақтардың жетіспеушілігі жапондықтарды барлық қол жетімді машиналарды пайдалануға мәжбүр етті, Ki 27 және 79 да осыдан ерекшеленбеді. Кейбіреулері камикадзе шабуылдары үшін жарылғыш заттармен жабдықталды, бірақ кейбіреулері қайтадан истребительдер ретінде қолданылды, 1945 жылғы 16 ақпанда 39-шы оқу-ұшу полкі Йокошиба әуеайлағынан 16 Ki 79 оқу ұшағын АҚШ-тың 58-ші операциялық тобының ауқымды әуе шабуылына қарсы тұру үшін ұшырды, нәтижесінде алты ұшақ жоғалды, бес ұшқыш қаза тапты, ал керісінше кем дегенде бір F6F Hellcat зақымдалды және екіншісі атылып түсірілді.
The Ki 27 was the Imperial Japanese Army Air Force's main fighter until the start of World War II. When placed into combat service over northern China in March 1938, the Ki 27 enjoyed air superiority until the introduction of the faster Soviet built Polikarpov I 16 fighters by the Chinese. In the 1939 Battle of Khalkhin Gol against the USSR in Mongolia, the Ki 27 faced both Polikarpov I 15 biplane and Polikarpov I 16 monoplane fighters. In the initial phase of the conflict, its performance was a match for the early model I 16s, and was considerably superior to the I 15 biplane. With better trained Ki 27 pilots, the IJAAF gained aerial superiority. The Ki 27 was armed with two 7.7 mm (.303 in) Type 89 machine guns and as with most aircraft of the period, lacked armor protection for the pilot and self sealing or fire suppression in the fuel tanks. Later, the Soviet Air Force received improved I 16s. The faster, more heavily armed (with twin wing mounted 20mm ShVAK cannon) and armored I 16 now nullified the Ki 27's advantages and it could now escape from the Ki 27 in a dive. The VVS introduced new tactics consisting of flying in large tightly knit formations, attacking with altitude and/or speed advantage and hit and run (high energy) tactics much as Claire Chennault would later formulate for the 1941 era Flying Tigers (likewise to fly against Japanese forces). Japanese losses mounted but despite this they claimed 1,340 aircraft (six times the admitted Soviet losses and three times as many as Soviet aircraft admitted to being in the theatre). Japanese losses numbered 120 (including Ki 10s) while the Russians claimed 215 vs. a peak Japanese strength of 200 fighters. The preference of Japanese fighter pilots for the Ki 27's high rate of turn caused the Army to focus excessively on manoeuvrability, a decision which later handicapped the development of faster and more heavily armed fighters. The Ki 27 served until the beginning of World War II in the Pacific, escorting bombers attacking Malaya, Singapore, Netherlands East Indies, Burma and the Philippines (where it initially fared poorly against the Brewster F2A Buffalo). The type also saw extensive action against the American Volunteer Group in the early months of the war. Soon outclassed by the American Curtiss P 40 Warhawks, the Ki 27 was replaced in front line service by the Nakajima Ki 43, while surviving examples continued to serve as trainers. The Ki 27 was also exported for use with Manchukuo and Thai armed forces, seeing combat with both. In Thai service, Ki 27s reportedly damaged two North American P 51 Mustangs and shot down one Lockheed P 38 Lightning and one North American P 51 Mustang. In the final months of the war, desperate lack of aircraft forced the Japanese to utilize all available machines and the Ki 27 and 79 were no exception. Some were equipped with up to of explosives for kamikaze attacks, but some were redeployed as fighters, suffering terrible losses as on 16 February 1945 when the 39th Educational Flight Regiment scrambled 16 Ki 79 trainers from Yokoshiba Airfield to oppose a massive air raid from U. S. Task Force 58 carrier group, losing six aircraft with more damaged and five pilots killed, in return damaging at least one F6F Hellcat and possibly downing a second.