Де Жонг і Орегон істері: Ассамблея еркіндігі және конституциялық құқықтар

Кіріспе

Де Йонге Орегонға қарсы, 299 U. S. 353 (1937) – АҚШ Жоғарғы Сотының он төртінші түзетудегі тең процестік құқық ережесінің, бірінші түзетудегі жиналыс бостандығы құқығын жеке АҚШ штаттарына да қолданылатынын анықтаған ісі. Сот Дирк Де Йонгенің Коммунистік партиясы ұйымдастырған бейбіт шеруде сөйлеуге құқығы бар екенін, тіпті партия революция жолымен өнеркәсіптік немесе саяси өзгерістерді жақтағанмен де, мойындады. Алайда, 1950 жылдары коммунизмге қатысты алаңдаушылық күшейген кезде, Сот «Денис АҚШ-қа қарсы» (1951) ісінде Коммунистік партияның жетекшісі Юджин Денистің АҚШ үкіметін күшпен құлатуға шақырғаны үшін Смит заңының талаптарын бұзғанын шешті.

Өмірбаян

Орегон штатының «қылмыстық синдикализм» туралы заңына сәйкес, басқа нәрселермен қатар, «қылмыс, физикалық зорлық-зомбылық, саботаж немесе кез келген заңсыз әрекеттерді немесе әдістерді индустриялық немесе саяси өзгерістерді немесе революцияны іске асыру құралы ретінде уағыздайтын немесе үйрететін жиналыстың өткізілуіне көмектесу» де қылмыс саналды. Бұл заң соттың Gitlow v. New York (1925) және Whitney v. California (1927) істерінде қолдаған штаттық заңдарға ұқсас болды. Дирк Де Йонг 1934 жылғы 27 шілдеде Коммунистік партияның Портленд бөлімшесі ұйымдастырған жиынға қатысып, округтағы түрме жағдайлары және Портлендтегі жүріп жатқан теңізшілер ереуілі туралы сөз сөйледі. Де Йонг партия мүшесі болғанмен, жиын жұртшылыққа ашық және бұл туралы алдын ала жарияланған еді. Портленд полициясы жиынға шабуыл жасады. Де Йонг тұтқындалып, штаттың «қылмыстық синдикализм» заңын бұзды деген айып тағылды. Сотталғаннан кейін Де Йонг үкімді күштен шығару және ақталу туралы өтініш білдірді, себебі Де Йонгтың немесе жиынға қатысушылардың ешкімнің зорлық-зомбылық әрекеттерін немесе революцияны уағыздағанына дәлел жоқ еді, сондықтан оны соттауға жеткілікті дәлел болмады. Орегон Жоғарғы Соты оның айыптауын күшінде қалдырып, айыптау актісі Де Йонгты «қылмыстық синдикализммен» айыптамағанын, керісінше, ол «Коммунистік партия шақырған жиналыстың төрағасы болып, оны ұйымдастырып, өткізуге көмектескенін, ал ол Мултнома округінде «қылмыстық синдикализм» және саботаж ілімін заңсыз уағыздап, таратыпты» деп шешті. Яғни, Де Йонг Коммунистік партиямен байланысы болғаны үшін сотталды, бұл партия басқа уақытта, бірақ сол жиында емес, «қылмыстық синдикализмді» уағыздаған. Де Йонг өзінің ісін Жоғарғы Сотқа апарып, оның үкімінің Конституцияның XIV түзетуімен бекітілген оның құқықтарын бұзғанын мәлімдеді.

Өкілдік

Нью-Йорк қаласының Осмонд К. Френкелі апелляциянт үшін, Морис Э. Таршис, Орегон штаты Портленд қаласы округтік прокуратурасының орынбасары.

Жоғарғы соттың шешімі

Бас судья Чарльз Эванс Хьюз Соттың пікірін білдірді, ол бірауыздан Де Жондждың айыбын күштен шығарды. Хьюз мемлекеттік соттың шешімін ескере отырып, істегі нақты мәселелерге баса назар аударды. Сот айыптауды мемлекеттік сот анықтағандай қабылдауға және заң дұрыс қолданылған деп есептеуге міндетті болды: Орегон Жоғарғы Соты Орегон заңын түсіндіруде соңғы құқыққа ие болды және айыптауды қолдап, қылмыстық синдикализм туралы заң бойынша айыптау жеткілікті деп шешті. Осыған байланысты, Сот айыптауды тек қылмыстық құқық бұзушылықты белгілейтін құжат ретінде қарастыра алатын еді. Сотта Де Жонж Коммунистік партияның қоғамдық жиналысын өткізуден басқа қандай да бір қылмыстық әрекет жасады ма дегенді анықтау үшін дәлелдерді қарастыра алмады, өйткені оған басқа ешқандай айып та қойылмаған және «жасалмаған айыптама бойынша айыпталу – бұл тең сот талқылау құқығының бұзылуы». Сондықтан Де Жонждің шын мәнінде Коммунистік партияның мүшесі болғаны және ол жиналыста басқаларды партияға қосылуға және партияға көмектесуге шақырғаны маңызды емес еді, өйткені бұл әрекеттер оның айыпталуы үшін қажет болған жоқ және партия мүшесі болсын, болмасын, жиналысты өткізген кез келген адам заң бойынша жауапкершілікке тартылуы мүмкін еді. Хьюз түсіндіргендей, «[Де Жонжға] тағылған және ол үшін кінәлі деп танылып, жеті жылға бас бостандығынан айырылған жалғыз қылмысы – ол Коммунистік партияның басшылығымен өткізілген, бірақ басқа жағынан заңды болған қоғамдық жиналыстың өткізілуіне көмектескені еді. Егер Коммунистік партия Портлендте тарифтерді, Үкіметтің сыртқы саясатын, салық салуды, әлеуметтік көмектерді немесе Президенттікке, Конгресс депутаттарына, Губернаторға немесе штат заң шығарушыларына үміткерлерді талқылау үшін қоғамдық жиналыс шақыратын болса, жиналыстың өткізілуіне көмектескен әрбір спикер де қылмыстық синдикализм заңын бұзуға кінәлі болар еді». Істің мәні нақтыланғаннан кейін, Хьюз Гитлоу және Уитни сияқты қылмыстық синдикализм заңдарын қолдаған шешімдерді ерекше атап өтті. Ол бұл істерде сотталушы үкіметті күшпен құлатуға шақырғаны немесе осы мақсаттағы қастандыққа қатысқаны үшін кінәлі деп табылғанын көрсетті. Хьюз сөз бостандығын шектеуге рұқсат беретін бірқатар шешімдерге қарамастан, «біздің бұрынғы шешімдеріміздің ешқайсысы Орегон заңдарының қазіргі қолданылуында талап ететіндей сөз бостандығы мен жиналыс құқығын осы деңгейде шектеуді қолдауға бармады» деді. Хьюз жиналыс бостандығының маңызды құқық екенін түсіндірді. Ол әсерлі және күшті сөздермен былай деді: [Жиналыс бостандығын] барлық азаматтық және саяси институттардың негізі болып табылатын бостандық пен әділдіктің негізгі принциптерін бұзбай ұстауға болмайды. Біздің институттарымызды күшпен және зорлықпен құлатуға итермелеуден қоғамды қорғаудың маңыздылығы қаншалықты зор болса, соғұрлым сөз бостандығы, баспасөз бостандығы және жиналыс бостандығының конституциялық құқықтарын сақтау қажеттілігі де арта түседі, осылайша еркін саяси талқылау мүмкіндігін сақтап, үкімет халықтың еркіне жауап бере алуы үшін және қажет болған жағдайда өзгерістер бейбіт жолмен жүзеге асырылуы үшін. Республиканың қауіпсіздігі, конституциялық үкіметтің негізі осында. Осы себептерге байланысты Сот «Федералды Конституцияға сәйкес, заңды талқылау үшін бейбіт жиналыс қылмыс болып саналмайды» деп шешті. Егер адамға қандай да бір топқа, тіпті Коммунистік партия сияқты қылмыстық келісімге (Сот болжағандай) заңсыз көмектесуде айып тағылса, сот оның нақты мақсаты мен нақты әрекеттері осы заңсыз мақсатқа көмектескен-көмегенін анықтауы керек: «Егер жиналған адамдар басқа жерде қылмыс жасаса, егер олар қоғамдық тыныштық пен тәртіпке қарсы келісім жасаса немесе оған қатысса, олар өздерінің келісімі үшін немесе басқа да заңды бұзушылықтары үшін жауапкершілікке тартылуы мүмкін». Де Жонжға қатысты айыптау үкімі тиісінше тең сот талқылау құқығын бұзу ретінде күштен шығарылды. Үш он жылдан кейін Жоғарғы Сот Бранденбург Огайо ісінде (1969) қылмыстық синдикализм заңын конституцияға қайшы деп жариялады, Уитниді жоққа шығарып, Гитлоуға күмән келтірді. Бранденбург Де Жонж ісіндегі шешімді растады, саяси жиналыстың бейбіт өтуі он төртінші түзетуде қорғалған құқық екенін мәлімдеді.

Chief Justice Charles Evans Hughes delivered the opinion of the Court, which unanimously reversed De Jonge's conviction. Hughes began by emphasizing the precise questions involved in light of the state court's decision. The Court had to accept the indictment as the state court had defined it, and decide the case on the basis that the law had been properly applied: the Oregon Supreme Court had final authority to interpret Oregon law, and by sustaining the conviction, had held that the indictment was sufficient under the Criminal Syndicalism statute. Given that, the Court could only review the indictment as setting out the substantive offense. It couldn't examine the evidence at trial to determine if De Jonge had done anything more culpable than conduct a public Communist Party meeting, because he wasn't charged with anything else, and "Conviction upon a charge not made would be sheer denial of due process". Thus it was irrelevant that De Jonge was, in fact, a member of the Communist Party, and that he encouraged others to join and help the Party at the meeting, since those acts were not necessary to his conviction and anyone else conducting the meeting, whether or not a Party member, could have been prosecuted under the statute. As Hughes explained, "[De Jonge's] sole offense as charged, and for which he was convicted and sentenced to imprisonment for seven years, was that he had assisted in the conduct of a public meeting, albeit otherwise lawful, which was held under the auspices of the Communist Party Thus if the Communist Party had called a public meeting in Portland to discuss the tariff, or the foreign policy of the Government, or taxation, or relief, or candidacies for the offices of President, members of Congress, Governor, or state legislators, every speaker who assisted in the conduct of the meeting would be equally guilty" of violating the criminal syndicalism act. With the scope of the case clarified, Hughes next distinguished decisions like Gitlow and Whitney, which had upheld Criminal Syndicalism laws on their face. He pointed out that in those cases, the defendant was convicted of actually advocating the violent overthrow of the Government, or joining a conspiracy to that end and with that intent. Hughes explained that despite a number of decisions permitting abridgment of free speech, "none of our prior decisions go to the length of sustaining such a curtailment of the right of free speech and assembly as the Oregon statute demands in its present application." Hughes proceeded to explain why freedom of assembly is such an important right. In poignant and powerful passages, he explained:
[Freedom of assembly] cannot be denied without violating those fundamental principles of liberty and justice which lie at the base of all civil and political institutions. The greater the importance of safeguarding the community from incitements to the overthrow of our institutions by force and violence, the more imperative is the need to preserve inviolate the constitutional rights of free speech, free press, and free assembly in order to maintain the opportunity for free political discussion, to the end that government may be responsive to the will of the people and that changes, if desired, may be obtained by peaceful means. Therein lies the security of the Republic, the very foundation of constitutional government. For these reasons, the Court held, "consistently with the Federal Constitution, peaceable assembly for lawful discussion cannot be made a crime." When a person was charged with unlawfully assisting a group, even a criminal conspiracy like the Communist Party (as the Court assumed), a court had to inquire whether his specific purpose, and his specific actions, aided that unlawful purpose: "If the persons assembling have committed crimes elsewhere, if they have formed or are engaged in a conspiracy against the public peace and order, they may be prosecuted for their conspiracy or other violation of valid laws." De Jonge's conviction was consequently reversed as a violation of the Due Process Clause. Over three decades later, the Supreme Court declared a criminal syndicalism law unconstitutional on its face in Brandenburg v. Ohio (1969), overruling Whitney and casting serious doubt on Gitlow. Brandenburg reaffirmed the holding of De Jonge that peaceful political assembly is a right protected by the Fourteenth Amendment.