Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қытай Мин әулетінің әскери жаулаулары – бұл әулеттің Миннің басындағы кезеңде билікті сақтап қалуға жасаған тытысы.
None
The military conquests of the Chinese Ming dynasty was the attempt of the dynasty to hold on power during the early Ming.
Хунгу билігі (13681398)
Билік етуінің басында Мин әулетінің негізін қалаушы Чжу Юаньчжан (Хунгу императоры) кейінгі ұрпақтарға нұсқаулар берді, оның ішінде Мин мемлекетіне қауіп төндіретін және төндірмейтін елдер туралы Бас әскери комиссияға кеңестер енгізді. Ол солтүстік елдер қауіпті, ал оңтүстік елдер қауіп төндірмейді, сондықтан оларға шабуыл жасауға болмайды деді. Бірақ, келесі ғасырда Мин империясының кеңеюі оңтүстік аймақтарына зор зиян келтірді.
Early in his reign, Zhu Yuanzhang (Hongwu Emperor), the founder of the Ming dynasty, laid down instructions to later generations that included advice to the Chief Military Commission on those countries that supposedly posed a threat to the Ming polity, and those that did not. He stated that those to the north were dangerous, while those to the south did not constitute a threat, and were not to be subjected to attack. Yet, the south suffered more from Ming expansion over the following century.
Юньнанды жаулап алу
1369 жылы Чжу Юаньчжан жаңа династиясын құрғаннан кейін көп ұзамай, ол Юньнань және Жапония мемлекеттеріне нұсқаулар жіберді. Юньнаньды (Миннен тыс жерде) «мемлекет» ретінде мойындауының бастапқы кезеңі өзгерді. 1380 жылы Солтүстік Юань ханзадасының билігінде болған Юньнань, Хан әулетінен бері Қытайға тиесілі деп есептелді, және 1382 жылы Дали, Лицзян және Цинчи қалаларын басып алу үшін 250 000 әскер жөнелтілді. Осының нәтижесінде Мин негізін қалаушы қазіргі Юньнаньның солтүстік-батыс бөлігіндегі, соның ішінде бірнеше тайлық аймақтардағы маңызды қалалық орталықтарды бақылауға алды. 1387 жылы Хунъу императоры оңтүстікке қарайғы Байи (Монг Мао) мемлекетіне шабуылға дайындалды. Му Иннің басшылығымен Мин әскерлері Байиге отты қарулармен шабуыл жасап, 30 000 адамның басын алды деген мәлімдеме жасады. Си Лунфаға қарсы әскери жорықтың барлық шығындары, оны Байи билеушісі ретінде мойындау шарты ретінде кейіннен төленді. Бірінші Мин билеушісі кезінде Юньнаньда «жасалынған» (немесе мойындалған) жаңа мемлекеттік құрылымдар Минде «туған кеңселер» (ту си) деп белгілі болды, себебі олар әдетте мұрагерлік билеушілердің басқаруында қалды, олар арқылы Мин бақылауды жүзеге асырып, салықтар мен басқа да алымдар арқылы экономикалық пайда табуға ұмтылды. Мысалы, Чэли (Дзиньхон) 1377 жылы «туған кеңсе» ретінде құрылды. Тай Мао Лу Чуан/Пинг Миан мемлекетінен 1397 жылы Си Лунфа билеушісінен 15 000 жылқы, 500 піл және 30 000 ірі қара мал талап етілді. Кейіннен Лу Чуанға еңбек орнына күміс түрінде үлкен талаптар қойылды. Бастапқыда жылдық күміс сомасы 6 900 лианг деп белгіленсе, кейін шамамен үш есеге артып 18 000 лиангқа жетті. Алым бастапқы сомаға дейін төмендетілді. Басқа да мемлекеттік құрылымдарға да, әскери күш қолдану немесе оның қаупі арқылы басқа да ақылар салынды.
In 1369, not long after Zhu Yuanzhang founded his new dynasty, he sent proclamations for the instruction of the countries of Yunnan and Japan. This early recognition of Yunnan (which lay beyond the Ming) as a "country" was to change. By 1380, Yunnan, which was still held by a Northern Yuan prince, was considered to belong to China since the Han dynasty, and 250,000 troops were deployed in an attack on the polity, taking Dali, Lijiang and Jinchi in 1382. As a result, the Ming founder took control of the major urban centers of the north western part of what is today Yunnan, including several Tai areas. In 1387, the Hongwu Emperor prepared for an attack on the Baiyi (Möng Mao) polity to the south. Under the command of Mu Ying, the Ming forces attacked the Baiyi with firearms, taking a claimed 30,000 heads. Si Lunfa was subsequently dunned for all the costs of the military expedition against him, as a quid pro quo for recognizing him as ruler of the Baiyi. The new polities "created" (or recognized) in Yunnan under the first Ming ruler were known to the Ming as "native offices" (tu si), since initially they were usually left under the control of the hereditary rulers, by which the Ming exerted control, and engaged in economic expropriation through tribute demands and other levies. Che li (Jinghong), for example, was established as a "native office" in 1377. The Tai Mao polity of Lu Chuan/Ping Mian was demanded by Ming's court for 15,000 horses, 500 elephants and 30,000 cattle from the ruler Si Lunfa in 1397. Subsequently, large silver demands (silver, in lieu of labor) were levied on Lu Chuan. The annual amount of 6,900 Liang of silver was initially set, and then it was almost tripled to 18,000 Liang. The levy was reduced to the original amount. Other levies were applied to the other polities, enforced through the use or threat of military force.
Маньчжурияны жаулау
Маньчжурия (Солтүстік-Шығыс Қытай және Сыртқы Маньчжурия) аймағы моңғол Юань әулетінің Ляоян провинциясының құрамында болды. Юань әулеті құлағаннан кейін, Мин әулеті Маньчжуриядағы моңғол басшысы Нагачудың Урианхай ордасына қарсы әскери науқан жүргізді. Бұл науқан Урианхайдың Мин әулетіне бағынуымен аяқталды, содан кейін Мин Маньчжурияны бақылауға алды.
The region which became known as Manchuria (Northeast China and Outer Manchuria) was under Liaoyang province of the Mongol Yuan dynasty. After the fall of the Yuan dynasty, the Ming dynasty launched a military campaign to fight against the Uriankhai horde of the Mongol chieftain Naghachu in Manchuria. It concluded with the surrender of the Uriankhai to the Ming which then controlled Manchuria.
Теңіз саясаты
Хунгу дәуірі шетелдік мемлекеттерге жиі елшілер жіберумен және Вьетнам, Чампа, Камбоджа, Сиам, Кочин, Санфоки, Ява, Жапония, Рюкю, Бруней және Кореяның теңіздік саясатынан келген шетелдік елшілерді қабылдаумен ерекшеленді. Олар Қытайға салық төлеуші елшілерге арналған сауда жеңілдіктері мен "салық" берген билеушілерге сыйлықтар беру арқылы тартылды. Дегенмен, Мин мемлекетінің ішкі әрекеттері дипломатиялық байланыстардың жүйе ішінде ықпал мен бақылауға қол жеткізуге мүмкіндік беретін маңызды құралы болды. Чампадан келген елшінің келуін хабарламағандықтан 1377-ден 1380 жылға дейін Миннің премьер-министрі Ху Вэйюн (胡惟庸) мемлекетке қарсы қылмыс жасады деген айыппен өлім жазасына кесілді. Мин бюрократиясының өкілдері 1390 жылдарға қарай Оңтүстік-Шығыс Азияның теңіз саясатына белсенді қатысқан болуы мүмкін. 1370 жылдардың басында Қытайдың жағалау тұрғындарына ресми міссиялар болмаса, мұхиттарды кесіп өтуге тыйым салынды. Фуцзянь әскери шенеуніктері, жеке сауда үшін теңіз арқылы адамдарды жібергендері үшін көп ұзамай жазаланды. Тыйым 1381 және 1384 жылдары қайтадан күшіне енгізілді, ал 1390 жылы "адамдардың шетелдіктермен байланыс жасауына қатаң тыйым салу туралы" императорлық жарлық жарияланды. Мұндай тыйымдардың жиі қойылуы тиімді болмады, ал императорлық жарлықтың себебі "Гуандун/Гуанси, Чжэцзян және Фуцзяньда осы тыйымдарды білмейтін, ақымақ адамдар болды және олар шетелдіктермен жеке сауда жасады" деп түсіндірілді. Жеке сауда мақсатында шетелге шығуға тыйым 1397 жылы қайтадан жаңартылды. Бұл тыйымдардың Оңтүстік Қытай мен Оңтүстік-Шығыс Азия арасындағы теңіз саудасына қандай әсер еткені Мин жазбаларынан бірден көрінбейді.
The Hongwu reign was marked by frequent dispatches of envoys to foreign polities, and the court reception of foreign envoys from the maritime polities of Vietnam, Champa, Cambodia, Siam, Cochin, Sanfoqi, Java, Japan, Ryūkyū, Brunei, and Korea. They were drawn to China by the trade concessions available to tribute envoys, and the rewards given to the rulers who submitted the "tribute". However, the machinations of the Ming state meant that diplomatic links were also a major method by which court insiders, within the system, could gain influence and control. It was the failure to report the arrival of an envoy from Champa that led to Hu Weiyong (胡惟庸), the Ming prime minister from 1377 to 1380, being executed on charges of treason. Members of the Ming bureaucracy were likely already heavily involved in Southeast Asian maritime politics by the 1390s. In the early 1370s, the coastal people in China were forbidden to cross the oceans, other than on official missions. Fujian military officials, who had privately sent people across the seas to engage in trade, were punished not long thereafter. The prohibition was reinstated in 1381 and 1384, and an imperial command "strictly prohibiting people from having contact with foreigners" was promulgated in 1390. The frequency of these prohibitions was deemed not very effective, and the reason given for the imperial command was that "at this time in Guangdong/Guangxi, Zhejiang and Fujian, there were foolish people who did not know of these prohibitions, and frequently engaged in private trade with foreigners". The prohibition on going abroad for trade privately was reiterated in 1397. Whether these prohibitions actually affected maritime trade between southern China and Southeast Asia is not immediately apparent from the Ming texts.
Юнле билігі (14031424)
Хунгу императорының мұрагері Цзяньвэн императорының (1399–1402) билік құрған кезеңі туралы білім, оның інісі Чжу Ди (Йонгль императоры) бастаған азаматтық соғыс пен төңкеріс салдарынан бізге көбінесе жоғалып кетті. Одан кейін Чжу Ди өзінің інісінің билік құрғанын көрсететін барлық жазбаларды тарихи деректерден жоюға тырысты. Чжу Ди өз билігін Йонгль деп атады, және осы кезең жақсы құжатталған. Әкесі билікке келген соң, Чжу Ди салт-дәстүрлер министрлігіне шетелдік мемлекеттерге талаптар жіберіп, олардан сарайға құрмет көрсетуді талап етті. Сол жылы ол Чжэцзян, Фуцзянь және Гуандун провинцияларында барлық шетелдік мемлекеттермен теңіз саудасын бақылау үшін Теңіз саудасын қадағалау басқармасын құрды. 1405 жылы жоғарыда аталған провинциялардың әрқайсысында шетелден келген елшілерді күту үшін жатақханалар ашылды. Жаңа император Мин мәдениетін әлемге танытуға ұмтылды; ол түрлі бейқытай мемлекеттерге моральдық тәрбие беру үшін «Үлгілі әйелдердің өмірбаяны» (烈女傳) кітабының 10 000 данасын таратты. Осы қытай мәтінінен алынған мотивтер Оңтүстік-Шығыс Азия әдебиетінде кездесе ме, жоқ па, әзірге зерттелмеген көрінеді. Сондай-ақ, салт-дәстүрлер министрлігі Оңтүстік-Шығыс Азия мемлекеттеріне сарай күнтізбесін таратты.
Knowledge of the reign of the Hongwu Emperor's successor, the Jianwen Emperor (1399–1402), has been almost entirely lost to us as a result of the civil war and coup d'état launched by his uncle, Zhu Di (Yongle Emperor). In the aftermath, Zhu Di tried to eliminate all evidence of his nephew's reign from the historical record. The period of Yongle, as Zhu Di was to name his reign, is documented. After his father comes to power, Zhu Di orders the Ministry of Rites to send demands to foreign polities, requiring them to bring tribute to the court. In the same year, he also established the Maritime Trade Supervisorates in the provinces of Zhejiang, Fujian, and Guangdong to control sea trade with all foreign polities. In 1405, hostels were established under each of the above noted provinces to look after the foreign envoys who came from abroad. The new emperor was anxious to advertise the culture of the Ming to the rest of the known world; he distributed 10,000 copies of the Biographies of Exemplary Women (烈女傳) to various non Chinese polities for their moral instruction. Whether any motifs from this Chinese text have appeared in Southeast Asian literature has not yet, as it appears, been studied. Court calendars were also distributed to Southeast Asian polities by the Ministry of Rites.
Вьетнамға шабуыл
Юнле билігі тұсында Оңтүстік-Шығыс Азияға бірқатар ірі әскери экспедициялар ұйымдастырылды. 1406 жылы Мин әулетінің ықпалын және күшін арттыру мақсатында Đại Ngu (Вьетнам) мемлекетінде, Мин әулеті Анам ("Тыныш Оңтүстік") деп атады. Вьетнамның күшті ақсүйектерінің бірі Хо Куй Ли Вьетнамда билікті басып алып, қазіргі Тран әулетінің барлық мүшелерін өлтіруге тырысты. Юнле императоры мәселені бейбіт жолмен шешуге тырысып, елшілерді және Тран әулетінің тірі қалған мүшесі Чен Тьен Биньді (陳添平) Вьетнамға жіберді. Бірақ ол өлтірілді, содан кейін сол жылы екі үлкен қытай армиясы Юньнань және Гуанси арқылы Đại Ngu-ға екі бағыттан жіберілді. Қытай әскерлері осы алғашқы науқанда жеті миллион вьетнамдық өлтірілгенін мәлімдеді. 1407 жылы Đại Ngu Мин Қытайдың 14-ші провинциясы болды және 1428 жылға дейін солай болды, содан кейін Ле Лой басқарған вьетнамдықтардың көтерілісінен кейін Мин әскері кері шегінуге мәжбүр болды. "Тыныш Оңтүстік" деген атқа қарамастан, бұл 21 жылдық кезеңде соғыс тоқтамады. Мин әскерлері билікті қолға алғаннан кейін бірқатар өзгерістер енгізілді. Бірінші жылы Đại Ngu-да тұтқындалған 7600 саудагер мен қолөнерші (оның ішінде қару жасаушылар) қазіргі Нанкинге, Мин әулетінің астанасына жіберілді. Қоғамның ең білікті мүшелерінің бір бөлігін алып кету Вьетнам қоғамына зор әсер етті. Содан кейін аймаққа қытай және қытай емес әскерлер әкелінді, олар белгілі бір деңгейде бақылауды сақтады, сондай-ақ азаматтық басқарудың көптеген жаңа органдары құрылды. 1408 жылы Анамда 41 субпрефектура және 208 округ болды, олардың барлығы қытай үлгісінде басқарылды, бірақ көбінесе вьетнамдықтармен қамтамасыз етілді. 1420 жылдардың соңында саяси гегемонияның қаншалықты жойылғанына қарамастан, Мин әскері қуылып шыққанда, қытай оккупациясының әкімшілік мұрасы елдің қоғамына үлкен және кең ауқымды әсер еткен болуы керек. Қытай мәдениетін одан әрі сіңіру үшін конфуцийшіл мектептер, бұрын жүзделген жылдардан бері бар, қытай үлгісінде қайта құрылды және оларда оқыту үшін қытайлар тағайындалды. Елді қытай мәдени аймағына ассимиляциялау мақсатында осы кезеңде Вьетнамның академиялық және тарихи еңбектерінің құнды бөлігі Мин билігі тарапынан жойылды. 1407 жылы Юнтунда жаңа теңіз саудасын қадағалау басқармасы құрылды, ал 1408 жылы Синпин (新平) және Шуньхуада (順化) осындай екі жаңа кеңсе құрылды. Осылайша, екі жыл ішінде осы жаңа провинцияда үш теңіз саудасын қадағалаушы құрылды, бұл Қытайдың қалған бөлігінде болғанмен бірдей. Бұл Миннің оңтүстікке қарай теңіз саудасын бақылауға және осындай бақылаудың экономикалық артықшылықтарын пайдалануға деген ниетінің айқын көрсеткіші болды. Басқа экономикалық қанауларға астыққа салынатын салықтар, жыл сайынғы лак, сапан ағашы, балық қауырсыны, жанкөйлектер және хош иісті заттарға салынатын алымдар, алтын, күміс, тұз, темір және балыққа монополия орнату кірді. Сонымен қатар, евнухтар императорға қазына жинау міндетімен Цзяочжиге жіберілді, бірақ қазына жинаудың бірдей мөлшері өздері үшін жасалды. Миннің жазбаларында айтылғандай, евнухтардың ашкөздігі тіпті императорлар тағайындауға араласатын. Хунси императоры 1424 жылы аймақтың алтын, күміс, хош иісті заттар мен інжу-маржандарды бақылауға қайта тағайындауға тырысқанда, евнух Ма Циді Анамға қайта жіберуге қарсылық көрсетті. 1414 жылға қарай Минг солтүстік Анамда одан әрі алға жылжуға мүмкіндік беретіндей жеткілікті деңгейде бекініп, Хо әулеті бұрын басқарған және әлі де қытай ықпалынан азат болған Анамның оңтүстігіндегі төрт қосымша субпрефектураны құрды, сондай-ақ Чампаның солтүстік шекарасының бір бөлігін құрды. Кейбір авторлар осы кезеңде Đại Việt-тің қытай оккупациясы Вьетнам мемлекетінің оңтүстікке қарай кеңеюіне белгілі бір рөл атқарды деп санайды. Алайда, Вьетнамның оңтүстікке қарай кеңеюі Đại Việt-тің Ли әулеті кезінде басталды және ең үлкен жетістіктерді кем дегенде екі ғасырдан кейін Нгуен иелері жасады. Миннің жаңа провинцияға салған алымдары мен талаптары оның өзін-өзі азықтандыру қабілетіне әсер етті. 1420 жылдары көптеген жағдайларда Гуандун мен Гуансиден Цзяочжиге астық тасымалдауды ұйымдастыру қажет болды. Мұндай кемшіліктер аймақтың әлеуметтік құрылымына және әлеуметтік тұрақтылығына терең әсер еткен болар еді, оны соғыс және қытай нормаларының орнауы күшейтті. Миннің колониалды саясатының кең ауқымы сол кездегі қоғамға да, Вьетнам мемлекетінің болашақ дамуына да әсер етті.
A number of major military expeditions into Southeast Asia occurred during the Yongle reign. In 1406, in an effort to increase Ming influence and power in Đại Ngu (Vietnam), the country that was known to the Ming as Annam (the "Pacified South"), it had appeared that Hồ Quý Ly, a powerful noble of Vietnam had seized power in Vietnam and attempted to murder all members of the current Trần ruling family. The Yongle emperor attempted to solve the problem peacefully, dispatching envoys and the self claimed surviving member of the House of Trần, Trần Thiên Bính (陳添平) to Vietnam. He was assassinated and in that same year, two huge Chinese armies were sent along two routes, via Yunnan and Guangxi, into Đại Ngu. Chinese forces claimed that seven million Vietnamese were killed in this initial campaign to take the polity. In 1407, Đại Ngu became Ming China's 14th province, and remained so until 1428, when the Ming were forced to withdraw by a Vietnamese revolt led by Lê Lợi. In contrast to the name Annam ("Pacified South"), this 21 year period was one of almost incessant fighting. As soon as the Ming forces took control of the polity, changes were instituted. In the first year, 7,600 tradesmen and artisans (including gun founders) captured in Đại Ngu were sent to the Ming capital at today's Nanjing. This stripping of some of the most skilled members of society extensively affected Vietnamese society. Subsequently, more Chinese and non Chinese troops were brought into the region to maintain some semblance of control, and a wide range of new organs of civil administration were re established. By 1408, Annam had 41 subprefectures, and 208 counties, all administered in a Chinese mode but often staffed by Vietnamese. Regardless of the extent to which political hegemony was thrown off in the late 1420s, when the Ming were driven out, the administrative legacy of the Chinese occupation must have had a major and wide ranging impact on the society of the country. In a claimed effort to further inculcate Chinese ways, Confucian schools, which existed already from several hundred years before, were re established in Chinese style, and Chinese were appointed to teach in them. In an attempt to assimilate the country into the Chinese cultural sphere, this period saw an invaluable part of Vietnamese academic and historical works destroyed by the Ming authorities. In 1407 a new Maritime Trade Supervisorate was established at Yuntun, while two new such offices were established at Xinping (新平) and Shunhua (順化) in 1408. Thus, within two years, three maritime trade supervisors had been created in this new province, the same number as existed in the rest of China. This was a clear indication of the desire of the Ming to control maritime trade to the south and exploit the economic advantage of such control. Other economic exploitation involved grain taxes, annual levies of lacquer, sappanwood, kingfisher feathers, fans and aromatics, and the imposition of monopolies on gold, silver, salt, iron, and fish. In addition, eunuchs were sent to Jiaozhi with the task of collecting treasure for the Emperor, but an equal amount of treasure collection appears to have been done for themselves. The rapaciousness of the eunuchs, at least as depicted in Ming accounts, was such that even the emperors intervened in appointments. The Hongxi Emperor objected to the re sending of the eunuch Ma Qi to Annam, when he attempted to have himself reappointed to control the gold, silver, aromatics and pearls of the region in 1424. By 1414, the Ming was sufficiently well entrenched in the northern Annam to allow it to push further, establishing four further subprefectures in a region south of Annam, which had formerly been administered by the Hồ dynasty and still free from Chinese influence, as well as some parts of the northern border of Champa. There are authors who believe that the Chinese occupation of Ðại Việt in this period played some role in the later southward expansion of the Vietnamese state. However, the Vietnamese southward expansion had begun in the Lý dynasty of Ðại Việt and the major advances were made by Nguyễn Lords at least two centuries later. The levies and demands made on the new province by the Ming meant that its capacity to feed itself suffered. On numerous occasions in the 1420s, it was necessary to arrange transport of grain from Guangdong and Guangxi into Jiaozhi. Such deficiencies would have had profound effects on the social structure and social stability of the region, compounded by warfare and the imposition of Chinese norms. The range of colonial policies the Ming pursued had wide ranging effects, both on the society at the time, as well as on the future development of the Vietnamese state.
Тай мемлекеттерін жаулап алу
1406 жылы Дьи Нгуға жорық жасамас бұрын, Юньнань аймағына енуді жалғастырды. 1403 жылға қарай, ол алыс шекарада жаңа әскери күзет жасақтарын құрды, онда екі тәуелсіз батальон тікелей Аймақтық әскери комиссияның бағынысында болды және 1403 жылы Тенчхон мен Йонгчанда орналастырылды. Бұл Тай аймақтарын одан әрі басып алу және бақылау үшін база болып табылатын. Сол жылы Юньнаньда Желе Диан, Дахоу, Ганяй, Вандиан және Луцзян жерлерінде жаңа бас кеңселер құрылды, ал 1406 жылы Нингюань гвардиясының қарауындағы, қазіргі Вьетнамдағы Сип Сонг Чау Тай аймағында тағы төрт бас кеңсе ашылды. Тай биліктері жаңа Мин императорының талаптарына бағынбаған жағдайда, оларға қарсы әскери шаралар қолданылды. Мысалы, 1405 жылы Юньнаньдағы жоғары лауазымды қытай өкілі Му Шенг Ланнаға (Бабаи) шабуыл жасады. Мин сарайының үстемдігін қандай да бір деңгейде мойындағаннан немесе қабылдағаннан кейін, қытай кеңсе қызметкерлері немесе тіркеушілер дәстүрлі билеушіге «көмектесу» және Мин мүдделерінің сақталуын қамтамасыз ету үшін «жергілікті кеңселерге» тағайындалды. 1404 жылы Юньнаньдағы жергілікті кеңселерде қытай тіліндегі жұмыстарды атқару үшін қытай кеңсе қызметкерлері тағайындалды, ал 1406 жылы Юньнаньдағы жеті бас кеңседе ұқсас, ауысып отыратын кеңсе қызметкерлерінің лауазымдары (қытайлықтармен толтырылатын) құрылды. «Жергілікті кеңселер» енді Еңбек министрлігі басқаратын жұмыс күші орнына алтын мен күміс талаптарына (差發銀/金) бағынды, сонымен қатар Миннің келесі жорықтарына көмектесу үшін әскер беруге міндетті болды. Мысалы, Мубанг 1406 жылы Ланнаға (Бабаи) қарсы әскерін жіберуге міндеттелді.
Prior to Yongle's invasion of Ðại Ngu in 1406, he engaged himself in further expansion into the polities of Yunnan. By 1403, he had created new military guards on the distant border, with two independent battalions, directly under the Regional Military Commission, being established at Tengchong and Yongchang in 1403. These were to be the bases from which the subsequent further occupation and control of the Tai regions were to be pursued. In the same year, new Chief's Offices were established in Yunnan, at Zhele Dian, Dahou, Ganyai, Wandian and Lujiang, and in 1406, a further four Chief's Offices were established under Ningyuan Guard, in what is today Sip Song Chau Tai in Vietnam. When the Tai polities did not submit to the requirements of the new Ming emperor, military actions were launched against them. In 1405, for example, the senior Chinese representative in Yunnan, Mu Sheng, launched an attack on Lanna (Babai). After some sort of recognition or acceptance of the superior position of the Ming court, Chinese clerks or registry managers were appointed to the "native offices" to "assist" the traditional ruler, and ensure that Ming interests were served. Chinese clerks were appointed to carry out Chinese language duties in the native offices of Yunnan in 1404, while similar circulating official clerk positions (to be filled by Chinese) were established in seven Chief's Offices in Yunnan in 1406. The "native office" polities were then subject to demands in terms of gold and silver in lieu of labor (差發銀/金), administered by the Ministry of Revenue, and were also required to provide troops to assist in further Ming campaigns. Mubang, for example, was required to send its troops against Lanna (Babai) in 1406.
Хамидің бағындырылуы
Минг-Турпан қақтығыстары – Мин әулеті мен Орта Азиядағы Моғолстан хандығы (кейін оның бөлігі – Турпан хандығы) арасында шекара, сауда және Моғолстан (немесе Турпан) тағына талас туындаған қақтығыстардың сериясы. Юнле дәуірінен бастап, Мин Қытайы Хмиді (Кара Дел мемлекетіне жолы аша отырып) қоса алғанда, Шығыс Сіньцзянның бір бөлігін 16-шы ғасырдың басына дейін бақылап тұрды, содан кейін шегінді.
The Ming–Turpan conflict were a series of conflicts between the Ming dynasty and the Central Asian based Khanate of Moghulistan (later its division the Turpan Khanate) that erupted due to disputes over borders, trade and internal succession to the throne of Moghulistan (or Turpan). Starting with the Yongle reign, Ming China controlled portions of eastern Xinjiang including Hami (as the suzerain of the Kara Del kingdom) before retreating in the early 16th century.