Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының заңдары 1917 жылғы Иммиграциялық акт (осылай-ақ сауаттылық туралы акт немесе Бернетт актісі деп те аталады және аз жиі Азиялық тыйым салынған аймақ туралы акт) - Америка Құрама Штаттарының иммиграцияны шектеу мақсатында иммигранттарға сауаттылық сынақтарын енгізу, қабылдауға болмайтын адамдардың жаңа санаттарын құру және Азия-Тынық мұхит аймағынан иммиграцияны шектеу. Бұл 1882 жылғы Қытайларды шеттету туралы заңнан кейін, Америка Құрама Штаттары қабылдаған ең кең ауқымды иммиграциялық заң болды. 1917 жылғы заң иммиграциялық саясатты 1924 жылғы Иммиграциялық заңмен өзгертілгенге дейін реттеді; екі заң да 1952 жылғы Иммиграциялық және азаматтық туралы заңмен қайта қаралды.

Өмірбаян

Иммиграцияны шектеу лигасы сияқты әртүрлі топтар 1894 жылы құрылғаннан бері иммиграция үшін сауаттылықты алдын ала талап етуді қолдады. 1895 жылы Генри Кэбот Лодж Америка Құрама Штаттарының Сенатына иммигранттар үшін сауаттылықты міндетті түрде енгізу туралы заң жобасын ұсынды, ол үшін олар Конституциядан бес жолды оқуды талап ететін тестті қолданды. Заң жобасы қабылданғанымен, оны 1897 жылы президент Гровер Кливленд ветомен қабылдады. 1901 жылы президент Теодор Рузвельт өзінің алғашқы жолдауында бұл идеяны қолдады, бірақ нәтижесінде 1903 жылы ұсынысты қабылдамады. 1906 жылы АҚШ Сенатының иммиграциялық заң жобасына сауаттылық тесті енгізілген, бірақ Өкілдер палатасы бұған келіспеді, ал тест конференциялық комитетте алынып тасталды, ол 1907 жылғы иммиграциялық заңға айналды. 1912 жылы сауаттылық тағы да енгізілген, бірақ ол президент Уильям Говард Тафтпен ветомен қаралды. 1915 жылы тағы бір заң жобасы қабылданды. Президент Вудро Вильсон оған вето салды, өйткені ол сауаттылық сынақтары білім алмаған адамдарға тең мүмкіндіктер бермейді деп ойлады. 1882 жылы иммиграциялық заңдар шетелдіктерге салық төледі, егер олар мұқтаждыққа ұшыраса, оларға қамқорлық жасаудың құнын өтейтін болды. Бұл актілер Канада мен Мексикадан келген иммигранттарды, сондай-ақ бас салығы сомасына енгізілген кейінгі өзгерістерді алып тастады. 1882 жылғы иммиграциялық заңға сәйкес, АҚШ-қа тұтқындарға, өздерін асырай алмайтын кедейлерге, жезөкшелерге, ақылдан тайғандарға және ақымақтарға кіруге тыйым салынды. 1885 жылғы шетелдік келісімшарт бойынша жұмыс туралы заң жұмыс берушілерге шетелдік жұмысшыларды келісімшарт бойынша жұмысқа алуға және оларды АҚШ-қа әкелуге тыйым салды, бірақ АҚШ жұмыс берушілері мексикалық келісімшарт бойынша жұмысшыларды үйге қайта оралады деп болжап, жұмысқа алуды жалғастырды. 1901 жылы 6 қыркүйекте анархист Леон Чолгош президент Уильям МакКинлиді өлтіргеннен кейін, "жағымсыз" адамдардың анықталған санаттарын кеңейткен бірнеше иммиграциялық заңдар қабылданды. 1903 жылғы иммиграциялық заң тыйым салынған санаттарды анархистер, эпилептиктер және ақылсыздық эпизодтары болғандарды қамтиды. Жұқпалы аурулары барлар және жұмыс істеу қабілеттеріне кедергі келтіретін дене немесе ақыл-ой кемшіліктері барлар 1907 жылғы Иммиграциялық заңда шеттетілген иммигранттар тізіміне қосылды. Американың мәдени болмысының бөлшектенуіне байланысты алаңдаушылық "Сары қауіп" дегенді тоқтатуға бағытталған көптеген заңдарға әкелді, бұл америкалық болмысты алмастыратын азиялық қоғамдардың қауіп-қатері. Азиялық иммиграцияны шектеу туралы заңдар алғаш рет Калифорнияда мемлекеттік заң ретінде пайда болды. 1870 жылы Қытай иммигранттарына азаматтығынан бас тартқан және барлық қытайлық әйелдерге тыйым салған, азаматтықтан бас тарту туралы заңның қабылдануымен, шеттету саясаты федералды сфераға көшті. Әйелдерді сыртқа шығару еркек емес қоғамды нығайтуға бағытталған, бұл қытайлық еркектерді отбасы құра алмай, уақытша иммигранттар етіп қалдырды. Тыйым салынған санаттар 1875 жылғы Пейдж актісімен кеңейтілді, онда қытайлық, жапондық және шығыс бондарын, сотталғандарды және жезөкшелерді АҚШ-қа кіруге тыйым салынды. 1882 жылғы қытайлықтарды АҚШ-қа кіруге тыйым салды және 1907 жылғы мырзалар келісімін Жапониямен жасалды.

Қаулылар

1917 жылы 5 ақпанда АҚШ-тың 64-ші Конгрессі иммиграциялық актіні басым көпшілікпен қабылдады, бұл Президент Вудро Вильсонның 1916 жылғы 14 желтоқсандағы ветосын болдырмады. Бұл заң еліне кіруге тыйым салынған жағымсыз адамдардың тізімін кеңейтіп, нығайтады, оның ішінде: алкоголиктер, анархистер, келісімшарт бойынша жұмысшылар, қылмыскерлер, сотталғандар, эпилепсиямен ауыратын адамдар, "ақыл-ойсыз адамдар", "ақымақтар", "сауатсыздар", "адамгершілік", "аяу адамдар", "кедейлер", "жұқпалы аурулармен зардап шеккендер", "ақыл-ой немесе дене кемшіліктері бар адамдар", "құрамында психопатиялық төменгілік бар адамдар", "саяси радикалдар", көп әйел алушылар, жезөкшелер және босқындар. Алғаш рет АҚШ-тың иммиграциялық заңы Еуропа иммиграциясына әсер етті, онда он алты жастан асқан сауатсыз иммигранттар тыйым салынды. Сауаттылық - өз тіліндегі 30 - 40 сөзді қарапайым мәтіннен оқу қабілеті. Заң келісімшарт бойынша жұмыс істеуге тыйым салуды қайта бекітті, бірақ уақытша жұмыс үшін жағдай жасады. Бұл жұмысшыларға уақытша рұқсаттарды алуға мүмкіндік берді, өйткені олар иммигранттар ретінде қабылданбады. Кезекті бағдарлама мексикалық ауыл шаруашылығы және теміржол жұмысшыларын жалғастыруға мүмкіндік берді. "Адамның психикалық кемшілігі" және "Психопатиялық төмендігі бар адамдар" терминдерін заңмен түсіндіруге өздерінің жыныстық бағытын мойындаған гомосексуал иммигранттарға тыйым салу кірді. Заңның бір бөлімі "Азияның және Тынық мұхит аралдарының көп бөлігін" қоса алғанда, адамдар көшіп кетуі мүмкін емес "Азияның тыйым салынған аймағы" деп белгіленді. Ұзындық және ендік координаттары арқылы анықталған аймақ Қытайдан, Британдық Үндістаннан, Ауғанстаннан, Арабиядан, Бірмадан (Мьянма), Сиамнан (Таиланд), Малай мемлекеттерінен, Голландиялық Шығыс Үндістаннан, Орал тауларынан шығысқа қарай Кеңес Одағынан және полинезиялық аралдардың көпшілігінен келген иммигранттарды алып тастады. Филиппиндер де, Жапония да тыйым салынған аймаққа кірмеді. Аймақтың сипаттамасы мынадай: егер қолданыстағы шарттарда өзгеше көзделмесе, Азия материгіне іргелес, солтүстікке қарай жиырмасыншы ендіктің оңтүстігіне, оңтүстікке қарай оңтүстікке қарай жүз алпысыншы ендіктің оңтүстігіне және оңтүстікке қарай оңтүстікке қарай оныншы ендіктің солтүстігіне қарай орналасқан, немесе Азия материгіне қарай оңтүстікке қарай жүз оныншы ендіктің шығысына қарай жүз оныншы ендіктің батысына қарай және солтүстікке қарай Гринвичтен шығысқа қарай елуінші ендіктің шығысына қарай және солтүстікке қарай елуінші ендіктің оңтүстігіне қарай орналасқан кез келген ел, провинция немесе тәуелділіктегі тума жерімен бірге, Гринвичтен шығысқа қарай елуінші ендіктің шығысына қарай және солтүстікке қарай елуінші ендіктің оңтүстігіне қарай, сол аумақтың елуінші және алтыншы ендіктің шығысына және солтүстікке қарай жиырма төртінші және отыз сегіз ендіктің оңтүстігіне қарай орналасқан және қазір ешқандай жолмен шет елдікке шығарылмаған немесе кіруіне кедергі келтірілмейтін аралықпен, Азия материясының құрамына кіретін адамдар Құрама Штаттарға жіберілмейді. 1917 жылғы Азиялық шығарылымдар белгілі бір кәсіби кәсіптерде жұмыс істейтіндерге және олардың жақын отбасыларына қолданылмады: "1) Мемлекеттік қызметкерлер, (2) дін қызметкерлері немесе діни мұғалімдер, (3) миссионерлер, (4) заңгерлер, (5) дәрігерлер, (6) химиктер, (7) азаматтық инженерлер, (8) мұғалімдер, (9) студенттер, (10) авторлар, (11) суретшілер, (12) саудагерлер және (13) қызығушылық немесе ләззат үшін саяхатшылар ". Заң сонымен қатар бас салығын адам басына 8 долларға дейін арттырды және мексикалық жұмысшыларды бас салығынан алып тастауды тоқтатты.

Салдары

Заңның ережелері оңтүстік-батыс бизнес өкілдерімен бірден сынға түсті. АҚШ-тың Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіруі, заңның қабылданғаннан бірнеше ай өткен соң, Мексиканың ауыл шаруашылығы жұмысшыларына қатысты Заңның ережелерін алып тастауға түрткі болды. Көп ұзамай бұл шектеуге тау-кен және теміржол салаларында жұмыс істейтін мексикалықтар да кірді; бұл шектеулер 1921 жылға дейін жалғасты. Бұл заң 1924 жылғы Иммиграциялық заңмен өзгертілді, ол Шығыс жарты шарда жалпы квоталарды енгізді және Азияның тыйым салынған аймағын Жапонияға дейін кеңейтті. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ иммиграциялық заңдарды Қытай мен Филиппиндегі одақтастарына квоталар енгізу арқылы өзгертті. 1946 жылғы Люссе-Селлер актісі Азиялық үндістер мен филиппиндіктерге қатысты кемсітушіліктерді тоқтатты, оларға азаматтығына ие болу құқығы берілді және жылына 100 иммигрант квотасына рұқсат берілді. 1917 жылғы Иммиграциялық заң кейіннен 1952 жылғы Иммиграциялық және Ұлттық заңмен ресми түрде өзгертілді, ол МакКарран Уолтер Заңы деп аталады. МакКаррен Уолтер жапондықтарға, корейлерге және басқа да азиялықтарға азаматтықтану құқығын берді, иммиграция, азаматтықтану және азаматтыққа қатысты барлық бұрынғы заңдар мен ережелерді қайта қарады және оларды бір кешенді заңға жинады. 1990 жылғы Иммиграциялық заңға дейін гомосексуалдарды иммигрант ретінде қабылдауға тыйым салатын заң көші-қон кодексінің бір бөлігі болып қала берді.