Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Прерогативтік сот – егемендікке сақталған дискрециялық өкілеттіктер, артықшылықтар мен заңды иммунитеттерді жүзеге асыру үшін құрылған сот. Англияда 17 ғасырда осы соттар, патша билігін көрсететін соттар, мен жалпы құқық соттары арасында қақтығыс туды. Прерогативтік соттарға Қазынашылық соты, Канцелярия соты және Жұлдызды палата соты кірді. Олардың рәсімдері икемді болды және жалпы құқық рәсімдерімен шектелмеді. Жұлдызды палата Карл I-нің қарсыластарына қарсы пайдаланған құралға айналды және парламент тарапынан таратылды. Жалпы құқық соттарының параллель жүйесі Магна Карта мен меншік құқықтарына негізделген; басты жалпы құқық соттары Корольдің сот алқасы және Жалпы шағымдар соты еді.
A prerogative court is a court through which the discretionary powers, privileges, and legal immunities reserved to the sovereign were exercised. In England in the 17th century, a clash developed between these courts, representing the crown's authority, and common law courts. Prerogative courts included the Court of the Exchequer, the Court of Chancery, and the Court of the Star Chamber. Their procedures were flexible and not limited by common law procedures. The Star Chamber became a tool of Charles I employed against his enemies, and was abolished by parliament. A parallel system of common law courts was grounded in Magna Carta and property rights; the main common law courts were the Court of the King's Bench and the Court of Common Pleas.
Кентербери мен Йорк
Бұл термин сондай-ақ қайтыс болған адамдардың мұралық мүлкіне билік ететін Кентербери және Йорк провинциялық соттарының біріне де қолданылған. Олар мұрагерлік немесе әкімшілік құқықтарды беруге құқылы болған, егер епархиялық соттар екі немесе одан да көп епархияның әрқайсысында белгіленген құнынан жоғары мүлік иеленген қайтыс болған адамның ісін қарауға мүмкіндік бермеген жағдайда. Кентерберияның прерогативтік соты (ПСС) – Кентерберия архиепискобының билігіндегі шіркеу соты, ол өсиеттерді растау және өсиеттік дауларды қарауға жауапты болды, мүліктің құны бес фунттан асып, мүлік Ұлыбританиядағы екі (немесе одан да көп) епархияда орналасқан жағдайда. Өсиеттер Йорк қаласында да расталғанмен, Кентерберияның құзыреті Оңтүстік Англияны (Лондонды қоса) және Уэльсті қамтыды. Оның мұрағатында шетелде қайтыс болған, бірақ Ұлыбританияда мүлігі болған адамдарға қатысты көптеген өсиеттер сақталған. 1680-1820 жылдар аралығында сот жылына орташа есеппен 3700 өсиетті тексерді, оның ішінде көптеген ирландтық және колониялық өсиеттер, сондай-ақ қызмет барысында қайтыс болған сарбаздар мен теңізшілердің өсиеттері де болды. 1857 жылғы Сот актісі бойынша прерогативтік соттардың құзыреті 1857 жылы Мұрагерлік сотқа берілді, ал қазіргі таңда Сот актісіне сәйкес Жоғары Соттың Отбасылық істер жөніндегі бөлімшесіне жүктелген.
The term also applied to one of the English provincial courts of Canterbury and York having jurisdiction over the estates of deceased persons. They had jurisdiction to grant probate or administration where the diocesan courts could not entertain the case owing to the deceased having died possessed of goods above a set value in each of two or more dioceses. The Prerogative Court of Canterbury (PCC) was a church court under the authority of the Archbishop of Canterbury, which was responsible for the probate of wills and trials of testamentary causes where the value of the goods involved was greater than five pounds, and the property was held in two (or more) dioceses within Great Britain. While wills might also be proven at York, Canterbury's jurisdiction covered Southern England (including London) and Wales. Its archive also contains large numbers of wills relating to individuals who died abroad, but who owned property in Britain. In the period between 1680 and 1820, the Court proved on average 3,700 wills a year, including large numbers of Irish and colonial wills, and those of soldiers and sailors who died while in service. The jurisdiction of the prerogative courts was transferred to the Court of Probate in 1857 by the Court of Probate Act 1857, and is now vested in the Family Division of the High Court of Justice by the Judicature Act.
Дублин
Дәл осы термин Дублиндегі Генриетта көшесінде кейінірек құрылған Армағ архиепископының прерогативтік сотын сипаттау үшін қолданылды, ол кем дегенде екі ирланд дін аймағында 5 фунт стерлингтен ("bona notabilia") жоғары құнды мүліктері бар мұрагерлердің өсиеттерін растады. Іс жүзінде, Соттың жұмысын тәжірибелі азаматтық құқықшыл жүргізді: 1575 жылы тағайындалған алғашқы судья – сэр Амбрози Форт (1610 жылы қайтыс болды), ол сонымен қатар Ирландия Адмиралтейство сотының алғашқы судьясы болды. Бұл сот 1857 жылғы Өсиеттер туралы заңмен де таратылды.
The same term was used to describe the Prerogative Court of the Archbishop of Armagh, latterly established at Henrietta Street, in Dublin, which proved the wills of testators dying with assets of value greater than £5 ("bona notabilia") in at least two Irish dioceses. In practice the business of the Court was conducted by an experienced civil lawyer: the first recorded judge, appointed in 1575, was Sir Ambrose Forth (died 1610), who was also the first judge of the Irish Court of Admiralty. This court was also abolished by the Court of Probate Act 1857.
Француздық эквиваленттер
Францияда, көбінесе "Егемен сот" (cour souveraine) немесе 1661 жылдан бастап "Жоғары сот" (cour supérieure) деп аталатын, монархиялық Франциядағы соңғы инстанция болып табылатын барлық прерогативтік соттарды білдірді. Олардың ішінде Патша кеңесі, Есептер палатасы, Көмектесу соты, Ақша соты, Париж және провинциялық Парламенттер кірді.
In France, more commonly known as cour souveraine (literally "Sovereign court") or cour supérieure from 1661, referred to any prerogative courts of last resort in monarchical France. Among them included the King's Council, the Court of Accounts, the Cour des aides, the Cour des monnaies, and Paris and provincial Parlements.