Кіріспе

Тайваньдық жазушы Цю Миаоцзинь (; 29 мамыр 1969 жыл - 25 маусым 1995 жыл), сонымен қатар Чиу Миаоцзин, тайваньдық романист. Ол 1994 жылғы «Крокодилдің жазбалары» романымен ең жақсы танымал. Цюдің шығармалары «жиі классика ретінде сілтеме жасалады», ал оның өте еркін лесбияндық көзқарасы Тайваньдағы ЛГБТ әдебиетіне терең және ұзаққа созылған әсер етті.

Өмірбаян

Бастапқыда Тайваньның батысындағы Чанхуа округінде дүниеге келген Цюю Тайбэйдегі беделді "Бірінші қыздар гимназиясы" мен Тайвань ұлттық университетінде оқыды, психология мамандығы бойынша бітірді. Ол кеңесші болып жұмыс істеді, кейін апталық "Журналист" журналында тілші болды. 1994 жылы Парижге көшіп, Париж VIII университетінде клиникалық психология және феминизм бойынша магистратураны аяқтады, философ Элен Сиксумен бірге оқыды. Цюю 26 жасында өзіне-өзі қол жұмсады. Көптеген деректерге сәйкес, ол ас үй пышағымен өзін жарақаттады.

Жазу

Цюй Миаоцзиннің шығармашылығына авангардтық және тәжірибелік киноның сюжетсіз құрылымдары, сондай-ақ еуропалық және жапондық әдеби модернизм әсер етеді. Оның режиссерлік жұмыстары Нью-Йорктегі Қазіргі заманғы өнер мұражайының қорында сақталады. Оның ең танымал туындысы – «Крокодилдің жазбалары» («Notes of a Crocodile»), ол үшін ол 1995 жылы China Times әдебиет сыйлығымен марапатталды. «Крокодилдің жазбалары» 1994 жылы Тайваньдағы лесбияндарға қатысты медиалық шудың ортасында жарық көрді, оның ішінде тележурналист бір лесбияндық барда олардың рұқсатынсыз жасырын түсірілім жасап, бірнеше адамның өмірін қиюына себеп болды, сондай-ақ романның кейіпкерлерінің бірі және Цюйдің өзі оқыған элиталық мектептің екі қызының өзін-өзі өлтіруі болды, олардың лесбиян екені айтылды. Өмірінің соңында жазған «Монмартрдағы соңғы сөздер» романымен бірге бұл туынды «культтік классика» деп танылды. «Монмартрдағы соңғы сөздер» – музыкалық беймәлімдік ұғымына сүйене отырып, кез келген ретпен оқылатын 20 хаттан тұратын хат роман. Rain Taxi журналында жарияланған рецензияда оның прозасы «жеке мойындау мен лирикалық афоризм арасындағы шекараны жояды» делінген. 1995 жылдың 27 сәуірі мен 17 маусымы аралығында, автор өзін-өзі өлтіргенге бір аптадай уақыт қалғанда жазылған хаттар: «Өлген кішкентай қоянға және жақын арада өлетін маған» деген арнаумен басталады. Бұл туынды қарым-қатынас өнерінің үлгісі ретінде сипатталған, ал Цюйдің туындыларының айрықша ерекшелігі – оқырманның қатысуы, «баяндауға арналған «сен»» қажеттілігі.

Мұра

Циу әдебиеттің ұлттық қазынасы және қарсы мәдениеттің символы ретінде танылды, сондай-ақ Тайваньдағы ЛГБТ құқықтары үшін күресте "шехит" деп сипатталды. Оның шығармалары Тайваньдағы жоғары мектептер мен колледждерде оқытылады және "көптеген жас жазушылар үшін әдеби үлгіге айналды". Ло Ицзюньнің "Кеуекті жеңілдету" (遣悲懷) атты кітабы оның естелігіне арналған. Тайваньдық жазушы Ли Котоми өзінің 2017 жылғы "Жеке би" романында Циудің "Қасқырдың жазбалары" еңбегіне сілтеме жасайды. Квир синофониялық зерттеуші Фрэн Мартин былай жазады:

Циу Мяоцзиньнің өмірі, еңбегі және оның өзін-өзі өлтіруі Эванс Чанның "Монмартрдағы махаббат пен өлім" 蒙馬特之愛與死 атты деректі фильміне жазылды, онда жүлделі романшы Лай Сяньинь 賴香吟, Циудің әдеби мұрагері қатысты. Фильм 2017 жылы RTHK арнасы тапсырыс берген және көрсеткен "Монмартрдағы өлім" 蒙馬特 · 女書 атты 50 минуттық қысқаметражды фильмнен бастау алды. Кейін Чан оны толықметражды "Монмартрдағы махаббат пен өлім" фильміне ұзартты, ол 2019 жылы Гамбург халықаралық квир кинофестивалінде "Үздік фильм" номинациясына ие болды. 2020 жылы Сан-Диегодағы Азия кинофестивалінде оның АҚШ-тағы тұңғыш көрсетілімі өтті. Хелен Сиксу Эванс Чанның фильмін "таң қалдыратын" және "керемет" деп сипаттады, ал Циуды "жоғалған махаббатты іздеп жүрген сезімтал көрініс" деп атады.