Жапонияның денсаулық сақтау жүйесіне шолу

Кіріспе

Жапониядағы денсаулық сақтау жүйесінің шолуы жалпы денсаулық мәселелері

Жапониядағы денсаулық сақтау жүйесі түрлі қызметтерді ұсынады, оның ішінде профилактикалық тексерулер, жүктілікке дейінгі күтім және жұқпалы ауруларды бақылау. Пациенттер осы қызметтер құнының 30% өтемесін төлейді, ал қалған 70% мемлекеттік бюджеттен қаржыландырылады. Жеке медициналық қызметтерге төлемдерді жалпыға ортақ денсаулық сақтау жүйесі қамтамасыз етеді, ол мемлекеттік комитет белгілеген бағалармен қолжетімділік теңдігін ұсынады. Жапонияның барлық тұрғындары заң бойынша міндетті түрде денсаулық сақтануға ие болуы керек. Жұмыс берушілерден сақтандыру алғандарға мүмкіндік жоқ болған жағдайда, олар жергілікті органдар басқаратын ұлттық денсаулық сақтану бағдарламасына қатыса алады. Пациенттер өздері қалаған дәрігерді немесе медициналық мекемені таңдауға құқылы және оларға қызмет көрсетуден бас тартуға болмайды. Заң бойынша, ауруханалар коммерциялық емес ұйымдар болып табылуы және дәрігерлер басқаруы керек. Медициналық қызметтер бағасы қолжетімділікті сақтау үшін мемлекет тарапынан қатаң реттеледі. Отбасының табысына және сақтандырылған адамның жасына байланысты пациенттер медициналық қызметтер құнының 10%, 20% немесе 30% төлейді, ал қалған бөлігін мемлекет төлейді. Сонымен қатар, әрбір отбасы үшін айлық шекті сома белгіленеді, ол да табыс пен жасқа байланысты, және осы шектен асып кеткен медициналық қызметтер құны мемлекет тарапынан өтемақыланады немесе қайтарылады. Сақтандыруы жоқ пациенттер медициналық қызметтер құнының 100% төлеуге міндетті, бірақ мемлекеттік жәрдемақы алатын төмен кірісті отбасылар үшін төлем алынбайды.

Тарих

Қазіргі жапондық денсаулық сақтау жүйесі Мейдзи қайта жаңғыруынан кейін батыс медицинасының енгізілуімен дамуын бастады. Дегенмен, міндетті сақтандыру 1927 жылға дейін құрылмады, сол кезде алғашқы жұмысшылардың денсаулық сақтану жоспары жасалды. 1961 жылы Жапонияда барлық азаматтарға арналған денсаулық сақтану жүйесі іске қосылды, нәтижесінде елдің дерлік барлық халқы сақтандырылды. Алайда, қосымша төлем ставкалары айтарлықтай ерекшеленді. Жұмысшылардың денсаулық сақтануына тіркелгендер алғашқы рет дәрігерге келгенде тек номиналды сома төлесе, олардың тәуелділері мен Ұлттық денсаулық сақтануға тіркелгендер барлық қызметтер мен дәрі-дәрмектер үшін баға тізімі бойынша бағаның 50% төлеуге міндетті болды. 1961 жылдан 1982 жылға дейін қосымша төлем мөлшері біртіндеп 30%-ға дейін төмендетілді. 1983 жылдан бастап барлық егде жастағы адамдар мемлекеттік сақтандырумен қамтылды. 1980-жылдардың соңында үкімет пен кәсіби қауымдар жүйені өзгертуді қарастырды, осылайша әрбір географиялық аймақта біріншілік, екіншілік және үшіншілік деңгейдегі медициналық көмек нақтырақ бөлінеді. Бұдан әрі, емдеу орындары қызмет деңгейі бойынша белгіленетін болады және күрделі медициналық көмек алу үшін жолдама қажет болады. Саясаткерлер мен басқарушылар әртүрлі сақтандыру жүйелерін біріктіру және шығындарды бақылау қажеттігін мойындады. 1990-жылдардың басында 1000-нан астам психиатриялық аурухана, 8700 жалпы аурухана және 1000 көппрофильді аурухана болды, олардың жалпы сыйымдылығы 1,5 миллион төсекке жетті. Ауруханалар стационарлық және амбулаторлық көмек көрсетеді. Сонымен қатар, 79000 емхана негізінен амбулаторлық қызметтер ұсынды, ал 48000 тіс дәрігерлері жұмыс істеді. Көптеген дәрігерлер мен ауруханалар дәрі-дәрмектерді тікелей пациенттерге сатса, 36000 дәріханада пациенттер синтетикалық немесе шөптік дәрі-дәрмектерді сатып ала алатын болды. Ұлттық денсаулық сақтауға жұмсалған шығындар 1965 жылы 1 триллион иеннен 1989 жылы 20 триллион иенге дейін өсті, яғни Жапонияның ұлттық табысының 5%-дан 6%-ға дейін көтерілді. Бір мәселе – денсаулық сақтау қызметкерлерінің тең емес таралуы, мұнда қалаларға қарағанда ауылдық аймақтарға басымдық берілді. 1990-жылдардың басында 191,400 дәрігер, 66,800 стоматолог, 333,000 медбике, сондай-ақ массаж, акупунктура, моксибуссия және басқа да Шығыс Азиялық емдеу әдістерін жүзеге асыруға лицензиясы бар 200 000-нан астам адам болды.

The modern Japanese Health care system started to develop just after the Meiji Restoration with the introduction of Western medicine. The statutory insurance, however, had not been established until 1927 when the first employee health insurance plan was created. In 1961, Japan achieved universal health insurance coverage, and almost everyone became insured. However, the copayment rates differed greatly. While those who enrolled in employees' health insurance needed to pay only a nominal amount at the first physician visit, their dependents and those who enrolled in National Health Insurance had to pay 50% of the fee schedule price for all services and medications. From 1961 to 1982, the copayment rate was gradually lowered to 30%. Since 1983, all elderly persons have been covered by government sponsored insurance. In the late 1980s, government and professional circles were considering changing the system so that primary, secondary, and tertiary levels of care would be clearly distinguished within each geographical region. Further, facilities would be designated by level of care and referrals would be required to obtain more complex care. Policymakers and administrators also recognized the need to unify the various insurance systems and control costs. By the early 1990s, there were more than 1,000 mental hospitals, 8,700 general hospitals, and 1,000 comprehensive hospitals with a total capacity of 1.5 million beds. Hospitals provide both out patient and in patient care. In addition, 79,000 clinics offered primarily out patient services, and there were 48,000 dental clinics. Most physicians and hospitals sold medication directly to patients, but there were 36,000 pharmacies where patients could purchase synthetic or herbal medication. National health expenditures rose from about 1 trillion yen in 1965 to nearly 20 trillion yen in 1989, or from slightly more than 5% to more than 6% of Japan's national income. One problem has been an uneven distribution of health personnel, with rural areas favoured over cities. In the early 1990s, there were nearly 191,400 physicians, 66,800 dentists, and 333,000 nurses, plus more than 200,000 people licensed to practice massage, acupuncture, moxibustion, and other East Asian therapeutic methods.

Құны

+ Жапонияның денсаулық сақтауын қаржыландыру (2010) Мемлекеттік 14,256 млрд. иена (38.1%) Үкімет 9,703 млрд. иена (25.9%) Әкімшіліктер 4,552 млрд. иена (12.2%) Әлеуметтік сақтандыру 18,1319 млрд. иена (48.5%) Жұмыс берушілер 7,538 млрд. иена (20.1%) Жұмыскерлер 10,5939 млрд. иена (28.3%) Жеке төлемдер 4,757 млрд. иена (12.7%) Басқалары 274 млрд. иена (0.7%) Барлығы 37,420 млрд. иена

2008 жылы Жапония денсаулық сақтауға ұлттық жалпы өнімнің (ЖЖӨ) 8,2%-ын, немесе жан басына шаққанда 2859,7 АҚШ долларын немесе 405 737,84 иен жұмсады. Бұл көрсеткіш бойынша Экономикалық ынтымақтастық және даму ұйымы (ЭЫДҰ) елдері арасында 20-орынды иеленді. 2008 жылы ЖЖӨ-нің үлесі ЭЫДҰ елдерінің орташа көрсеткішімен бірдей болды. 2018 жылғы деректерге сәйкес, бұл үлес ЖЖӨ-нің 10,9%-ына дейін өсті, ЭЫДҰ-ның 8,8%-дық орташа көрсеткішін басып өтті. 1980-жылдары көптеген дамыған елдердегідей, денсаулық сақтауға жұмсалатын қаражат қарқынды түрде өсті. АҚШ сияқты кейбір елдер шығындардың өсуіне мүмкіндік бергенімен, Жапония шығындарды бақылау үшін денсаулық сақтау саласын қатаң реттеді. Денсаулық сақтау министрлігі мен дәрігерлер арасындағы келіссөздер арқылы барлық медициналық қызметтердің бағасы екі жылда бір рет белгіленеді. Бұл келіссөздер әрбір медициналық процедура мен дәрі-дәрмектің бағасын анықтайды және бағалар бүкіл елде біркелкі болады. Егер дәрігерлер табыс табу үшін артық процедураларды тағайындау арқылы жүйенің әрекет ету механизмін бұзуға тырысса, үкімет келесі баға белгілеу кезеңінде осы процедуралардың бағасын төмендетуі мүмкін. Мысалы, 2002 жылы үкімет МРТ-ның бағасын 35%-ға төмендеткен болатын. Пациенттің айлық төлемдері белгілі бір шекте жеткеннен кейін, одан әрі төлем қабылданбайды. Айлық төлемдердің шегі кіріс және жасқа қарай үш деңгейге бөлінеді. Қаражатты үнемдеу үшін Жапония генериктік дәрілерді қолданады. 2010 жылы Жапония Ұлттық денсаулық сақтану тізіміне жаңа дәрілерді қосуды жоспарлаған. Жасқа байланысты аурулар ең маңызды мәселелердің бірі болып табылады. Фармацевтикалық компаниялар осы жастағы адамдарға бағытталған зерттеулер мен маркетингке баса назар аударады.

Қаулы

Жапонияда туған адамдардың өмір сүру ұзақтығы әлемдегі барлық елдердің ішінде ең жоғары. 2009 жылы өмір сүру ұзақтығы 83 жасқа жеткен (ерлер үшін 79.6 жас, әйелдер үшін 86.4 жас). 2008 жылы 1000 тұрғынға шаққандағы жедел жәрдем көрсететін төсектердің саны 8.1 болды, бұл АҚШ (2.7) сияқты басқа дамыған елдерден жоғары. Төсекке шаққандағы қызметкерлердің саны өте төмен. Еуропаның орташа көрсеткіштерімен салыстырғанда, бір адамға шаққандағы МРТ сканерлерінің саны төрт есе, ал КТ сканерлерінің саны алты есе көп. Науқастар дәрігерге жылына орта есеппен 13 рет барады, бұл дамыған елдердің орташа көрсеткішінен екі есе көп. 2008 жылы 1000 тұрғынға шаққандағы дәрігерлердің саны 2.2 болды, бұл АҚШ-тағы көрсеткішпен (2.4) шамалас. Практикалық медбикелердің саны 9.5 болды, бұл АҚШ-тағыдан (10.8) сәл төмен, ал Ұлыбританиядағы (9.5) немесе Канададағы (9.2) көрсеткіштерге жуық. Дамыған елдер ұйымының (ЭЫДҰ) мәліметтері бойынша, Жапонияда мамандар мен жалпы тәжірибелі дәрігерлер бірге есептеледі, бірақ білімін аяқтағаннан кейін, олардың тек азы ғана мамандануын жалғастырады. Қалғандары ірі ауруханаларды тастап, шағын аудандық ауруханаларда жұмыс істейді немесе жалпы тәжірибелі дәрігер ретінде жеке кабинет ашады, бірақ арнайы қайта оқытудан өтпейді. Сакурамото және авторлар (2007) зерттеулеріне сәйкес, Жапонияда асқазан-ішек қатерлі ісігіне шалдыққан пациенттерде хирургиялық емдеу және хирургиядан кейінгі химиотерапия нәтижелері АҚШ-қа қарағанда жақсы. Америкалық онкология қауымдастығы мен Жапонияның қатерлі ісіктерді зерттеуді қолдау қорының есептерін салыстырғанда, Жапония өкпе, ішек, бүйрек және бауыр қатерлі ісігінен 5 жылдық өмір сүру көрсеткіштері бойынша көш бастап тұр. Аталған салыстыру АҚШ ректальді, сүт безі, простата және лимфома қатерлі ісігінен 5 жылдық өмір сүру көрсеткіштері бойынша алда екенін көрсетті. Жапонияда хирургиялық емдеудің нәтижелері көптеген қатерлі ісіктерде жақсырақ, ал АҚШ-та соңғы сатыдағы қатерлі ісіктерде химиотерапияның белсенді қолданылуына байланысты жалпы өмір сүру ұзақтығы артық. АҚШ-тың бүйрек деректері жүйесінің (USRDS) 2009 жылғы және Жапонияның нефрология қоғамының 2009 жылғы мәліметтерін салыстырғанда, Жапонияда диализден өтетін науқастардың жылдық өлім-жітімі 13% құрайды, ал АҚШ-та 22.4% құрайды. Диализден өтетін науқастардың 5 жылдық өмір сүру көрсеткіші Жапонияда 59.9%, ал АҚШ-та 38%. "Жапондық коронарлық артерия айналып өту операциясы әлемдік көшбасшы бола ала ма?" атты мақаласында Ниппон медицина мектебінің профессоры Масами Очи жапондық коронарлық айналып өту операцияларының көрсеткіштері басқа елдерден жоғары екенін атап өтті. Халықаралық жүрек және өкпе трансплантациясы қауымдастығының мәліметтері бойынша, 1992 мен 2009 жылдар аралығында жүрек трансплантациясы жасаған науқастардың 5 жылдық өмір сүру көрсеткіші 71.9% (ISHLT 2011.6) болды, ал жапондық жүрек трансплантациясын алған науқастардың 5 жылдық өмір сүру көрсеткіші Осака университетінің мәліметіне сәйкес 96.2% құрады. Алайда, 2011 жылға дейін елде донорлардың жетіспеуіне байланысты тек 120 жүрек трансплантациясы жасалды. Дене денсаулығына қарағанда, Жапониядағы психикалық денсаулық сақтау сапасы басқа дамыған елдерге қарағанда төмен. Реформаларға қарамастан, Жапонияның психиатриялық ауруханалары пациенттерді бақылаудың ескірген әдістеріне сүйенеді, дәрі-дәрмектерді міндетті түрде қабылдау, оқшаулау (жеке бөлмеде ұстау) және физикалық шектеулер (пациенттерді төсекке байлау) деңгейі басқа елдерге қарағанда жоғары. Жапонияда байланған науқастарда терең тамыр тромбозының жоғары деңгейі анықталды, бұл мүгедектікке және өлімге әкелуі мүмкін. Көптеген басқа елдердегідей, шектеулерді қолдануды азайтудың орнына, жапондық ауруханаларда медициналық шектеулерді қолдану 2003 жылдан 2014 жылға дейін (10 682) 10 жыл ішінде екі есеге өсті. 47 жергілікті әкімшілік облыстар денсаулық сақтау сапасын қадағалауға жауапкершілік алады, бірақ емдеу немесе нәтиже туралы жүйелі мәліметтер жинамайды. Олар жыл сайынғы ауруханалық тексерулерді жүзеге асырады. Жапонияның денсаулық сақтау сапасы жөніндегі кеңесі ауруханалардың шамамен 25% -ын аккредиттеуде. Жапондық медициналық қызметтердің сапасының бір мәселесі - медициналық қателіктер орын алғанда ашықтықтың жетіспеуі. 2015 жылы Жапония ауруханаларды күтпеген өлім жағдайларын зерттеуге және есептерді туысқандарына және үшінші тарап ұйымына ұсынуға міндеттейтін заң қабылдады. Алайда, өлімнің күтпегені екенін анықтау аурухананың құзырында. Науқастар мен олардың отбасылары зерттеу сұрауға құқылы емес, бұл жүйені тиімсіз етеді. Сонымен қатар, жапондық медицина қызметкерлері жапондық медицина журналистерінің медицинаға қарсы сынды әшекейлеуге, сенсациялық жағдай жасауға және кейде жалған мәлімдемелер жасауға бейім екендігіне байланысты ашық ақпарат беруге тартыншақ. Алайда, басқа елдермен салыстырғанда ауруханаға барудың жоғары саны және жалпы жақсы нәтижелер медициналық жағдайлардың нашарлау деңгейі басқа елдерден жоғары емес екенін көрсетеді. Қызметкерлердің жетіспеушілігіне байланысты науқастарды дұрыс медициналық мекемеге бағыттауда тиімділікке қол жеткізу маңызды. Жапониядағы ауруханалардың 92% -ы жеткілікті емес дәрігерлермен қамтамасыз етілген, ал медбикелер жеткілікті. Тек 10% ауруханада дәрігерлер жеткілікті, ал медбикелер жетіспейді. 2009 жылы балалардың церебральды параличімен тууына байланысты талап арыздарды қарауға қатысты кінәлі емес тәсіл енгізілді. Бұл сот процестерінің азаюына және осы жағдаймен туған балалардың санының 25% азаюына әкелді.

People in Japan have the longest life expectancy at birth of those in any country in the world. Life expectancy at birth was 83 years in 2009 (male 79.6 years, female 86.4 years). In 2008 the number of acute care beds per 1000 total population was 8.1, which was higher than in other OECD countries such as the U. S. (2.7). Staffing per bed is very low. There are four times more MRI scanners per head, and six times the number of CT scanners, compared with the average European provision. The average patient visits a doctor 13 times a year more than double the average for OECD countries. In 2008 per 1000 population, the number of practising physicians was 2.2, which was almost the same as that in the U. S. (2.4). The number of practising nurses was 9.5, which was a little lower than that in U. S. (10.8), and almost the same as that in UK (9.5) or in Canada (9.2). OECD data lists specialists and generalists together for Japan but once they have completed their training, only a few have continued to practice as subspecialists. The rest have left the large hospitals to practice in small community hospitals or open their clinics without any formal retraining as general practitioners. and Sakuramoto et al. (2007) suggest that outcomes for gastro esophageal cancer is better in Japan than the US in both patients treated with surgery alone and surgery followed by chemotherapy. Japan excels in the five year survival rates of colon cancer, lung cancer, pancreatic cancer and liver cancer based on the comparison of a report by the American Association of Oncology and another report by the Japan Foundation for the Promotion of Cancer Research. The same comparison shows that the US excels in the five year survival of rectal cancer, breast cancer, prostate cancer and malignant lymphoma. Surgical outcomes tend to be better in Japan for most cancers while overall survival tends to be longer in the US due to the more aggressive use of chemotherapy in late stage cancers. A comparison of the data from the United States Renal Data System (USRDS) 2009 and Japan Renology Society 2009 shows that the annual mortality of patients undergoing dialysis in Japan is 13% compared to 22.4% in the US. Five year survival of patients under dialysis is 59.9% in Japan and 38% in the US. In an article titled "Does Japanese Coronary Artery Bypass Grafting Qualify as a Global Leader?" Masami Ochi of Nippon Medical School points out that Japanese coronary bypass surgeries surpass those of other countries in multiple criteria. According to the International Association of Heart and Lung Transplantation, the five year survival of heart transplant recipients around the world who had their heart transplants between 1992 and 2009 was 71.9% (ISHLT 2011.6) while the five year survival of Japanese heart transplant recipients is 96.2% according to a report by Osaka University. However, only 120 heart transplants have been performed domestically by 2011 due to a lack of donors. In contrast to physical health care, the quality of mental health care in Japan is relatively low compared to most other developed countries. Despite reforms, Japan's psychiatric hospitals continue to largely rely on outdated methods of patient control, with their rates of compulsory medication, isolation (solitary confinement) and physical restraints (tying patients to beds) much higher than in other countries. High levels of deep vein thrombosis have been found in restrained patients in Japan, which can lead to disability and death. Rather than decreasing the use of restraints as has been done in many other countries, the incidence of use of medical restraints in Japanese hospitals doubled in the nearly ten years from 2003 (5,109 restrained patients) through 2014 (10,682). The 47 local government prefectures have some responsibility for overseeing the quality of health care, but there is no systematic collection of treatment or outcome data. They oversee annual hospital inspections. The Japan Council for Quality Health Care accredits about 25% of hospitals. One problem with the quality of Japanese medical care is the lack of transparency when medical errors occur. In 2015 Japan introduced a law to require hospitals to conduct reviews of patient care for any unexpected deaths and to provide the reports to the next of kin and a third party organization. However, it is up to the hospital to decide whether the death was unexpected. Neither patients nor the patients' families are allowed to request reviews, which makes the system ineffective. Meanwhile, Japanese healthcare providers are reluctant to provide open information because Japanese medical journalists tend to embellish, sensationalize, and in some cases fabricate anti medical criticisms with little recourse for medical providers to correct the false claims once they have been made. However, the increased number of hospital visits per capita compared to other nations and the generally good overall outcome suggests the rate of adverse medical events are not higher than in other countries. It is important to have efficiency in sending patients to the correct medical location because there is an understaffing problem. Around 92% of hospitals in Japan have an insufficient number of doctors while having sufficient nurses. While only 10% of hospitals have a sufficient number of doctors and an insufficient number of nurses. A no fault approach to cases of children born with cerebral palsy was introduced in 2009. This led to reduced litigation and 25% fewer children born with the condition.

Қол жеткізу

Жапонияда қызметтер аймақтық/ұлттық мемлекеттік ауруханалар немесе жеке ауруханалар/клиникалар арқылы ұсынылады, және науқастар кез келген мекемеге тең қол жеткізе алады, бірақ ауруханалар жолдамасыз келген науқастардан көбірек ақы алуға бейім. Жоғарыда айтылғандай, Жапониядағы шығындар басқа дамыған елдермен салыстырғанда әлдеқайда төмен, бірақ пайдалану көрсеткіштері одан да жоғары. Көптеген бір дәрігерлік клиникалар жазбаға жазуды қажет етпейді, және сол күні кездесулер қалыпты жағдай, ерекшелік емес. Жапондық науқастар компьютерлік томография және МРТ сияқты медициналық технологияларды жақсы көреді, және олар МРТ-ны британдықтарға қарағанда 8 есе, ал американдықтарға қарағанда 2 есе көп жасайды. Орташа жапондық адам ауруханаға орташа американдықтан 4 есе көп барады. Ауруханаға салыстырмалы түрде аз проблемалармен көп адамдардың келуіне байланысты, кейбір аймақтарда медициналық ресурстардың жетіспеушілігі туындауы мүмкін. Бұл мәселе Жапонияда, әсіресе Токиода кеңінен алаңдатуда. Бір есепте көрсетілгендей, Жапониядағы ауруханалар 14 000-нан астам жедел жәрдем науқасын емдеуден бұрын кем дегенде үш рет қабылдаудан бас тартқан. 2007 жылы жасалған және 2009 жылы жарияланған үкіметтік сауалнама Токио аймағында осындай бірнеше оқиғаны келтірді, соның ішінде 14 ауруханадан бас тартқаннан кейін 90 минуттан соң қайтыс болған қарт адамның жағдайы, сондай-ақ, қатты бас ауруына шағымданған жүкті әйелдің жеті Токио ауруханасынан қабылдаудан бас тартуы және бала туғаннан кейін диагнозы қойылмаған ми геморрагиясынан қайтыс болуы. "Тараи мауаши" (жедел жәрдем науқасын қабылдамас бұрын бірнеше ауруханалардың бас тартуы) деп аталатын жағдай, ауруханаларға төленетін өтемақының төмендігіне байланысты, ауруханалардың жұмыс істеуі үшін жоғары деңгейде толу қажеттігіне, ауруханада жату науқас үшін арзан қонақүйлерге қарағанда ыңғайлырақ болуына, мамандардың жетіспеушілігіне және емдеуге минималды қажеттілігі бар науқастардың жүйеге көптеп келуіне байланысты деп есептеледі.

In Japan, services are provided either through regional/national public hospitals or through private hospitals/clinics, and patients have universal access to any facility, though hospitals tend to charge more to those patients without a referral. As mentioned above, costs in Japan tend to be quite low compared to those in other developed countries, but utilization rates are much higher. Most one doctor clinics do not require reservations and same day appointments are the rule rather than the exception. Japanese patients favour medical technology such as CT scans and MRIs, and they receive MRIs at a per capita rate 8 times higher than the British and twice as high as Americans. and, on average, Japanese people visit the hospital more than four times as often as the average American. Due to the issue of large numbers of people visiting hospitals for relatively minor problems, a shortage of medical resources can be an issue in some regions. The problem has become a wide concern in Japan, particularly in Tokyo. A report has shown that more than 14,000 emergency patients were rejected at least three times by hospitals in Japan before getting treatment. A government survey for 2007, which got a lot of attention when it was released in 2009, cited several such incidents in the Tokyo area, including the case of an elderly man who was turned away by 14 hospitals before dying 90 minutes after being finally admitted, and that of a pregnant woman complaining of a severe headache being refused admission to seven Tokyo hospitals and later dying of an undiagnosed brain hemorrhage after giving birth. The so called "tarai mawashi" (ambulances being rejected by multiple hospitals before an emergency patient is admitted) has been attributed to several factors such as medical reimbursements set so low that hospitals need to maintain very high occupancy rates to stay solvent, hospital stays being cheaper for the patient than low cost hotels, the shortage of specialist doctors and low risk patients with minimal need for treatment flooding the system.

Сақтандыру

Денсаулық сақтау сақтандыруы, принцип бойынша, Жапония тұрғындары үшін міндетті, бірақ оны орындамаған 10% адамға ешқандай жаза санкциясы қарастырылмағандықтан, іс жүзінде ерікті болып табылады. Батыс медицинасы мен денсаулық сақтаудан өзге, жапондық сақтандыру лицензияланған мамандардан акупунктура, емдік массаж сияқты дәстүрлі емдеу түрлерін де қамтиды. Жапонияда барлығы 8 денсаулық сақтандыру жүйесі және шамамен 3500 сақтандыру компаниясы бар. Марк Бритнеллдің айтуынша, көптеген шағын сақтандыру компаниялары бар екені кеңінен мойындалған. Олар екі категорияға бөлінеді: Қызметкерлердің денсаулық сақтандыруы (健康保険) және Ұлттық денсаулық сақтандыруы (Жапония) (Ұлттық денсаулық сақтандыруы). Қызметкерлердің денсаулық сақтандыруы мына жүйелерге бөлінеді: ай сайынғы сақтандыру жарнасы отбасы бойынша төленеді және жылдық табысқа байланысты есептеледі. Жеке денсаулық сақтандыруы тек қосымша төлемдерді немесе жабылмаған шығындарды өтеуге арналған, ал ауруханадағы күніне немесе жасалған операцияға белгілі бір сома төленеді, нақты шығындар ескерілмейді. Ұзақ мерзімді күтімге арналған жеке сақтандыру жүйесі (Kaigo Hoken) муниципалитеттер басқаруында болады. 40 жастан асқан адамдар табысының шамамен 2% -ын төлейді. Жапониядағы пациенттер медициналық қызметтер құнының 30% -ын төлейді. Егер шығын көбірек болса, оларға 80-90% дейін қайтарылады. Зейнеткерлер, SHSS (Зейнеткерлердің сақтандыруы) арқылы қамтылған болса, өз қалтасынан тек 10% төлейді. 2016 жылғы мәліметтерге сәйкес, денсаулық сақтау ұйымдары стационарлық және амбулаториялық емге миллиардтаған сома жұмсаған. Стационарлық емге 152 миллиард, ал амбулаториялық емге 147 миллиард жұмсалды. Ұзақ мерзімді перспективада 41 миллиард жұмсалды. Бүгінде Жапония медициналық шығындардың өсуі, әр адамға берілетін жәрдемақының тең еместігі және елдің денсаулық сақтандыру бағдарламаларына жүктеме сияқты ауыр мәселелермен күресіп жатыр. Жапония денсаулық сақтау жүйесін жақсарту үшін Өнеркәсіптік бәсекеге қабілеттілікті арттыру жоспарына жүгінді. Оның мақсаты – аурулардың алдын алу және адамдардың өмір сүру ұзақтығын арттыру. Алдын алуға болатын аурулардың алдын алған жағдайда, Жапония басқа шығындарға көп ақша жұмсамайды. Бұл жоспар медициналық және денсаулық сақтау қызметтерінің сапасын жақсартуға да көмектеседі.

Health insurance is, in principle, mandatory for residents of Japan, but there is no penalty for the 10% of individuals who choose not to comply, making it optional in practice. Apart from conventional Western medicine and healthcare, Japanese insurance also covers traditional health therapies like acupuncture and health massages, etc., from licensed therapists. There is a total of eight health insurance systems in Japan, with around 3,500 health insurers. According to Mark Britnell, it is widely recognised that there are too many small insurers. They can be divided into two categories, Employees' Health Insurance (健康保険) and National Health Insurance (Japan) (National Health Insurance). Employees’ Health Insurance is broken down into the following systems: The monthly insurance premium is paid per household and scaled to annual income. Supplementary private health insurance is available only to cover the co payments or non covered costs and has a fixed payment per day in hospital or per surgery performed, rather than per actual expenditure. There is a separate system of insurance (Kaigo Hoken) for long term care, run by the municipal governments. People over 40 have contributions of around 2% of their income. Patients in Japan must pay 30% of medical costs. If there is a need to pay a much higher cost, they get reimbursed up to 80 90%. Seniors who are covered by SHSS ( Senior insurance) only pay 10% out of pocket. As of 2016, healthcare providers spend billions on inpatient care and outpatient care. 152 billion is spent on inpatient care while 147 billion is spent on outpatient care. As far as the long term goes, 41 billion is spent. Today, Japan has the severe problem of paying for rising medical costs, benefits that are not equal from one person to another and even burdens on each of the nation's health insurance programs. One of the ways Japan has improved its healthcare more recently is bypassing the Industrial Competitiveness Enhancement Action Plan. The goal is to help prevent diseases so people live longer. If preventable diseases are prevented, Japan will not have to spend as much on other costs. The action plan also provides a higher quality of medical and health care.