Италия ақыны Ада Негри өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Итальян ақыны Ада Негри (3 ақпан 1870 – 11 қаңтар 1945) – итальян ақыны және жазушы. Ол Италия академиясына қабылданған жалғыз әйел адам болды.

Өмірбаян

Ада Негри 1870 жылдың 3 ақпанында Италияның Лоди қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Джузеппе Негри – күймеші, ал анасы Виттория Корналба – тоқымашы. 1871 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін Негридің балалық шағы әжесі Джузеппина "Пеппина" Паннимен қарым-қатынасымен ерекшеленді. Панни Барни әулетінің сарайында үй иесі болып жұмыс істеді, онда Негри көп уақытын жалғыз өткізді, автобиографиялық романында сипатталғандай, адамдардың келіп-кетуін бақылады – «Стелла Маттутина» (1921). Ол Лодидегі қыздар гимназиясында оқып, бастауыш сынып мұғалімінің дипломын алды. Он сегіз жасында Павиядағы Тичино өзенінің жанындағы Мотта Висконти ауылында мектеп мұғалімі болды. Бос уақытында Негри өлең жазып, жергілікті газеттерге жіберетін. Оның алғашқы туындылары Миланның «L'Illustrazione Popolare» журналында жарияланды. Оны оқуын жалғастыруға ұстазы Паоло Тедески ынталандырды, ол оның ерте пісіп қалуын және талантын таныды. Негридің алғашқы өлеңдер жинағы «Fatalità» (1892) оқырмандар мен сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, оған «Джаннина Милли» сыйлығы табысталды, бұл Негриге шағын стипендияны қамтамасыз етті. Осы жетістіктерінің арқасында ол Миландағы гимназияда профессор болып тағайындалды. Сол жерде ол жас социалистік зиялы Этторе Патрициге кездесіп, Италияның социалистік партиясының мүшелерімен, соның ішінде Филиппо Турати, Бенито Муссолини және Анна Кулищиоффпен танысты. Оның екінші өлеңдер кітабы «Tempeste» (1896) Негри Патрицимен келісімін бұзған жылы жарық көрді. Патрици Негридің өлеңдерін оқып, оған ғашық болған еді. Ол өзінің жалғыз романын, автобиографиялық туындысын – «Стелла Маттутина» (Таң жұлдызы) сол жерде жазды. Кітап 1921 жылы жарық көрді және 1930 жылы ағылшын тіліне аударылды. 1923 жылдың наурыз айында Негри Капри аралында ұзақ уақытқа қоныстанды, онда ол «I canti dell'isola» атты туындысын жазды. Муссолини Негриді 1927 жылғы Нобель сыйлығына ұсынды, бірақ ол сыйлықты итальяндық ақын Грация Деледда жеңіп алды. Осы кезеңде Негри жиі Павиядағы Палаццо Корнаццаниде тұратын, бұл ғимаратта Уго Фосколо, Контардо Феррини және Альберт Эйнштейн әртүрлі уақыттарда тұрған. 1940 жылы Негри Италия академиясының алғашқы әйел мүшесі болып қабылданды. Алайда, бұл жетістік оның өмірінде абыройын даққа баттырды, өйткені академия мүшелері фашистік режимге адал болуға ант беруге міндетті болды. Олар үкімет тарапынан түрлі материалдық игіліктермен марапатталды. Негри 1919-1935 жылдар аралығында жарық көрген «Lidel» ұлттық әйелдер журналының авторы болды. Оның туындылары өмірінде көп аудармаға түсіп, жеке өлеңдері АҚШ және басқа елдердегі газеттерде жарияланды. 1945 жылдың 11 қаңтарында оның қызы Бьянка Негриді Миландағы студиясында қайтыс күйінде тапты. Ол 74 жаста болды.

Ada Negri was born in Lodi, Italy on 3 February 1870. Her father, Giuseppe Negri, was a coachman, and her mother, Vittoria Cornalba, was a weaver. After her father's death in 1871, Negri's childhood was characterized by her relationship with her grandmother, Giuseppina "Peppina" Panni. Panni worked as a caretaker at the noble Barni family's palace, in which Negri spent much time alone, observing the passage of people as described in the autobiographical novel Stella Mattutina (1921). She attended Lodi’s normal school for girls and earned an elementary teacher’s diploma. At eighteen, she became a schoolteacher in the village of Motta Visconti near the Ticino river, in Pavia. In her spare time, Negri would write poetry and submit it to local newspapers. Her early work appeared in the Milanese periodical L'Illustrazione Popolare. She was encouraged to continue her education by her teacher Paolo Tedeschi, who recognized her precocity and talent. Negri's inaugural volume of poetry, Fatalità (1892), was well received by readers and critics, earning her the "Giannina Milli" prize which provided Negri with a small stipend. These accomplishments led to an appointment as a professor at the normal school in Milan. Here she became engaged to the young socialist intellectual Ettore Patrizi and met members of the Italian Socialist Party, including Filippo Turati, Benito Mussolini, and Anna Kuliscioff. Her second book of poems, Tempeste (1896), was published the same year Negri broke off her engagement to Patrizi. who had fallen in love with Negri after reading her poetry. where she wrote her only novel, an autobiographical work titled Stella Mattutina (Morning Star). The book was published in 1921 and translated into English for publication in 1930. In March 1923, Negri began an extended stay on the island Capri, where she wrote I canti dell'isola. Mussolini nominated Negri for a 1927 Nobel prize, but it was subsequently won by fellow Italian poet Grazia Deledda. During this period, Negri often stayed at Palazzo Cornazzani in Pavia, the same building Ugo Foscolo, Contardo Ferrini, and Albert Einstein inhabited at different points in history. In 1940, Negri was admitted as the first female member of the Italian Academy. However, this achievement stained her reputation later in life because members of the Academy had to swear loyalty to the Fascist regime. They were rewarded by the government with various material benefits. Negri was one of the contributors of Lidel, a nationalist women's magazine published between 1919 and 1935. Her work was widely translated during her lifetime, with individual poems published in newspapers in the U. S. and elsewhere. On 11 January 1945, her daughter Bianca found Negri dead in her studio in Milan. She was 74 years old.