Итало Свево: итальяндық жазушы, драматург, психологиялық романның новаторы. «Зеноның санасы» туындысымен әйгітэлді. Биографиясы, өмірі мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Итальяндық кәсіпкер, драматург және жазушы (1861–1928)
Italian businessman, playwright, and writer (1861–1928)
Арон Гектор Шмиц (19 желтоқсан 1861 – 13 қыркүйек 1928), Итало Свево (ˈiːtalo ˈzvɛːvo) псевдонимімен әйгілі, итальяндық және австро-венгр жазушысы, кәсіпкер, романист, драматург және әңгімелер авторы. Свево Италиядағы психологиялық романның негізін салушы саналады және итальян әдебиетінің кеңінен танылған классикасына айналған "La coscienza di Zeno" (1923) атты модернистік романымен танымал.
Aron Hector Schmitz (19 December 186113 September 1928), better known by the pseudonym Italo Svevo (ˈiːtalo ˈzvɛːvo), was an Italian and Austro Hungarian writer, businessman, novelist, playwright, and short story writer. Svevo was considered a pioneer of the psychological novel in Italy and is best known for his modernist novel La coscienza di Zeno (1923), which became a widely appreciated classic of Italian literature.
Ерте өмір
Триестте (сол кезде Австрия империясында, ал 1867 жылдан бастап Австрия-Мажарстан империясында) еврей неміс әкесі мен итальян анасынан Арон Этторе Шмиц деген атпен дүниеге келген Свево жеті баланың бірі болды. Ол өте ерте жасынан әдебиетке құмарлық танытып, Гете, Шиллер, Шекспир және француз және орыс әдебиетінің классиктерін оқыды. Свево Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін Австро-Венгрия империясының азаматы болды. Ол көбінесе Триест диалектісінде сөйлегендіктен, итальян тілін екінші тіл ретінде меңгерді. Әкесінен тараған неміс текті болғандықтан, ол ағаларымен бірге Германия империясындағы Вюрцбург қаласының жанындағы пансионға жіберілді, онда неміс тілін үйреніп, еркін сөйлей білді. 1880 жылы Триестке оралғаннан кейін Свево тағы екі жыл Istituto Revoltella-да оқуын жалғастырды, бірақ әкесінің әйнек жасау бизнесі банкротқа ұшырағаннан кейін қаржылық жауапкершілікті өз мойнына алуға мәжбүр болды. Венадағы Unionbank-те 20 жылдық қызметі оның алғашқы романы "Уна Вита" (1892) үшін шабыт көзіне айналды. Әкесі мен анасы қайтыс болғаннан кейін Свево 1896 жылы азаматтық некеде туысқан қызы Ливия Венецианиге үйленді. Одан кейін Ливия оны католицизмге өтуге және діни той жасауға көндірді (мүмкін, қиын жүктіліктен кейін). Бірақ Свево жеке өмірінде атеист болды. Ол бай қайын атасының, әскери кемелерде қолданылатын өнеркәсіптік бояулар шығаратын компаниясында серіктес болды. Ол бизнесті дамытуда сәттілікке жетті және Франция мен Германияға сапардан кейін Англияда компанияның филиалын ашты. Свево өмірінің бір бөлігін Лондонның оңтүстік-шығысындағы Чарлтонда өткізді, отбасылық компанияда жұмыс істеді. Ол бұл кезеңді әйеліне жазған хаттарында сипаттады, онда Эдвард дәуіріндегі Англиядағы мәдени айырмашылықтарды атап көрсетті. Оның 67 Charlton Church Lane мекенжайындағы бұрынғы үйінің қабырғасында еске алу тақтасы орнатылған.
Born in Trieste (at the time in the Austrian Empire, then in Austria Hungary since 1867) as Aron Ettore Schmitz to a Jewish German father and an Italian mother, Svevo was one of seven children, and grew up enjoying a passion for literature from a young age, reading works of Goethe, Schiller, Shakespeare, and the classics of French and Russian literature. Svevo was a citizen of the Austro Hungarian Empire until the end of the First World War. He spoke Italian as a second language, as he usually spoke the Triestine dialect. Due to his Germanophone ancestry by his father, he and his brothers were sent to a boarding school near Würzburg, in the German Empire, where he learnt and became fluent in German. After returning to Trieste in 1880, Svevo continued his studies for a further two years at Istituto Revoltella, before being forced to take financial responsibility when his father filed for bankruptcy, after his once successful glassware business failed. This 20 year period as a bank clerk at the Unionbank of Vienna served as inspiration for his first novel, Una Vita (1892). Following the death of his parents, Svevo married his cousin Livia Veneziani in a civil ceremony in 1896. Soon after, Livia convinced him to convert to Catholicism and take part in a religious wedding (probably after a troublesome pregnancy). Personally, however, Svevo was an atheist. He became a partner in his wealthy father in law's paint business that specialized in manufacturing industrial paint, that was used on naval warships. He became successful in growing the business, and after trips to France and Germany set up a branch of the company in England. Svevo lived for part of his life in Charlton, south east London, while working for a family firm. He documented this period in his letters to his wife, which highlighted the cultural differences he encountered in Edwardian England. His old home at 67 Charlton Church Lane now carries a blue plaque.
Жазушылық мансап
Свево алғаш рет 1880 жылы қысқа әңгімелер жаза бастады. Ол 1892 жылы өзінің алғашқы романы "Уна Вита" жариялануы үшін "Итало Свево" (сөзбе-сөз "Шваб Италусы") деген псевдонимді қабылдады. Роман сәтті болмады. Оның екінші романы Senilità (1898) да жақсы қабылданылмады. 1919 жылы ол "Зенонның санасы" (ағылш. Zeno's Conscience немесе Zeno's Confessions) атты туындысын жаза бастады.
Svevo first started writing short stories in 1880. He took on the pseudonym "Italo Svevo" (literally "Italus the Swabian") for the publication of his first novel, Una Vita, in 1892. The novel was not a success. His second novel, Senilità (1898), was also received poorly. In 1919 he began work on La Coscienza di Zeno (known in English as Zeno's Conscience or Confessions of Zeno).
Зенонның ар-ұжданы
1923 жылы Итало Свево «Зенон санасы» атты психологиялық романын жариялады. Автордың Зигмунд Фрейдтің теорияларына деген қызығушылығын көрсететін бұл туынды, Зено Козинидің естеліктері түрінде жазылған, оны психоаналитигінің талабы бойынша жазады. «Зенон санасы» Триесттің шектеулі аумағынан шығармайды, дәл осылайша Джойстің туындылары да Ирландияның Ұлыбритания құрамында болған соңғы жылдары Дублиннен сирек кетуімен ерекшеленеді. Свево Триестті және әсіресе өзінің кейіпкерін – әйеліне қиянат жасайтын, психоаналитигіне жалған айтатын және естеліктерін қайта баяулай отырып өзін түсіндіруге тырысатын бейжай адамды бағалауда көбінесе сарказмды әзіл-қалжыңды қолданды.
In 1923 Italo Svevo published the psychological novel La Coscienza di Zeno. The work, showing the author's interest in the theories of Sigmund Freud, is written in the form of the memoirs of Zeno Cosini, who writes them at the insistence of his psychoanalyst. Zeno's Conscience never looks outside the narrow confines of Trieste, much like Joyce's work, which rarely left Dublin in the last years of Ireland's time as part of the United Kingdom. Svevo employed often sardonic wit in his observations of Trieste and, in particular, of his hero, an indifferent man, who cheats on his wife, lies to his psychoanalyst, and is trying to explain himself to his psychoanalyst, by revisiting his memories.