Кіріспе

Александр Гамильтонның мақаласы, Федералистік қағаздардың біріншісі. Федералист №1, «Жалпы кіріспе» деп аталатын Александр Гамильтонның эссесі. Бұл «Федералистік қағаздар» жинағының алғашқы мақаласы және АҚШ-тың ұсынылып отырған конституциясы бойынша авторлар зерттегісі келген идеялардың жалпы жоспары қызметін атқарады. Мақала алғаш рет 1787 жылғы 27 қазанда «The Independent Journal» басылымында «Publius» псевдонимімен жарияланды – «Федералистік қағаздар» жинағындағы барлық мақала осы атпен жарық көрді. Федералист №1 ратификация талқылауын, соның ішінде Гамильтонның азаматтық пікір алмасуға қатысты көзқарастарын және талқылаудың қарама-қайшылық сипатын сипаттайды. Ол талқылауда жаман ниетті адамдар болуы мүмкін екенін ескертті, бірақ ұлттың мүддесін анықтау үшін эмоциялар мен айыптауларды назарға алмастан, ақылға жүгіну қажет екенін қатыстырып айтты. Федералист №1 Гамильтонның жақсы үкіметтің оның азаматтары арқылы құрыла алатынына сенімін көрсетеді. Мақала болашақ Федералистік қағаздар үшін тақырыптардың жоспарымен аяқталады, бірақ олардың бәрі де осы серияда толыққанды жарылмайды.

Бастапқы және жарияланым

Федералистік №1-ді Александр Гамильтон жазған. Барлық Федералистік мақалалары сияқты, Федералистік №1 де Нью-Йорк газеттерінде Публиус деген псевдониммен жарияланды, мақсаты – АҚШ Конституциясының қағидаларын түсіндіру және Нью-Йоркті оны ратификациялауға көндіру. Ол алғаш рет 1787 жылғы 27 қазанда «Independent Journal» газетінде, содан кейін «Daily Advertiser» және 30 қазанда «New York Packet» газеттерінде жарияланды. Федералистік мақалалар жариялана бастаған кезде ратификация тақырыбы бойынша пікірталас маңызды саяси мәселеге айналған еді. Гамильтон Федералистік №1-ді антифедералистік мақалалар алғаш жарияланған шамада жазды. Федералистік мақалалардың авторлары алғашқы мақалаларын жариялағанда, серия қаншаға созылатынын нақты білмеді. Гамильтон Федералистік №1-де конституцияны ратификациялау американ халқының байланысын нығайтады және күшті ұлттық сананы қалыптастыруға мүмкіндік береді деп ұсынды. Конституцияны әр штаттың халықтық конвенттерімен ратификациялау қажет еді. Федералистік №1 осы мәселені халық шешуге тиіс деп көрсетті. Гамильтон конституция ратификацияланғанның өзінде, халықтың көпшілігі оны қолдамаса тұрақты үкімет құру мүмкін емес деп сенді. Гамильтон американ үкіметін басқа елдерден ажырататын нәрсе – ақыл-ойының күші деп есептеді. Сондай-ақ, ол конституцияны ратификацияламау «Одақтың ыдырауына» әкеледі деп мәлімдеді.

Ратификацияға қарсылық білдіргендердің сипаттамасы

Гамильтонның басты идеологиялық қарсыластары Томас Джефферсон және антифедералистер болды: Гамильтон мен Джефферсон екеуі де биліктің үкімет пен халық арасында бөлісуіне сенсе де, екеуі де мемлекеттің ұлтты құрудағы рөліне сенсе де, Джефферсон жалпы алғанда кішірек үкіметті жақтады. Ол тіпті даулы мәселелердің арасында да объективті шындықты табу мүмкін деп санды, бірақ осы шындыққа келісімге келуді күтуге болмайды. Гамильтон жақсы үкімет есебінен бостандыққа артық мән беру «тар және көңілсіз сенімсіздік рухын» тудырады деп есептеді және үкіметке қарсы емес, үкіметке деген құштарлықты қалыптастыру қажеттігін айтты. Ол қарсыластарын сынға алғанымен, саяси пікірсайыста жақсы ниетті болжау және саяси оппоненттерді қаралаудан аулақ болу қажеттігін де атап өтті. Гамильтон халыққа үкіметке қарағанда тым көп билік берілген демократиядан қорқып, демократияның демагогтар мен тирандарды тудыратындығы туралы сол кездегі кең таралған пікірді білдірді.

Салдары

Федералист №1-дің көптеген аргументтері мен риторикалық тәсілдері осы серия бойынша қайта қолданылды, соның ішінде тарихи мысалдарды пайдалану, орталық үкімет туралы алаңдаған оппоненттерге тікелей шақыру. Федералист №1-де сипатталған барлық тақырыптар кейінгі жазбаларда толыққанды қарастырылмады. Соңғы жазба, Федералист №85, «ұсынылған үкіметтің өз штат конституциясына ұқсастығы» мен «оның қабылдануы республикалық үкіметке, бостандыққа және меншікке қосымша қауіпсіздік беретіні» туралы жазбаларды қамтымағаны үшін кешірім сұрады. Гамильтон және оның авторлары кейіннен жаңа орталық үкіметте ықпалды тұлғаларға айналды, бұл оның Федералист №1-де жеке мүддесінің ратификациялау шешіміне әсер етпегенін айтуымен және тек билікке жеткісі үшін шешім қабылдағандарды айыптауымен қатар келмейтін жағдайды тудырды. Қаржы министрі қызметін атқарып жүргенде, Гамильтон жақсы үкімет туралы өз идеяларын іске асырып, департаментінің құзыреті мен бюрократиясын кеңейтті. Джефферсон кейін осы өзгерістердің көптерін реформалауға тырысты. Келесі ғасырларда конституцияға тағы да маңызды өзгерістер енгізілді, олардың ең ықпалдысы – 13-ші және 14-ші түзетулер Гамильтон жақтаған пікір-таластар арқылы емес, Американдық Азамат соғысының соңында шарт ретінде қабылданды. Федералисттік қағаздар жарияланғанынан және конституция ратификацияланғанынан бері үкімет туралы түсінік өзгерді, оның жауапкершіліктерінің ауқымы да, саясат жүргізілу жолдары да өзгерді.