Уилл Девилль: Американдық әнші және әндер жазушының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық әнші-күйші (1950–2009)

Вилли Девилл (нағыз аты Уильям Пол Борси-младший; 25 тамыз 1950 – 6 тамыз 2009) – американдық әнші және күйші. Өз мансабының отыз бес жылында, бастапқыда Mink DeVille тобымен (1974–1986) және кейін жеке, Девилл американдық дәстүрлі музыкалық стильдерге негізделген түпнұсқа әндер жазды. Ол Джек Ницше, Док Помус, Доктор Джон, Марк Кнопфлер, Аллен Туссент және Эдди Бо сияқты қазіргі заманғы музыканың әртүрлі өкілдерімен бірлесіп жұмыс істеді. Девиллдің шығармаларында латын ырғақтары, блюз рифтері, ду-воп, каджун музыкасы, француз кабаресінің элементтері және 1960 жылдар басындағы қалалық соул музыкасының әсері естіледі. Mink DeVille 1970 жылдардың ортасында панк-рок туған тарихи CBGB түнгі клубының тұрақты тобы болды. Девилл Брилл Билдинг дыбысын жаңаша түсіндіруге көмектесті. 1987 жылы оның "Storybook Love" әні "Оскар" сыйлығына ие болды. 1988 жылы Нью-Орлеанға көшкеннен кейін ол классикалық Нью-Орлеан R&B музыкасының қайта жандануына септігін тигізді. Оның жанды лирикасы және латын ырғақтары мен дыбыстарын зерттеуі кейде "испандық америка" деп аталатын жаңа музыкалық стильді қалыптастыруға көмектесті. Девилл 2009 жылдың 6 тамызында 58 жасында қарын безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Оның коммерциялық жетістіктері жылдар бойы ауытқып келсе де, әнші-күйші ретіндегі оның мұрасы Марк Кнопфлер және Питер Вольф сияқты көптеген музыканттарға әсер етті.

Ерте өмір

Вилли ДеВиль Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында ағаш ұстасы Уильям Пол Борсидің (1919-2000) және Марион Элизабет Меритттің (1921-2004) отбасында дүниеге келген. Ол Стэмфордтың жұмысшы табының Беллтаун ауданында өсті. Оның анасының әжесі пеквот тайпасынан, ал ол испан және ирланд тегінен де шыққан. Ол былай деді: "Аздап мынадан, аздап содан – нағыз көше иті". Девилл Стэмфорд туралы: "Бұл индустриядан кейінгі қала еді. Барлығы зауыдтарда жұмыс істеді, бірақ мен емес. Мен мұндай өмірге келіспеймін. Стэмфордтан алысқа бару қиын, ол – өлім орны" деді. Девилл жастық шағындағы музыкалық талғамы туралы: "Мен әлі де Дрифтерс сияқты топтарды тыңдағанымды есімде сақтаймын. Ол – сиқырлы, драмалық және маған гипноз жасайтын еді" деді, содан кейін Нью-Йорк қаласының Лоуэр Ист Сайд және Уэст Вилладж аудандарына жиі бара бастады. "Мен тек сонда жүріп уақытымды өткіздім. Мен әрқашан музыка ойнағым келді, бірақ сол кезде ешкімнің ойлары үйлеспеді. Психоделикалық топтар болды, бірақ ол менің жолым емес еді". Осы кезеңде Девилльдің қызығушылығы блюз гитаристері Мэдди Уотерс, Джон Ли Хукер және әсіресе Джон Хаммондқа ауды. "Мен келбетім, сахнадағы бейнем және вокалдық импровизацияларым үшін көп нәрсені Джон Хаммондқа қарыз деп санаймын. Менің музыкалық көзқарасымның көп бөлігі Джоннан" деді Девилл. Ол Хаммондтың 1965 жылғы "So Many Roads" альбомын "өмірімді өзгертіп жіберді" деп атады. 17 жасында ол Сьюзан Берлге үйленді, ол Тутс есімімен де белгілі. 1971 жылы Девилл Лондонға, ойлары ұқсас музыканттарды іздеуге ("помпададор шашы бар америкалықтарды анық көруге болатын") аттанды, бірақ табысқа жете алмады; ол екі жылдық үзілістен кейін Нью-Йоркке оралды. ), ол да сәтті болмады. Девилл былай деді: "Мен Сан-Францискоға баруды шештім; Нью-Йоркте ештеңе болмайтын. Гүл күші өліп қалды. Қабырғалардан барлық жарқыраған бояу қабығындай түсіп жатты. Адамдар героин есірткісін тамырға құйып алып жатты. Шын мәнінде, ол – "Тірі өлілер түні" еді. Сондықтан мен жүк көлігін сатып алып, батысқа бет алдым. Мен бірнеше жыл бойы елді аралап, 20 минуттық гитара соло ойнағаннан гөрі, жүрегі бар музыканттарды іздедім, ол – таза өзімшілдік".

Willy DeVille was born in Stamford, Connecticut to William Paul Borsey (1919 2000), a carpenter, and Marion Elizabeth Meritt (1921 2004). He grew up in the working class Belltown district of Stamford. His maternal grandmother was a Pequot, and he was also of Spanish and Irish descent. As he put it, "A little of this and a little of that; a real street dog." DeVille said about Stamford, "It was post industrial. Everybody worked in factories, you know. Not me. I wouldn't have that. People from Stamford don't get too far. That's a place where you die." DeVille said about his youthful musical tastes, "I still remember listening to groups like the Drifters. It was like magic, there was drama, and it would hypnotise me." and began frequenting New York City's Lower East Side and West Village. "It seemed like I just hung out and hung out. I always wanted to play music but nobody really had it together then. They had psychedelic bands but that wasn't my thing." In this period, DeVille's interests ran to blues guitarists Muddy Waters, John Lee Hooker, and especially John Hammond. "I think I owe a lot about my look, my image on stage, and my vocal riffs to John Hammond. A lot of my musical stance is from John," Deville said. He credited Hammond's 1965 album So Many Roads with "changing my life." At age 17, he married Susan Berle, also known as Toots. DeVille struck out in 1971 for London in search of like minded musicians ("obvious American with my pompadour hair"), but was unsuccessful finding them; he returned to New York City after a two year absence. ), was not a success either. Said DeVille: "I decided to go to San Francisco; there was nothing really happening in New York. Flower power was dead. All the day glo paint was peeling off the walls. People were shooting speed. I mean, it was real Night of the Living Dead. So I bought a truck and headed out west. I traveled all around the country for a couple of years, looking for musicians who had heart, instead of playing 20 minute guitar solos, which is pure ego."

Минк Девилл жылдары

1974 жылы Вилли Девилл (Билли Борсей деген атпен) барабаншы Томас Р. "Манфред" Аллен, бассист Рубен Сигуэнза, гитарист Роберт Маккензи (ә.к.а. Fast Floyd) және клавиштерде Рич Колбертпен бірге музыка ойнады. Топ өздерін Билли де Сад пен Маркиз деп атады, бірақ бір жылдан кейін атын Минк Де Вилге өзгертті; сонымен бірге жетекші әнші Борсей Вилли Девилл деген атты қабылдады. Сол жылы Девилл The Village Voice газетінде топтарды тыңдауға шақыратын хабарды көріп, топ мүшелерін Нью-Йорк қаласында сәттілікке қадам басуға көндірді. Гитарист Fast Floyd пен клавиштердегі Рич Колберт Сан-Францискода қалды (Колберт жақын арада Нью-Йоркке келіп, топқа қосылды), ал Нью-Йоркке келгеннен кейін топ гитарист Луи X. Эрлангерді жалдады, оның блюз сезімталдығы Минк Де Виллдің дыбысын қалыптастыруға көмектесті. 1975 жылдан 1977 жылға дейін үш жыл бойы Минк Де Вилл 1970-ші жылдардың ортасында панк-рок музыкасының отаны болған Нью-Йорк түнгі клубы CBGB-дегі тұрақты топтардың бірі болды. Эдмондс Минк Де Виллді Фил Спектордың шәкірті болған және Wall of Sound өндіріс техникасын қалыптастыруға көмектескен продюсер Джек Ницшемен жұптастырды. Саксофонист Стив Дуглас пен а капелла әншілері The Immortals көмегімен олар 1976 жылдың қаңтарында топтың тұңғыш альбомын Cabretta (АҚШ-та Mink DeVille деп аталды) жазды. Cabretta, жанрлық, R&B, рок және блюз жазбаларының көп қырлы альбомы, Village Voice 1977 жылғы Pazz & Jop сыншыларының сауалнамасында 57-ші орынға ие болды. Оның жетекші синглы "Spanish Stroll" Ұлыбританияның сингл чартында 20-шы орынға жетті, бұл Вилли Девилдің Ұлыбританиядағы чарттардағы бірінші және жалғыз жазбасы болды. Топтың келесі альбомы Return to Magenta (1978) Cabretta-ның дәстүрін жалғастырды, бірақ Вилли Девилл мен продюсерлер Ницше мен Стив Дуглас бірнеше әндерде струнный аранжировкаларды қолданды. Бұл альбомда доктор Джон клавишада ойнады, ал Дуглас тағы да саксофонда орындады. Альбомды насихаттау үшін Минк Де Вилл 1978 жылы Элвис Костелло мен Ник Лоумен бірге АҚШ-қа гастрольдік сапар жасады. Return to Magenta Billboard 200 чартында 126-шы орынға ие болды, бұл Вилли Девилдің туған еліндегі ең жоғары көрсеткіші болды. 1979 жылы Вилли Девилл өзінің тобымен жаңа бағытқа бет бұрып, Парижде Le Chat Bleu альбомын жазды. Альбом үшін Девилл бірнеше әндерді Нью-Йоркте топтың өнерін көрген Док Помуспен бірге жазды. Девилл Жан Клод Петитті струнный аранжировкаларды қадағалауға шақырды және гитарист Луи X. Эрлангерден басқа топ мүшелерін жаңа музыканттардың пайдасына босатып жіберді: аккордеоншы Кенни Марголис, Джерри Шефф (бас), Рон Татт (доп) және тағы да продюсер ретінде жұмыс істеген Стив Дуглас (саксофон). Capitol Records Le Chat Bleu-ға риза болмады, американдық тыңдаушылар аккордеон мен сәнді струнный аранжировкалары бар әндерді тыңдай алмайды деп сенді; нәтижесінде олар бастапқыда альбомды тек Еуропада 1980 жылы шығарды. Алайда, альбом Америкада импорт ретінде үлкен сұранысқа ие болды және Capitol оны сол жылы АҚШ-та шығарды. Қызығы, Rolling Stone журналының жылдық сыншылар сауалнамасы Le Chat Bleu-ді 1980 жылдың ең жақсы бес альбомының бірі деп таныды, ал музыка тарихшысы Гленн А. Бейкер оны барлық уақыттағы он ең жақсы рок альбомының бірі деп мәлімдеді. Осы уақытқа дейін алғашқы Минк Де Вилл тобының Вилли Девилден басқа мүшелері топта қалмады, бірақ Девилл Минк Де Вилл атымен жаздырып, гастрольдерді жалғастырды. Содан кейін ол Atlantic Records үшін екі альбом жазды, 1981 жылғы Coup de Grâce, онда Джек Ницше продюсер ретінде қайтып келді, және 1983 жылғы Where Angels Fear to Tread. Екеуі де Еуропада жақсы сатылды, бірақ АҚШ-та нашар нәтижелер көрсетті. Coup de Grâce - Девилдің Billboard 200 чартына соңғы рет енген альбомы, ол 161-ші орынға жетті. Минк Девилдің соңғы альбомы Sportin' Life 1985 жылы Polydor компаниясында жазылған. Бұл альбом үшін Девилл Док Помуспен тағы екі ән жазды. Альбом Алабама штатындағы Muscle Shoals Sound студиясында Muscle Shoals Rhythm Section тобымен жазылды, ал продюсерлік қызметін Девилл мен Дункан Кэмерон атқарды. Альбом кейбір Еуропа елдерінде хит болды, Швейцария мен Швецияда топ 20-ға енді. 1986 жылы Девилл "Billboard" журналы "Карьерасының ірі қайта құрылымы" деп атағанның бір бөлігі ретінде банкротқа ұшырады. Ол өзінің жеке менеджері Майкл Барнетті жұмыстан босатып, "Минк Девиллді демалысқа жіберуді" және жеке карьерасын бастауды мәлімдеді. Соның салдарынан, Минк Де Вилл өзінің соңғы концертін 1986 жылдың 20 ақпанында Нью-Йорк қаласында өткізді.

By 1974 Willy DeVille (under the name Billy Borsay) was singing in a band with drummer Thomas R. "Manfred" Allen, Jr., bassist Rubén Sigüenza, guitarist Robert McKenzie (a. k. a. Fast Floyd), and Ritch Colbert on keyboards. The band called themselves Billy de Sade and the Marquis, but changed the name to Mink DeVille the year after; at the same time lead singer Borsay adapted the name Willy DeVille. The same year, DeVille persuaded the band members to try their luck in New York City after spotting an ad in The Village Voice inviting bands to audition. Guitarist Fast Floyd and keyboard player Ritch Colbert stayed behind in San Francisco (Colbert would shortly head to NY to join the band), and after arriving in New York, the band hired guitarist Louis X. Erlanger, whose blues sensibilities helped shape the Mink DeVille sound. During three years, from 1975 to 1977, Mink DeVille was one of the original house bands at CBGB, the New York nightclub where punk rock music was born in the mid 1970s. Edmonds paired Mink DeVille with producer Jack Nitzsche who had apprenticed under Phil Spector and helped shape the Wall of Sound production technique. Assisted by saxophonist Steve Douglas and a cappella singers the Immortals they recorded the band's debut album Cabretta (simply called Mink DeVille in the U. S.) in January 1976. Cabretta, a multifaceted album of soul, R&B, rock, and blues recordings, was selected number 57 in the Village Voices 1977 Pazz & Jop critics poll. Its lead single "Spanish Stroll" reached number 20 on the UK Singles Chart, the only Willy DeVille recording to ever hit the charts in the United Kingdom. The band's follow up album, Return to Magenta (1978), continued in the same vein as Cabretta, except that Willy DeVille and producers Nitzsche and Steve Douglas employed string arrangements on several songs. On this album Dr. John played keyboards and, once again, Douglas played saxophone. To promote the album, Mink DeVille toured the United States in 1978 with Elvis Costello and Nick Lowe. Return to Magenta reached number 126 on the Billboard 200, making it Willy DeVille's highest charting album ever in his home country. In 1979, Willy DeVille took his band in a new direction and recorded an album in Paris called Le Chat Bleu. For the album, DeVille wrote several songs with Doc Pomus who had previously seen the band play in New York City. DeVille hired Jean Claude Petit to supervise string arrangements, and he dismissed the members of the band except for guitarist Louis X. Erlanger in favor of new musicians: Accordionist Kenny Margolis, Jerry Scheff (bass), Ron Tutt (drums) and, once again, Steve Douglas (saxophone), who also served as producer. Capitol Records was not happy with Le Chat Bleu, believing that American audiences were incapable of listening to songs with accordions and lavish string arrangements; consequently they initially released the album only in Europe, in 1980. However, the album sold impressively in America as an import and Capitol finally released it in the United States later the same year. Ironically, Rolling Stone yearly critic's poll ranked Le Chat Bleu the fifth best album of 1980, and music historian Glenn A. Baker declared it the tenth best rock album of all time. By this time no members of the original Mink DeVille save Willy DeVille remained in the band, but DeVille continued recording and touring under the name Mink DeVille. He then recorded two albums for Atlantic Records, 1981's Coup de Grâce—on which Jack Nitzsche returned as producer—and 1983's Where Angels Fear to Tread. Both sold well in Europe but fared less well in the United States. Coup de Grâce was DeVille's last album ever to enter the Billboard 200, peaking at number 161. Mink DeVille's last album, Sportin' Life, was recorded for Polydor in 1985. For this album, DeVille penned two more songs with Doc Pomus. The album was recorded at the Muscle Shoals Sound Studio in Alabama with the Muscle Shoals Rhythm Section, and DeVille and Duncan Cameron producing. The album was a hit in some European countries, entering the top 20 in Switzerland and Sweden. In 1986, DeVille filed for bankruptcy as part of what Billboard called "a major restructuring of his career". He fired his personal manager, Michael Barnett, and announced that he would "put Mink DeVille to bed" and start a solo career. Consequently, Mink DeVille played its last concert on February 20, 1986 in New York City.

"Сtorybook Love" Марк Кнопфлермен бірлесе жұмыс істеді

Вилли Девилл он жыл бойы Минк Девилл деген атпен ән жазып, гастрольдік сапарлар жасағанмен, оның алғашқы тобының бірде-бір мүшесі 1980 жылғы Le Chat Bleu альбомынан бері онымен бірге жазба жасаған немесе гастрольде болған жоқ. 1987 жылы Miracle альбомымен бастап, Девилл өз атымен ән жазып, гастрольдік сапарларға шыға бастады. Ол бір сұхбатта: «Минк Девилл атымен он жыл жетерлік болды; барлығы мені ‘Минк’ деп шақыратын. Есімді дұрыс атаудың уақыты келді деп ойладым», – деді. Девилл Miracle альбомын Лондонда Марк Кнопфлердің серіктес және продюсер ретінде қатысуымен жазды. Ол: «Miracle альбомын жазу идеясын Марк Кнопфлердің әйелі Лурдес ұсынды. Ол оған: ‘Сен Уилли сияқты ән айтпайсың, ал ол да сен сияқты гитарада ойнамайды, бірақ сен оның музыкасын жақсы көресің, неге бірге альбом жасамассыңдар?’ – деді», – деді. Miracle альбомынан шыққан "Storybook Love" әні және "The Princess Bride" фильмінің тақырыптық әні 1987 жылы «Оскар» сыйлығына ұсынылды; Девилл сол жылғы «Оскар» салтанатында осы әнді орындады. Кнопфлер "Storybook Love" әнін естіп, түсіріп жатқан фильмі туралы білесіз бе деп сұрады. Бұл Роб Райнердің ханшайым мен ханзада туралы түсірген фильмі еді. Әннің мазмұны фильмнің тақырыбына ұқсас болғандықтан, біз оны Райнерге ұсындық, ол оны ұнатып алды. Содан кейін шамамен алты-жеті айдан соң, мен жартылай ұйықтағанда телефон қоңыраулады. Ол – Өнер және ғылым академиясынан еді. Мен телефонды қойып қойдым! Олар қайта қоңырау шалып, әйелім Лиза телефонға жауап берді. Ол кіріп, маған "Storybook Love" әні үшін номинация алғанымды айтты. Бұл керемет! Бұл «Грэмми» емес – бұл «Оскар» сыйлығы, музыкант үшін бұл басқаша. Мен есімді жиғанша, Little Richard-пен бірге марапаттау салтанатында өнер көрсетіп жаттым. Ол жылы «Dirty Dancing» фильмі жеңіске жетті.

Еуропадағы табысты жалғасу

1984 жылы Девилл екінші әйелі Лиза Леггеттке үйленді, ол шебер бизнес-менеджер екенін көрсетті. Еуропада гастрольдік сапарлар мен альбомдарды сатудағы табысының нәтижесінде олар Миссисипи штатының Пикаюн қаласында Casa de Sueños атты жылқы фермасын сатып алып, онда, сондай-ақ Нью-Орлеанның француз кварталындағы пәтерінде және студиясында тұруға кірісті. Девилл 1996 жылы берген сұхбатында: "Мен, ақыры, плантация алдым. Жаңа ғана үй сатып алдым, ол Грейслендке еске түсіреді. Әйелім жылқыға қызыққандықтан, біз испандық және португалдық бұқа күресіне арналған жылқы өсіріп жатырмыз. Бұл әулеттің тарихы 2000 жылға жетеді. Ол осы іспен айналысады, ал мен жай ғана атқа мініп жүруді ұнатамын. Менде бес ит, төрт мысық және алмұрт ағашында бір құс бар", - деді. Big Easy Fantasy альбомында Mink DeVille тобының Нью-Орлеанның көрнекті музыканттары Эдди Бо және The Wild Magnolias есімдерімен бірге орындаған тікелей жазбалары мен Victory Mixture сессияларының ремикстері ұсынылған. Девилл: "Мен ашуға буырқандым, бірнеше жыл бойы жазба шарттамасы болмады. Ол кезде маған ол қажет емес еді. Мен лейблдардан қорқып, жасырынып жүрдім. Еуропада өнер көрсетіп, оларсыз да жақсы өмір сүрдім. Осы деңгейге жеткен соң, олардың бәрі айналып келеді. Бұл қызық жағдай", - деді. Loup Garou альбомында Бренда Лимен дуэт орындалды; Девилл: "Ол менің кім екенімді білмеді. Мен оған телефон соғып, әнді орындап бердім, ол оған риза болды. Ол өзінің бизнес-өкілдерін маған жіберіп, мен Еуропада танымал және жиырма жылдан бері жазба жасап жүргенімді хабарлады. Сондықтан мен Нэшвиллге ұшып бардым [онымен жазба жасау үшін]. Бұл менің мансабымдағы ең есте қаларлық сәттердің бірі боларына сенімдімін", - деді. 2000 жылы Оңтүстік-Батысқа көшуге дейін Девилл Мемфисте "Түрлі түсті жылқы" альбомын жазды. 1999 жылы шыққан бұл альбомды Джим Дикинсон продюсерлік еткен, оған тізбекті жұмыс істейтін адамдар туралы әндер, Фред Макдауэллдің "Going over the Hill" және Андре Уильямстың "Bacon Fat" әндерінің кавер-нұсқалары енген. Allmusic альбомы туралы: "Тек айтуға болады, ешкімде стильдерді ғана емес, сонымен қатар кез келген мәтіннің поэзиясын түсінуде осындай ауқым мен тереңдік жоқ. Девилл өзі орындайтын әр әнді сенімді етеді. "Түрлі түсті жылқы" - Вилли ДеВильдің ұзақ мансабындағы ең тұрақты және керемет жазба", - деді. "Түрлі түсті жылқы" альбомы 1987 жылғы Miracle альбомынан кейін Еуропа мен Америка Құрама Штаттарында бір уақытта шығарылған алғашқы Вилли ДеВиль альбомы болды. Оның бұрынғы бес альбомы алдымен Еуропада шығарылып, кейін американдық лейблдар оларды қабылдаса, ғана АҚШ-та жарық көрген.

In 1984, DeVille married his second wife, Lisa Leggett, who proved to be an astute business manager. On the strength of his success touring and selling albums in Europe, they bought a horse farm, Casa de Sueños, in Picayune, Mississippi and began living there as well as at their apartment and studio in the French Quarter of New Orleans. DeVille told an interviewer in 1996: "I finally got the plantation I just bought this house and It looks a little bit like Graceland I got into horses since my wife is into them. We're raising Spanish and Portuguese bullfighting horses. The bloodline is 2000 years old. She's into breeding, but I just love riding. I've also got five dogs, four cats and a partridge in a pear tree." Big Easy Fantasy presents live recordings of the Mink DeVille Band playing with New Orleans legends Eddie Bo and The Wild Magnolias and remixes from the Victory Mixture sessions. DeVille said, "I was pissed off and I didn't have a record deal for a few years. At the time I didn't want one. I was getting very gun shy about labels. I was performing in Europe and I was doing great without one. When you get to that stage in your mind, they all start coming around. It's pretty strange the way that happens". Loup Garou featured a duet with Brenda Lee; DeVille said: "She didn't know who the hell I was. I just called her up, played the song for her, and she loved it. She had her business people check me out, and they reported that I was big in Europe and had been recording for twenty years. So I flew to Nashville [to record with her] That's got to go down in my book as one of the most memorable experiences in my career. "</blockquote>

Before moving to the Southwest in 2000, DeVille recorded Horse of a Different Color in Memphis. The 1999 album, produced by Jim Dickinson, includes a chain gang song, a cover of Fred McDowell's "Going over the Hill," and a cover of Andre Williams's "Bacon Fat". Allmusic said about the album, "Simply put, no one has this range or depth in interpreting not only styles, but also the poetics of virtually any set of lyrics. DeVille makes everything he sings believable. 'Horse of a Different Color' is the most consistent and brilliant recording of Willy DeVille's long career." Horse of a Different Color was the first Willy DeVille album since 1987's Miracle to be released simultaneously in Europe and the United States. His previous five albums had been released first in Europe and picked up later, if they were picked up at all, by American record labels.

Оңтүстік-батыстағы Епифания

2000 жылы Девилл екі онжылдық бойы ероинге тәуелділігінен құтылды. Ол Нью-Мексикодағы Серрилос Хиллзге көшіп барды, онда Коннектикуттағы жастық шағындағы досы Рик Нафимен бірге «Blue Love Monkey» альбомын жазды және орындады. Рик Нафи Девиллдің алғашқы тобы «Billy & the Kids» және «The Royal Pythons» тобында ойнаған еді. Нью-Мексикода Девиллдің әйелі Лиза асылып, өз-өзіне қол жұмсады; Девилл оның денесін тапты. Ол былай деді:

«Мен ақылдан безіп, көлік апатына ұшырадым. Мен өлімді сынап көрдім, өйткені жақын жатқан адамым қайтыс болды. Мен оны таптым. Осы сөздер әннің мәтінінде де бар («Мен оны кесіп тастағаннан бері ол маған ауыр тиеді» [«Crow Jane Alley» альбомындағы «Downside of Town» әнінен]). Мен оны түсірдім. Сәтке дейін полиция келді, мен жылап отырдым. Мен басқа бір әйелге ғашық болдым, біз қиын жағдайларды бастан өткеріп жатқанбыз. Мен көлікке отырып, тік жардан құлауды қаладым. Мен Нью-Мексико тауларында болдым. Олар бұрылыстан шығып, тікелей соқтығысты. Сіз Dodge Ram жүк көлігінің қаншалықты үлкен екенін білесіз бе? Мен қолымды үш жерден сындырып алдым, ал тізем приборлық тақтаға тиді. Сүйек сүйекке тиді. Шамамен үш жыл бойы таяқпен және қос таяқпен жүрдім, ешқайда бара алмадым, ештеңе істей алмадым. Мен жайсыз жағдайда болдым. Мен құрылысқа дайын болдым. «Мен тірі қаламын ба дегенді сынап көрдім», - деді Девилл басқа бір сұхбатта. «Бұл ақымақтық, ақымақтық еді». Келесі бес жыл бойы Девилл таяқпен жүрді және 2006 жылы жамбас алмастыру операциясына дейін бар үстелінде отырып өнер көрсетті. Девиллдің Оңтүстік-Батыстағы тұруы оның Американың жергілікті халықтарының мұрасына деген қызығушылығын оятты. 2002 жылы Берлинде жазылған келесі альбомының мұқабасында, «Acoustic Trio Live in Berlin», өнер көрсетуінің 25 жылдығын атап өту үшін, Девилл ұзын шашты киген. Ол сахнада Американың жергілікті халықтарының киімдерін және әшекейлерін кие бастады. 2004 жылы Девилл Лос-Анджелеске қайтып, продюсер Джон Филип Шенелмен үшінші альбомын «Crow Jane Alley» жазды. Альбомда оның испан-американдық дыбысын зерттеуі жалғасты және көптеген танымал Лос-Анджелес латино музыканттары қатысты. Альбомның мұқабасында Девилл Американың жергілікті халықтарының бас киімі мен кеукегейі киген. Ричард Маркус альбом туралы былай деді: «Crow Jane Alley – бұл бизнесте отыз жылдан астам уақыт өткеннен кейін де тыңдаушыларын таң қалдыратын және қуантатын суретшінің жұмысы. Бұл дискіні тыңдағаннан кейін Вилли ДеВилл ұзақ жылдар бойы назардан тыс қалған ұлылардың бірі екенін көз жеткізесіз».

I got in a car accident because I got crazy. I think I was somewhat taunting death because somebody who I loved very much died. And I found them. That's what that lyric in that song means ("she hurts me still since I cut her down" [from "Downside of Town" on Crow Jane Alley]). I cut her down. Next thing you know the police show up, I was in tears I was in love with another woman and we were going through some hard times, and I got in the car and I wanted to go off the cliff. I was in the mountains in New Mexico They came right around the corner head on. You know how big a Dodge Ram truck is? I broke my arm in three places and my knee went into the dash board It was bone to bone I was on crutches and on a cane for about three years and I couldn't go anywhere or do anything. I was fucked up. I was ready for the scrapheap. "I guess I was testing the waters to see if I would live through it", DeVille told another interviewer. "It was a foolish, foolish thing to do." For the next five years, DeVille walked with a cane and performed sitting on a barstool, until he had hip replacement surgery in 2006. DeVille's stay in the Southwest awakened his interest in his Native American heritage. On the cover of his next album, 2002's Acoustic Trio Live in Berlin, recorded to celebrate his 25 years' of performing, DeVille wore long hair. He began wearing Native American clothing and jewelry on stage. In 2004, DeVille returned to Los Angeles to record Crow Jane Alley, his third album with producer John Philip Shenale. The album continued his explorations of his Spanish Americana sound and featured many prominent Los Angeles Latino musicians. On the cover, DeVille wore a Native American headdress and breastplate. Richard Marcus said of the album, "Crow Jane Alley is the work of an artist who after thirty plus years in the business still has the ability to surprise and delight his listeners. Listening to this disc only confirms that Willy DeVille is one of the greats who have been ignored for too long."

Нью-Йоркке оралу

Нью-Орлеан мен Оңтүстік-Батыста 15 жыл өмір сүргеннен кейін, Девилл 2003 жылы Нью-Йоркке оралды, онда ол үшінші әйелі Нина Лагерволлмен бірге тұрды. Ол Еуропаны аралауын жалғастырды, көбінесе жаз айларында музыкалық фестивальдерде өнер көрсетті. 2008 жылғы Марди Гра мерекесінде Девилдің он алтыншы альбомы – Pistola жарық көрді. Independent Music журналы альбом туралы былай деді: "(Уилли Девилл) Pistola альбомында бұрынғыдан да өнер жағынан күшті болған емес, өзінің өткенінің шайтандарымен әсерлі лирикалық шыншылдықпен және күтпеген музыкалық қиялмен бетпе-бет келді". 2023 жылы режиссер Ларри Локктың "Аспан тоқтады: Вилли Девилдің жаңа өмірлері" фильмі тұсаукесерге шықты.

Жеке өмір

Вилли Девилл 1971 жылы Сьюзан Берлге (19 ақпан 1950 - 12 тамыз 2004) үйленді, ол Тутс Девилл деп танымал болды. Тутс пен Вилли Коннектикут штатының Стэмфорд қаласында өсіп келе жатып бірін бірі танысты. Олар 1971 жылы үйленді, ол оның ұлын Шонды өгей ұлы ретінде қабылдады. Док Помустың өмірбаяуын жазған Алекс Халберштадт Тутс туралы былай деп жазды: "Жарым француз, жартылай пима үндісі Тутс мұрынға тағатын әшекейлерді, қардай ақ кабуки макияжын және Ронатт стиліндегі қара түсті шашты ұнатып киеді. Бірде ол Виллиге қарап тұрған әйелдің көзіне тұтандырылған Marlboro тағын сөндірген екен." 1984 жылы Девилл екінші әйелі Лиза Леггеттке үйленді, онымен Калифорнияда танысқан.

Өлім және мұра

2009 жылдың ақпан айында Девиллге гепатит С диагнозы қойылды, ал сол жылдың мамыр айында дәрігерлер оның гепатит С емдеу барысында бүйрек безінің қатерлі ісігін анықтады. Ол Нью-Йорк қаласында 2009 жылдың 6 тамызында, 59 жасқа толуына үш апта қалғанда қайтыс болды. Девилл өзінің мұрасы туралы сұхбаттасушыға: "Менің бір теориям бар. Мен өлгеннен кейін көп жазба сататынымды білемін. Бұл жағымды емес, бірақ мен осы ойға үйренуге тиіспін". Джек Ницше Девиллдің ол жұмыс істеген ең жақсы әнші екенін айтты. 1980 жылы сыншы Роберт Палмер оның жайлы былай деп жазды: "Девилл мырза – тартымды орындаушы, бірақ оның еркек сахналық бейнесі өткір музыкалық интеллектін жасырады; оның әндері мен аранжировкалары этникалық ырғақтар мен блюз эхоларына толы, стильдік сілтемелер әртүрлі, бірақ олар үйлесімді және берік. Ол (Нью-Йорк) мәдени қайшылықтардың торына тән, сонымен бірге кең мағынада, түпнұсқа музыка жасайды". 2015 жылғы сұхбатында Боб Дилан Девиллді Рок-н-ролл Даңқы залына енгізу керек деп ұсынды. Дилан: "Девилл ерекше еді, оның дауысы мен өнер көрсетуі оны қазірдің өзінде сол жерге жеткізуі керек еді". Сыншы Том Юрек оның жайлы былай деді: "Оның каталогы кез келген басқа заманауи орындаушыдан гөрі әртүрлі. Оның жазған әндерінің жанрлық ауқымы таң қалдырады. Алғашқы рок пен ритм-н-блюз стильдерінен бастап, дельта блюзіне дейін, каджун музыкасынан Нью-Орлеанның екінші сапына дейін, латын әуезді фольктен панк сальсероларына дейін, сәнді оркестрлік балладаларға дейін – Девилл сияқты махаббат туралы ән жаза алатындар аз. Ол рок-н-роллдың романтикасының, оның театрының, стилінің, драмасының, эксцентриктігінің және қауіп-қатерінің бейнесі болды". Оның кейде әріптесі Марк Нопфлер Девилл туралы былай деді: "Уиллидің диапазоны өте кең болды. Оның жазған әндері түпнұсқа, романтикалық және жүректен туған". Том Юрек оның өлімінен кейін былай деп жазды: "Уилли Девилл – Американың жоғалтуы, тіпті Америка оны әлі білмейтін болса да. Себебі өте қарапайым: біздің тарихымыздағы ең үздік рок-н-ролл жазушылары мен орындаушыларының бірі сияқты, ол да дұрыс орындаған азаз топқа жатады; ол үш минуттық әнді не керемет ететінін және оның неге маңызды екенін түсінді, өйткені ол үшін маңызды болды. Ол өзінің қойылымдарында көрермендермен бірге өмір сүрді, өлді және оларға есте қалған нәрсе берді, өйткені ол әр әннің әрбір сөзін орындаған кезде оған сенді. Еуропалықтар солай дейді. Американың мақтаныш пен өркендеу дәуірінде, бәлкім, біз өзіміздің рок-н-роллға деген шынайы махаббатымызды қайта қарастырып, Вилли Девиллді алғаш рет таныстырамыз немесе ең болмағанда, оны шын мәнінде кім болғанын еске аламыз: американдық түпнұсқа. Оның әндеріндегі миф және пафос, оның дауысы мен өнер көрсетуі осы көшелер мен қалаларда дүниеге келді, содан кейін оны бізден гөрі көбірек бағалаған әлемге берді". J. Geils Band әншісі Питер Вольф оның жайлы былай деді: "Оның мен жақсы көретін барлық музыка тамырлары болды және R&B-нің бұл көшелік мәдениеті болды – жалпы гештальт. Ол керемет талант болды; ол ешқашан келісімге келмейтін мағынада шынайы суретші болды. Ол ерекше көзқарас танытып, соған адал болды". Уолл-стрит журналында Девиллдің "Come a Little Bit Closer: The Best of Willy DeVille Live" (2011) атты өлімінен кейін жарық көргендігі туралы жазған Марк Мейерс: "Девилл мырзаның қорқынышты, үзік-түйіс көрінісі мен дыбысында шығармашылық ыстық пен ауырсыну болды. Оның панк-роудхаус синтезі үйде көптеген адамдардың басын жауып, оның тәсілі 1980-ші жылдардағы көптеген британдық поп-шабуылшыларына, соның ішінде Tears for Fears, Human League және Culture Club-қа шабыт берді. Ол алтын олджилер мен Джо Кокердің дауысы бар панк эклектигі болды. Девилл мырза өз заманынан бұрынғы адам болды". 2022 жылы "Аспан тоқтады: Вилли Девиллдің мәйіті" атты деректі фильмі жарық көрді. Оның өмірі мен музыкасын Ларри Локк режиссерлік етті және Вилли Девилл, Крис Франц, Бен Э. Кинг, Джек Ницше, Хал Уиллнер, Джон Филип Шенел және Питер Вулф қатысты.

In February 2009, DeVille was diagnosed with Hepatitis C, and in May of that year doctors discovered pancreatic cancer in the course of his Hepatitis C treatment. He died in New York City in the late hours of August 6, 2009, three weeks shy of his 59th birthday. About his legacy, DeVille told an interviewer, "I have a theory. I know that I'll sell much more records when I'm dead. It isn't very pleasant, but I have to get used to this idea." Jack Nitzsche said that DeVille was the best singer he had ever worked with. Critic Robert Palmer wrote about him in 1980, "Mr. DeVille is a magnetic performer, but his macho stage presence camouflages an acute musical intelligence; his songs and arrangements are rich in ethnic rhythms and blues echoes, the most disparate stylistic references, yet they flow seamlessly and hang together solidly. He embodies (New York's) tangle of cultural contradictions while making music that's both idiomatic, in the broadest sense, and utterly original." In a 2015 interview, Bob Dylan suggested DeVille should be in the Rock and Roll Hall of Fame. Said Dylan, "(DeVille) stood out, his voice and presentation ought to have gotten him in there by now." Critic Thom Jurek said about him, "His catalog is more diverse than virtually any other modern performer. The genre span of the songs he's written is staggering. From early rock and rhythm and blues styles, to Delta styled blues, from Cajun music to New Orleans second line, from Latin tinged folk to punky salseros, to elegant orchestral ballads—few people could write a love song like DeVille. He was the embodiment of rock and roll's romance, its theater, its style, its drama, camp, and danger." His sometime collaborator Mark Knopfler said of DeVille, "Willy had an enormous range. The songs he wrote were original, romantic and straight from the heart." Thom Jurek wrote about him after his death, "Willy DeVille is America's loss even if America doesn't know it yet. The reason is simple: Like the very best rock and roll writers and performers in our history, he's one of the very few who got it right; he understood what made a three minute song great, and why it mattered—because it mattered to him. He lived and died with the audience in his shows, and he gave them something to remember when they left the theater, because he meant every single word of every song as he performed it. Europeans like that. In this jingoistic age of American pride, perhaps we can revisit our own true love of rock and roll by discovering Willy DeVille for the first time—or, at the very least, remember him for what he really was: an American original. The mythos and pathos in his songs, his voice, and his performances were born in these streets and cities and then given to the world who appreciated him much more than we did." Singer Peter Wolf of the J. Geils Band said about him, "He had all the roots of music that I love and had this whole street thing of R&B – just the whole gestalt He was just a tremendous talent; a true artist in the sense that he never compromised. He had a special vision and remained true to it." Writing in the Wall Street Journal about the posthumous release of DeVille's Come a Little Bit Closer: The Best of Willy DeVille Live (2011), Marc Meyers declared, "There was creative heat and pain in Mr. DeVille's eerie, edgy look and sound. While his punk roadhouse fusion sailed over the heads of many at home, his approach inspired many British pop invaders of the 1980s, including Tears for Fears, Human League and Culture Club He was a punk eclectic with a heart of golden oldies and Joe Cocker's pipes. A seedy sophisticate, Mr. DeVille was decades ahead of his time." In 2022 the documentary Heaven Stood Still: The Incarnations of Willy DeVille was released portraying his life and music directed by Larry Locke and featuring Willy DeVille, Chris Frantz, Ben E. King, Jack Nitzsche, Hal Willner, John Philip Shenale and Peter Wolf.